Efsaneleşen Canavar

“Hıh. Görünüşe göre Jack the Ripper gelmeyecek,” Gece Kılıçları’ndan biri, yemeğine girişirken sabırsızca söylendi.

Gece yarısını geçmişti, yani tarih zaten değişmişti.

“Herhalde bizden ödü koptu da gelemedi.”

“Wakoku dövüş ustasını yendiğini duyunca umutlanmıştım ben de. Ne yazık.”

“Bence bu iyi bir şey. Gece Kılıçları bir araya geldiğinde kimsenin karşımızda duramayacağının kanıtı bu.”

“Belki de çok fazla güç toplamışızdır. Jack the Ripper için fazla gelmiştir.”

Gece Kılıçları’ndan alaycı kahkahalar yükseldi.

“Güneş doğunca söylentileri yaymaya başlayacağız,” dedi Kont White. “Yakında herkes Jack the Ripper’ın bizden kaçtığını ve Gece Kılıçları’nın eskisi kadar güçlü olduğunu bilecek. Bu, bir daha bizden şüphe etmeyeceklerinden emin olmalarını sağlar—”

Cümlesini bitiremeden, arena’dan loş bir parıltı belirdi. Işık, sanki bir şeye tepki veriyormuş gibi giderek güçlendi.

“Neler oluyor?”

“Belki de geldi sonunda. Arena, yabancı bir mana kaynağına tepki veriyor.”

Eser, kubbe şeklindeki bariyerini tamamladığında tüm arena ışıkla doldu.

Ne zaman olduğu belli değildi ama kana bulanmış bir palyaço, bariyerin tam merkezinde belirmişti.

“O zaman Jack the Ripper bu mu?”

“Kana bulanmış bir palyaço. Raporlara uyuyor.”

“Hıh. Pek de güçlü görünmüyor.”

“Görünüş aldatıcı olabilir. Ama en azından bir aptal olduğunu söyleyebiliriz. Böyle tuzağımıza düşmek için aptal olması gerekir.”

“Kesinlikle haklısın. Ama hey, can sıkıntımı gidermeye yardımcı oluyorsa ne mutlu ona.”

Gece Kılıçları, Jack the Ripper’ı daha iyi görebilmek için koltuklarında öne doğru eğildiler.

“Merhaba ve hoş geldin, Jack the Ripper. Bu akşam uğrayabildiğine çok sevindik,” dedi Kont White tiyatral bir tonla. “Ama epey zamanını aldı, değil mi? Cesaretini toplamak gerçekten bu kadar uzun sürdü mü?”

Jack the Ripper kılını bile kıpırdatmadı.

“Söylemek istediğin bir şey varsa, söz senin. Biz Gece Kılıçları ile bir işin olmalı. Hadi, bize beslediğin ne tür bir kin varsa anlat. Aileni biz mi öldürdük? Çocuklarını köleliğe mi sattık? Servetini mi çaldık? Seni hatırlamadığım için affet ama o kadar çok kişiye haksızlık ettik ki hepsini aklımda tutamıyorum.”

Gece Kılıçları’nın kahkahaları arena’da yankılandı.

“Konuşmaya korkuyor musun? Pekala, o da sorun değil. Senin için çok özel bir oyun hazırladık. Kurallar basit. Senin için ayarladığımız tüm rakipleri yenersen, arena’yı çevreleyen bariyer inecektir. O zaman dediğin gibi hepimizi öldürebilirsin.”

Kont White’ın Jack the Ripper’a bakarkenki ifadesi son derece kendinden emindi.

“Ve bilmeni isterim ki bariyer, yüz ömürde kazanamayacağın kadar paraya mal olan güçlü bir eser tarafından üretiliyor. Onu kırmaya çalışabilirsin ama sadece zamanını boşa harcamış olursun. Hayır, senin için tek bir yol var: tüm rakipleri yenmek!”

Kont kollarını iki yana açtı ve bağırdı.

“Şimdi, oyun başlasın! İlk katili içeri alın!”

Arena kapısı açıldı ve bir kara şövalye belirdi. Ağır zırh giymiş, iri bir kılıç sallayan bir adamdı. İnsanların üzerinde yükselen türden, büyük bir adamdı. Büyük kılıcını birkaç kez gelişigüzel savurduktan sonra arkasını döndü ve seyirci koltuklarındaki Gece Kılıçları’na selam verdi.

“O, Spartan şehir devletinden bir kara şövalye! Spartan Kolezyumu’nun dünyanın en acımasızı olduğu söylenir ve o, orada tek bir yenilgi almadan iki yüz dövüşü geride bıraktı! Kudretli bıçağını kullanarak her bir düşmanını ikiye böldüğü için ona Kıyma Kasabı derler!”

Kasap ağır adımlarla Jack the Ripper’ın yanına geldi ve ona yukarıdan baktı. Kara şövalye, sırıtarak büyük kılıcını omzuna attı. “Bu da ne? Bekleme odasında bir sürü pis herif varken çetin bir dövüşe gireceğimi sanmıştım ama bana sadece aptal bir palyaço mu denk geldi?”

“İlk maçın zamanı!”

Başlangıç sinyali verilir verilmez, Kasap kılıcını aşağı savurdu. Arena, kılıcın savruluşunun sesi ve gücüyle sarsıldı.

“N-ne kadar kudretli bir darbe!”

“O Spartan kara şövalyesi bambaşka. Söylentiler onu hafife almış!”

“Ancak saldırısı isabet etmemiş gibi görünüyor.”

Gerçekten de Kasap’ın darbesi hedefini bulmadı.

Ancak bu, Jack the Ripper’ın ondan kaçtığı için değildi. O, savuruşun ilk yayında bile değildi.

“Onu bilerek ıskaladım. İlk vuruşta dövüşü bitirirsem izleyiciler nasıl keyif alacak? Sadece kazanmayı düşünen kara gladyatörler ikinci sınıftır. En iyileri kalabalığa bir gösteri sunar,” dedi Kasap kendinden emin bir şekilde, büyük kılıcını tekrar omzuna atarken. “Hadi gel bakalım, palyaço çocuk. Senin ne olduğunu anladım. O saldırıya tepki veremediysen, ne kadar uğraşırsan uğraş beni asla yenemezsin. Ama merak etme. Üçüncü sınıf dövüşçülere karşı maçları iyi göstermek için bize para ödüyorlar dıııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııı

Jack the Ripper, the legendary serial killer, has appeared in the arena. The Nightblades, a powerful organization, have set a trap for him. Earl White, their leader, is confident that Jack the Ripper will be defeated. However, Jack the Ripper quickly dispatches the first opponent, the Mincemeat Butcher, with a single kick. The Nightblades are stunned, but Earl White quickly recovers and sends in the next opponents: three captains from the White Wolf mercenary group. The mercenaries are initially cautious, circling Jack the Ripper and trying to gauge his strength. But after a single step from Jack the Ripper, they are terrified and abandon the fight, claiming that the Nightblades will not live to see tomorrow.

---

BAŞLIK: Efsaneleşen Canavar

Jack the Ripper onların peşinden gitmek için bir hamle yapmadı. Maskesinin altından hafifçe kıkırdadı.

"Grr... O medeniyetsiz paralı asker domuzları!" Kont White kükredi, yüzü kıpkırmızıydı.

"Pekala, kesinlikle beklentileri karşılayamadılar."

"O aptal paralı askerlerin hak ettiklerini bulmasını sağlamalıyız. Onları avlamak için bir ekip kuralım."

"Bu kadar korkak kaptanlarla, Beyaz Kurt'un işi bitmiş demektir. Hmm? Ne oldu, Kont Battler?"

Kont Battler'ın yüzü solgundu.

"Neyin var, Kont? Hasta mı oluyorsun?"

"Elimizdeki her şeyi göndermemiz gerekebilir."

"Neden bahsediyorsun, Kont Battler?"

"...Az önce izlediğimiz dövüşten hiçbir şey anlamadım," diye yanıtladı Kont Battler.

"Çünkü tek yaptıkları etrafta daireler çizmekti. Anlaşılacak bir şey yoktu."

"Mesele şu ki, Beyaz Kurt'un ve kaptanlarının ne kadar güçlü olduğunu biliyorum. Şüphesiz, kıtadaki en güçlü paralı asker birliği onlar."

Diğer Gece Bıçakları alaycı bir şekilde güldüler. "Kıtamızın sunabileceği en iyi şey buysa, oldukça acınası."

"Dövüşmeye bile çalışmadan kaçtılar," diye devam etti Kont Battler. "Beyaz Kurtlar'ın itibarına vereceği zararı bilerek düşmanlarından kaçtılar. Bir sebepleri olmalıydı."

"Ne gibi bir sebep?"

"Sanırım Jack the Ripper, hepsinin beklediğinden daha büyük bir canavar."

"Saçmalama. Bence sadece bizi güldürmek için korkutmaya çalışıyorsun."

"Yine de, belki de Kont Battler'ın uyarısına kulak vermeli ve bir sonraki dövüşçümüzün göreve uygun olduğundan emin olmalıyız. O Velgaltalı usta kadın kılıç ustasını göndermeye ne dersiniz?"

"Evet, bu hoşuma gitti. Hey, kadroyu değiştiriyoruz."

Kahya'ya değişiklikten bahsettiklerinde, kaşlarını çattı. "Şey, efendilerim... Sanırım Velgaltalı kadın kılıç ustası az önce ayrıldı."

"Ne? Gitti mi?!"

"Evet, gitti. 'Bu konuda kötü bir hissim var, boing,' dedi ve yola koyuldu."

"Ve sen de gitmesine izin mi verdin?!"

"K-korkarım öyle. Ödemesini eksiksiz iade etti ve, şey, rüzgar gibi kayboldu, kimsenin takip edemeyeceği kadar hızlıydı."

"Bu inanılmaz... Bu piçler bizimle istedikleri gibi oynayabileceklerini sanıyorlar!" Kont White'ın sesi gazapla titriyordu. "Ah, boş verin. Şehir devletlerinden gelen iblisi ve Kanunsuz Şehir efsanesini gönderin!"

"E-evet, efendim. Hemen, efendim!"

Kahya aceleyle koşarak uzaklaştı.

"Yemin ederim, bu kanımı kaynatıyor."

"Hadi ama, Kont, daha kötü de olabilirdi. Tavşan zaten o kadar güçlü görünmüyordu."

"İyi görünüyordu ve tavşan bir kadın kılıç ustası görmek pek sık rastlanan bir şey değil. Muhtemelen bu yüzden ünü bu kadar şişirilmişti. Yeteneklerini aşan şöhrete sahip karanlık şövalyelerden düzinelerce var."

"Evet, onun gibi bir zayıfı gönderseydik kendimizi rezil ederdik. Şehir devleti iblisi ve Kanunsuz Şehir efsanesi bize yeter."

"Bu kadar yedeğimiz varken en iyi dövüşçülerimizi gönderdiğimize inanamıyorum. Üstelik ikisini birden."

"Pekala, bu iyi. Bunu çok uzatmak, eğlencenin kendisini öldürürdü. Buna katılıyor musun, Kont Battler?"

"Evet..."

Kont, yüzü hala solgun bir şekilde başını salladı.

Çok geçmeden şehir devleti iblisi ve Kanunsuz Şehir efsanesi arenadaki yerlerini aldılar.

---

***

---

Jack the Ripper, şehir devleti iblisi ve Kanunsuz Şehir efsanesiyle aynı anda dövüştüğünde, ikisini de hiç zorlanmadan geri püskürttü.

Alexia, kanlı palyaçonun dövüşünü izlerken nefesi kesildi. "Demek Jack the Ripper'ın yapabildikleri bunlar..."

Savaş tamamen tek taraflıydı. Jack the Ripper'ın düşmanları her ikisi de uzman dövüşçülerdi, ancak palyaço onların etrafında dans ediyordu. Şehir devleti iblisi ve Kanunsuz Şehir efsanesi kaçmaya yeltendiğinde, onları paramparça etti. Onlardan geriye kalan tek şey arenayı lekeleyen kandı.

"Sanki tüm gücünü kullanmıyor bile."

Alexia'yı en çok şaşırtan kısım buydu. Herkesin bildiğine göre, şehir devleti iblisi ve Kanunsuz Şehir efsanesi zorlu karanlık şövalyelerdi ve ünlerini destekleyecek becerilere sahiplerdi. Onları bu şekilde katletmek için gereken ham beceri akıl almazdı. Alexia'nın aklında böyle bir başarıyı gerçekleştirebilecek tek bir kişi vardı.

"Gölge..."

Jack the Ripper'ın yeteneği Gölge'ninkiyle aynı seviyede olabilir. İnanması güç, ama varabildiği tek sonuç buydu.

Ancak en çok dikkatini çeken şey, Jack the Ripper'ın duruşuydu; bu ona Gölge'yi o kadar canlı bir şekilde hatırlatıyordu ki.

"Hareket ediş şekli... Hayır, olamaz."

Dövüşme şekli ve büyüsünün kalitesi Gölge'ninkinden tamamen farklıydı.

Bu noktada Alexia, Savaş Tanrıçası'nın bir zamanlar en güçlü dövüşçülerin hepsinin temel olarak benzer şekillerde hareket ettiğini söylediğini hatırladı.

"Ne yapmalıyız, Prenses Alexia?" diye fısıldadı Christina.

"Beklemeliyiz."

"Ama herkesin dikkati Jack the Ripper'dayken bu bizim için en iyi fırsat değil mi?"

"Hayır, sonrasında etrafta dolaşmak daha kolay olacak."

"Sonrasında mı?"

"Evet. Her şey bittikten sonra."

Bunun üzerine Alexia, arenadaki Jack the Ripper'a dik dik bakmaya devam etti. Yaptığı her hareketi yakalamaya o kadar odaklanmıştı ki gözlerini kırpmayı bile unuttu.

Bir sonraki rakip grubu arenaya gelmişti ve bu sefer tam yüz kişiydiler.

"Ne şaka ama. Güçlerini yavaş yavaş tüketiyorlar. Tam da can çekişen ulus devletlerin taktiği."

"Jack the Ripper gerçekten bu kadar çok rakibi yenebilecek mi?"

Jack the Ripper'a yaklaşan her bir karanlık şövalye seçkin bir dövüşçüydü. Gece Bıçakları onları toplamak için hiçbir masraftan kaçınmamışlardı ve Alexia, onların kraliyet Şövalye Tarikatı üyelerinden daha yetenekli olduklarını anlayabiliyordu.

"Son zamanlarda yavaş yavaş bazı şeyleri fark etmeye başladım. Gerçek gücün ne olduğu gibi. Benimle güçlüler arasındaki farkın ne kadar büyük olduğu gibi."

"Peki Jack the Ripper hakkında ne düşünüyorsun, Prenses Alexia?"

"Şöyle ki..."

Doğru kelimeleri bulmak için bir an sessizliğe gömüldü.

"...o kendi başına bir ligde," diye nihayet söyleyebildi.

"Gerçekten bu kadar ileri gider miydin?"

Kanade'nin boğazından duyulur bir yutkunma sesi geldi. Sonra...

"İlerle, vasalım," diye mırıldandı Kanade. "İlerle, Jack the Ripper. Onları öldür. O aptal Gece Bıçakları'nı öldür."

Bir an sonra, yüzden fazla karanlık şövalye Jack the Ripper'ın üzerine çullandı.

"Neler oluyor burada?" diye nefesi kesildi Kont White'ın.

Seyirci koltuklarındaki diğer tüm Gece Bıçakları sessizliğe bürünmüş, tek kelime edemiyorlardı.

Şehir devleti iblisi ve Kanunsuz Şehir efsanesini kaybetmek, ruh hallerini ilk düşüren şey olmuştu.

Şehir devleti iblisi Jack the Ripper'ın maskesini çatlatmıştı.

Kanunsuz Şehir efsanesi Jack the Ripper'ın kıyafetinden bir parça koparmıştı.

Ancak, başarabildikleri tek şey buydu. Jack the Ripper, hareketlerini anında görmüş ve onları katletmişti.

Seyircilerden bir soru yükseldi.

"Onlardan daha güçlü biri var mıydı bizde?"

Kimse cevap vermedi. Şehir devleti iblisi ve Kanunsuz Şehir efsanesi, Gece Bıçakları'nın kadrosundaki en güçlü dövüşçülerdi.

Korku bir anda yayıldı. Yüzlerindeki o kibirli özgüven gitmişti, tüm iddialarını bir kenara bırakıp ellerindeki her karanlık şövalyeyi düşmanlarına saldılar.

Savaş hala devam ediyordu, ama sonu belliydi.

Tüm karanlık şövalyeler öldüğünde, Jack the Ripper kanla lekelenmiş arenanın ortasında durdu ve gözlerini seyirci koltuklarına dikti.

"Üzgünüm, ama ben buradan gidiyorum! Tüm bu karmaşa senin hatan, Kont White. Nasıl temizleyeceğini sen bul!"

İlk Gece Bıçağı yerinden kalkar kalkmaz, baraj yıkıldı ve diğerleri de onu takip etti.

Kont White, kaçan yoldaşlarına tutundu. "B-bekleyin, durun! Ben hala—"

İşte o zaman derin, vakur bir ses gürledi.

"Nereye gidiyorsunuz beyler? Bu kadar acele etmenize gerek yok."

Seyirci koltuklarında şimdi yeni bir figür vardı, hayatının baharında, asil bir adam.

"M-Marki Despoht! Sizin geldiğinizi görmedim!"

"Sizler değersizsiniz, bu yüzden sizin adınıza araya girebileceğimi düşündüm."

Birkaç Gece Bıçağı, Despoht'un küçümseyici tonuna yüzlerini buruşturdular, ama hiçbiri tek kelime etmedi.

"İşler bu hale geldikten sonra, yapılabilecek bir şey var mı?"

"Hıh. Sırf sizin için, Tarikat'tan çok özel bir yardımcı getirdim."

Bunun üzerine Despoht arenayı işaret etti. Orada kapüşonlu bir kişi duruyordu. Aslında, o gerçekten bir kişi miydi?

"Tarikat'tan bir yardımcı mı? O şey de ne?"

Uzun kapüşonun oluşturduğu siluet çarpıktı. Altındaki yaratık her neyse, kesinlikle insana benzemiyordu.

"Heh heh heh. Tarikat, insan deneyleri aracılığıyla nihai silahlaştırılmış yaşam formunu yaratmayı başardı. Hadi, onlara görkemli formunu göster!"

Despoht'un emriyle, yaratık kapüşonunu çıkardı ve çirkinliğini gözler önüne serdi.

"B-bu da ne—?"

Altında, birbirine dikilmiş korkunç bir et yığını vardı. Cinsiyetinin ne olduğunu anlamak bile zordu. Bir erkek miydi? Hayır, muhtemelen bir kadın. Belirsiz bir kadınsı auraya sahipti, ama günün sonunda, böyle bir et yığını için cinsiyetin ne anlamı vardı ki? Yaratık, insan formunu zar zor koruyan bir canavardı.

"Ona Deney No. 227 Millia diyorlar."

"Ona mı? Yani bir kadın mı?"

"Fenrir tarikatının eski deney deneklerinden biriydi. Gölge Bahçesi'ne yenildiğinde onu terk ettiler, ancak Loki tarikatının araştırmacıları onu kurtarıp restore ettiler."

"Gölge Bahçesi'ne mi yenildi?"

Gece Bıçakları'ndan hayal kırıklığına uğramış bir dizi iç çekiş yükseldi.

"Endişelenmeyin. Loki tarikatının araştırmacıları Fenrir tarikatının deney deneğini aldıklarında, onu geliştirdiler; asla bir arada kullanılması amaçlanmayan teknikleri birleştirerek onu nihai bir biyolojik silaha dönüştürdüler. Bana eskisinden on kat daha güçlü olduğuna dair güvence verdiler."

Despoht, moralleri yükseltmek için yüksek sesle konuşarak ön sıraya doğru yürüdü.

"Şimdi git, Deney No. 227 Millia! Emrime uy ve Jack the Ripper'ı toprağa göm!!"

Savaş başladı.

Korkunç deney deneği Millia, vahşi bir canavar gibi ileri atıldı. Jack the Ripper'ın arkasında daireler çizdi, o kadar hızlı hareket ediyordu ki vücudu sadece bir bulanıklıktan ibaretti.

Ardından güçlü sağ koluyla saldırdı.

“Oha?!”

Arenada şiddetli bir mana dalgası kol geziyor. Bariyerin kırılamaz olduğu varsayılsa da, bu baskı altında gıcırdayarak zorlanmaya başlıyor.

“B-böyle bir güç!”

Büyülü artçı şok dalgaları, arenanın zemininden derin parçalar koparıyor.

“Nereye...? Nereye gitti?”

Kolunu sonuna kadar savurduktan sonra arenada tek kalan Millia oluyor. Jack the Ripper ortada yoktu ve Gece Kılıçları'na onun iz bırakmadan yok edildiği dank ediyordu.

“Şimdi bittiğine göre, çok hızlı geçti gibi hissettiriyor,” diye konuşuyor Kont White, şimdi sessizleşen seyirci koltuklarından.

Diğer Gece Kılıçları'nın yüzlerine bir rahatlama ifadesi yayılırken, düşüncelerini konuşmaya başlıyorlar.

“Sanırım Tarikat'ın nihai biyolojik silahı bu olsa gerek. Bariyeri kıracak diye korkmuştum.”

“Ha ha ha. Bariyer geçilmezdir. Gerçi bir an için şüphelerim olmadı değil, itiraf etmeliyim. Tarikat hafife alınacak bir şey değil.”

“Onlarla zaten sahip olduğumuz bağları daha da derinleştirmeyi düşünmeliyiz.”

“Gerçekten de,” diyor Despoht. “Bu son olaylarda çok şey kaybettik ama Loki tarikatıyla kurduğumuz bağ, kazandığımız büyük bir nimettir.”

Kim bilir nereden gelen bir alkış tufanıyla karşılanıyor.

“Yaptığım her şeyi Gece Kılıçları için yapıyorum.”

Despoht etrafına bakınıyor. Ancak alkışlayan kimseyi göremiyor. Herkes sadece birbirine bakarken, o keskin alkış sesi seyirci bölümünde yankılanıyor.

Bir kişi tir tir titriyor, yüzü bembeyaz kesilmiş.

Bu kişi Kont Battler.

Titreyen parmağıyla boş koltuklardan birini işaret ediyor.

Despoht ona şaşkın bir bakış atıyor. “Ne oldu, Kont Battler?”

“Ş-şurada...”

Orada kimse yok.

En azından olmaması gerekiyordu.

Ancak kimsenin haberi olmadan, kanlı bir palyaço o koltuğa oturmuştu.

“Jack the Ripper?! N-nasıl buradasın sen?!”

Gece Kılıçları, ondan kaçışırken sinekler gibi dağılıyor.

“B-bariyer'e ne oldu?! Neler oluyor?!”

Bariyer ayakta kaldığı sürece, Jack the Ripper'ın tribünlere ulaşmasının hiçbir yolu olmamalıydı.

“Ama nasıl...?”

Jack the Ripper alkışlamayı kesiyor ve yavaşça ayağa kalkıyor.

Elinde maça yedili tutuyor.

Kartı umursamazca havaya fırlatıyor.

---