Dört Yüz Bininci Kez

Bam, bam!

Böyle bir gidişat hiç aklıma gelmezdi. Artık bu suretimi korumam mümkün değil. Seni mutlu eder mi bilmem ama aramızdaki bu mücadeleye gelecek olursak...

Bam, bam!

Sen kazandın.

Ben.

Bam, bam!

Asla.

Bam, bam!

Unutmayacağım.

Maria.

Unutmayacağım.

Maria.

Elimi uzatıyorum.

Seni serbest bıraksam muhtemelen huzura kavuşurdum. Seni kaybedebilirdim ama yine de yaşayıp giderdim herhalde. Fakat hangi yolu seçersem seçeyim, attığım her adım senin sake adınadır. Günün sonunda yine seni arayacağım. Senin uğruna her şeyimi kaybetmek, tüm dünyanın benden nefret etmesi, çabalarımın karşılığında hiçbir şey elde edemeyecek olmam ve senin asla benim olmayacağın gerçeği umurumda bile değil. Tek istediğim durmadan, dosdoğru ileriye doğru yürümek. Yapabileceğim tek şey bu. Dışarıdan bakan birine bu durum hastalıklı bir saplantı gibi görünebilir. Hatta doğaüstü bir şey gibi bile gelebilir. Ama benim için son derece sıradan, apaçık bir gerçek bu. Benim dışımda kimse için bir özellik de taşımıyor. Bazı insanlar fark eder, bazıları ise etmez; ben sadece fark edenlerden biriyim. Kutular olmadan da arzuların gerçekleşebileceğini öğrenenlerden biriyim işte. Bir arzunun gerçekleşmesinin ne anlama geldiğini bilenlerden. Tek fark bu.

Tüm kalbimle senin peşinden koşmak canımı yakıyor. Kolay geçtiğini söyleyebileceğim tek bir günüm bile yok. Senin için gazap içinde kavruluyor, ağıtlar yakıyor ve seviniyorum. Senin yüzünden kalbimi, bedenimi ve dünyayı paramparça ediyorum. Fakat parmak uçlarımın senin bir parçana dokunduğu o anlar, yaşadığımı gerçekten hissettiğim yegane anlar oluyor.

Sonunda benim olmayacak olsan bile... bu gerçek değişmeyecek.

Beni bekleyen o korkunç sonu bilsem bile... bu gerçek değişmeyecek.

İçimdeki Maria'yı arayıp bulacağım.

Yok olup gideceğim. Belki de bu, böylesine akılalmaz bir arzuya tutunduğum için kendi başıma açtığım bir beladır, kim bilir? Dürüst olmak gerekirse, seninle hiç tanışmamış olmayı dilerdim. Ama seninle tanıştığım bir hayat ile tanışmadığım bir hayat arasında seçim yapacak olsam, bizi bir araya getiren yolu seçerdim. Hem de defalarca, bıkıp usanmadan. Tüm kalbimle o yolu seçerdim. Sonunda elime kafa karışıklığı ve endişeden, pişmanlıktan ve işlerin nasıl bu noktaya geldiğini sorgulamaktan başka hiçbir şey geçmemiş olsa bile.

Eminim ki ortadan kaybolduğumda, bu dünyadan gözlerim açık gideceğim.

Ama bunu sineye çekecek kadar bilge biri değilim henüz.

Hâlâ hayal kuruyorum, şimdi bile.

Küçük bir ödül alabileceğimin, mutlu bir son yaşayabileceğimin hayalini kuruyorum.