Benliğin Sessiz Takası

Nasıl olduysa kendimi bir market içinde buldum. Elimde haftalık bir manga dergisi tutuyorum. Kazuki Hoshino’nun telefonundan saate bakıyorum. Daha üçüncü dersin ortasındayız... O zaman benim bu dükkanda ne işim var?

Etrafıma bakınıyorum ama Maria Otonashi görünürlerde yok.

Peki, bu ne anlama geliyor? Sakın bana sonunda pes ettiklerini söylemeyin.

Zihnimin bir köşesinde bunun bir tuzak olabileceğine dair bir korku filizlense de Ryu Miyazaki ile konuşmak için bu fırsatı değerlendirmem gerek.

Numarayı ezberden tuşluyorum. Telefon uzunca bir süre çalıyor. Ryu Miyazaki hâlâ derste olduğu için muhtemelen hemen cevap veremeyecek.

Tam telefonu kapatıp geçmişteki izleri siliyordum ki hemen geri arıyor.

“Alo? Ryu Miyazaki?”

“Neden bana hep tam adımla hitap etmek zorundasın?” diye cevap veriyor, sesi oldukça gergin.

“Ben hiç kimseyim. Eminim hafızandaki kişi sana tam adınla hitap etmiyordur ama mevcut şartlar altında bunun benim için en doğalı olduğunu hissettim.”

“Anlıyorum. Peki, yapman gereken bir şeyler yok muydu? Ne istiyorsun?”

“Dersin ortasındasın, değil mi? Konuşman sorun olmaz mı?”

“Senin önceliğin var.”

“Bir sınıf başkanının böyle bir şey söylemesi ne kadar doğru, bilemiyorum. Yine de bunu duymak beni mutlu etti. Her neyse, bundan sonra nasıl ilerleyeceğimiz hakkında konuşmak istiyordum...”

“Okuldayken bunları konuşmamak en iyisi. Benim eve gelmeye ne dersin?”

“Bana uyar ama asıl meseleyi biliyorsun, değil mi? Öğle vakti geldiğinde sıranın bende kalıp kalmayacağından emin değilim.”

“İşte bu yüzden benim evim dedim ya. O vakit gelmeden Kazuki Hoshino’yu zapt edebiliriz. Saat birde sıra yine sana geçecek, öyle değil mi?”

“Ah, anladım. O zaman birini bağlamanın etkili bir yolu hakkında seni bilgilendireyim mi? Aslında Maria Otonashi’nin benim üzerimde kullandığı tekniğin aynısı...”

Ona el ve ayak kelepçeleri hakkında her şeyi anlatıyorum.

“Kelepçeler, ha? Sanırım işe yarar. Buluşmadan önce birkaç tane alabilir misin?”

“Sorun değil.”

“Evimin nerede olduğunu biliyorsun, değil mi?”

“Evet. Sonra görüşürüz.”

Telefonu kapatır kapatmaz arama geçmişini temizliyorum.

Ryu Miyazaki’nin evi demek?

Düşününce, oraya ilk gidişim olacak. Şimdiye kadar orayı ziyaret etmekten hep kaçınmıştım. İlk ziyaretimin bu bedenle olması da ne kadar ironik.