Döngünün İçinde

Oysa anılarım benimle geliyor, yine sınıfa dönüyorum. Anlık bir ölüme bu kadar yaklaşmış olmama rağmen iyiyim. Hâlâ yaşıyorum.

Bu döngüsel dünyadan kaçışın hiçbir yolu yok.

Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlıyorum. Sırtüstü uzanıp, ailesi oyuncak almadığı için kriz geçiren bir çocuk gibi kollarımı bacaklarımı çırpıyorum. Sınıf arkadaşlarım bana tuhaf tuhaf bakıyorlar ama umrumda değil.

Nasıl olsa unutacaklar, değil mi?

İyi bir ağlamayla biraz olsun rahatlamış olmam, ölmekten vazgeçtiğim anlamına gelmez. Kalkıp banyoya koşuyorum. Tuvalete oturup cep telefonumdan ölüm yollarını araştırıyorum. Burada yazan tüm ölüm nedenlerini deneyeceğim. Belki aralarında doğru cevap olan vardır. Bu düşünceyle kalp atışlarım nihayet normale dönüyor. Sadece ölümü düşündüğümde huzur buluyorum.

Bu sefer elektrik çarpmasıyla başlayacağım.

Bir elektrik direğine tırmanıp ıslak ellerimle üç elektrik kablosunu tutuyorum.