Sabahki Karmaşa

Sabahki sınıf saati başlamıştı. Sınıf öğretmeni belli ki bir şeylerle meşguldü, bu yüzden sınıf arkadaşlarının sesleri sınıfı dolduruyordu. Normalde Aika da o grubun bir parçası olurdu. Ancak onlara katılmaya gönlü elvermiyordu. Farkında olmadan parmak uçları masasına vuruyordu. Normalde o çocuk sadece şaka yapar, diğer kızlar tarafından ilkokul öğrencisi gibi görülürdü. Bu yüzden Aika, birinin ona karşı bu kadar özel hisler beslemesini asla beklemezdi. Bunun sonucunda, bu şok başlangıçta sandığından bile büyüktü.

Gözlerini diktiği yerden, en öndeki koridor sırasında, o ve en yakın arkadaşı daha önce hiç olmadığı kadar gürültü yapıyorlardı. Ellerindeki ses daha da yükseldi. Bu sabah uyandığı andan itibaren kendini farklı hissediyordu, içini başka bir duygu kaplamıştı. Göğsünün içi karmakarışık bir haldeydi.

Kei…!

Mektubu göğüs cebinde saklamıştı. Sonunda Aika, bunun gerçekten bir aşk mektubu olup olmadığını bilmiyordu. Yine de, hem o hem de en yakın arkadaşı büyük ilgi gösteriyordu. Ne de olsa, mektup başkasına değil, doğrudan ona yazılmıştı. Kimseye değil, sadece ona…

Ahhh… Kahretsin!

Hayır, bunun zamanı değil. Görüş alanının köşesinde, ikisinin hâlâ birbirine yapışık olduğunu görüyordu. Nedenini tahmin edebiliyordu. En yakın arkadaşı Kei muhtemelen mektubu cebinden çalmaya çalışıyordu. Sıranın arkasından onun sırtına yapışmıştı. Mektuba o kadar dalmıştı ki, ne kadar yakınlaştığının farkında bile değildi. Sadece bu da değil, ona yaslandığı için eteği tehlikeli seviyelere kadar kalkmıştı. Arka sıralarında oturan çocuk zaten biraz öne doğru eğilmişti. Aika, dersin ortasında bu kadar savunmasız olan ikiliye karşı öfke ve rahatsızlık hissediyordu.

Eğlenmiş gibi görünüyorlardı, çünkü en yakın arkadaşı kendi kendine sırıttı ve çocuk acı acı gülümsedi, ikisi de dağılmış kıyafetlerini düzeltti. Aika, onların ayrıldığını görünce rahat bir nefes aldı. Ancak bu his çok geçmeden kayboldu, yerine göğsünü bir yabancılaşma hissi kapladı.

……Ne güzel.

Eğleniyor gibi görünüyorlardı. Onlara katılmak istiyordu. Bunlar onun silik ama dürüst hisleriydi. Eğer bunu yüksek sesle söyleseydi, en yakın arkadaşı muhtemelen onu anında yere sererdi. Ama sorun bu değildi. Karanlık kalbinin içinde aradığı şey, düşünce ya da gösteriş değil, tüm endişelerini uçuracak türden gürültülü bir kaostu.