Son Çare

Ondan nasıl kurtulacağımı bana zaten bizzat kendisi söylemişti.

“Senin ve belirli bir kişinin bir daha asla karşılaşmamasını garanti altına almanın bir yolunu mu arıyorsun?”

Haruaki sayısız fikir sundu. Kulaklarım uyuşana dek hepsini dinledim. En sonunda, her zamanki karara vardık: En iyi yol, taraflardan birinin diğerine karşı derin bir utanç duymasını sağlamaktı. Ardından, yine her zamanki gibi, Haruaki bir suçluluk duygusu yaratmanın yöntemini önerdi.

“Neden sadece öldürmüyorsun?”

Sırtımı duvara yaslamışım, Haruaki ise şaka yollu bir tavırla son çareyi sunuyor.

“Tabii bu en son ihtimal. Ama yani, eğer öldürürsen bir daha onunla karşılaşıp karşılaşmama meselesi diye bir şey kalmaz ortada!”

Neden Haruaki’den kurtulmak zorundayım? Çünkü ondan kurtulmanın Kazu ve benim üzerimde en büyük etkiyi yaratacağını hissediyorum.

O dünyada yaşamak, sonu gelmeyen bir Tetris oyunu oynamak gibi. Başlarda olabildiğince çok puan toplamak için çok çalıştım. Eğlenceliydi de. Ama bir süre sonra umursamamaya başladım. Sonuçta bu sadece bir oyun; çok puan toplasam da toplamasam da bir noktada her şey sıfırlanacak ve en baştan başlamak zorunda kalacağım. Bir oyun bitti yaşasam bile hiçbir şey değişmiyor. Hâlâ eğlenmenin yollarını arıyorum ama bu yaklaşımın da sınırları var. Sıkıcılaşıyor. Bıktırıyor. Sinir bozucu bir hal alıyor. Can yakıyor. Artık blokları döndürmek bile içimden gelmiyor. Önemi yok. Gerçekten hiçbir önemi yok ama kaç kez sınırlarıma dayanırsam dayanayım, duramıyorum. Durursam öleceğim. Bunun olmasına izin veremem. Yapmaya niyetlendiğim şeyi başarmalıyım. Bugünü hiçbir pişmanlık duymadan karşılamalıyım. İşte bu yüzden sistemleri değiştirmeli ve başka bir şey denemeliyim.

Haruaki bu yapının en önemli parçalarından biri.

“Hey, suçluluk duygusunu nasıl yaratacağımı bana tekrar anlatır mısın?”

“Yapma Kasumi, neyin var senin? Anlatırım anlatmasına da, yine de...”

Haruaki her zamanki gibi konuşuyor.

“Neden sadece öldürmüyorsun?”

Bu, aynı cevabı verişinin bininci seferi.

Haklı. Tek seçenek bu. Hmm, yapılacak başka bir şey yok. Anlayacaksın, değil mi? Ama yine de, artık bunun için biraz geç.

—Beni öldürmeni istiyorsun, değil mi?