Uyanış

“Tüm detayları bana sonra anlatırsın. Orada yaşananlar ve getirdiklerin hakkında bir rapor hazırla.”

“E-elbette. Derhal başlarım.”

“Ayrıca, bilmen gereken bir şey var. 666 Numara’nın durumuyla ilgili olarak…”

Gölge Bahçesi yönetim kurulu toplantısı gece geç saatlere kadar sürdü.

Akane beyaz bir odada uyandı.

Kendini iyi hissediyordu. Gerçekten iyi. Yüreği sakindi ve en son ne zaman bu kadar dinlenmiş uyandığını hatırlamıyordu.

“Neredeyim ben…?”

Odaya göz gezdirdi.

İlk başta üniversitenin laboratuvarlarından birinde olduğunu düşündü ama buradaki ekipmanlar bunun için fazla ilkeldi.

“Hiçbir şey okuyamıyorum… hiçbir şey.”

Duvarda bir şeyler yazılıydı ama hangi dilde olduğunu bile anlayamıyordu.

“Orada bana ne oldu…?”

Akane her şeyi hatırlıyordu.

Günahlarını, ölümü kabul edişini, sonunda onu saran o nazik ışığı ve sesi—her şeyi hatırlıyordu.

Yüreği, olayları olduğu gibi kabul edecek kadar sakindi şimdi.

“…Çok üzgünüm.”

Özür, haksızlık ettiği kişilere yönelikti.

Doktor Yuuka, Arcadia halkı… Hepsi onun ellerinde can vermişti.

Her şeyi başlatan abisi olabilirdi ama ona göre, zararı artıran kendi zayıflığıydı.

Geçmişle yüzleşmeyi o kadar uzun zamandır istiyordu ki ama bunu yapacak gücü hiç olmamıştı.

Şimdi ise vardı.

“O sendin, Minoru… değil miydi?”

Duyduğu ses onundu. Buna emindi.

“Hayatta kaldığını biliyorum. Hiç değişmiyorsun, değil mi…?”

Gözünün kenarından tek bir yaş süzüldü.

Eğer hala yaşıyorsa, o da güçlü olabilir.

“Beni bekle, Minoru. Ben… ben çok insan öldürdüm ama çok daha fazlasını kurtaracağım. O yüzden lütfen, kefaretimi ödemeyi bitirmemi bekle…”

Ve bununla birlikte, etrafında altın rengi parçacıklar süzülmeye başladı.