Son Seyahat

Orta boy bir motosiklete atlayıp insanları aramak için dünyayı gezmeye karar verdim.

Hala aklımı koruyabildiğimi sanarak kendimi kandırıyorum. Bu dünyada bir başkasının daha kaldığına inanarak kendimi kandırıyorum. Belki de o kişinin Maria olduğunu düşünerek kendimi kandırıyorum. Beni hayatta tutan tek şey bu sanrılar. Onları da kaybedersem işim biter. Bir daha asla düşünemem. Bu hayallere tutunmaya devam etmezsem, yaşayan bir taşa döneceğim.

Ve o ölümün bir dönüşü yok.

Motosikletin gazını köklüyorum. Hızlanmanın hiçbir anlamı olmadığını bilsem de peşimden gelen o devasa yalnızlık sırtımdan hoyratça itiyor, beni daha da hızlı gitmeye zorluyor.

Keskin bir virajı alamayıp çat diye korkuluklara çarpıyorum.

Motosikletten fırlıyorum, sol bacağım kırılıyor ve ters yöne doğru bükülüyor. Ancak dehşet verici olan şu ki, en ufak bir acı bile hissetmiyorum. Kimsenin kalmadığı bir dünyada acıyı algılamanın hiçbir anlamı yok, bu yüzden beynim inisiyatif alıp o işlevi tamamen kapatmış.

İçimdeki korku ile feryat etmeye çalışıyorum.

Ama ağzımdan tek bir ses bile çıkmıyor çünkü artık nasıl çığlık atar insan, tamamen unutmuşum.