Yankıların Ardından

Kılıç yay çizerek üzerime gelirken, etrafını saran soluk mana parıltısını fark ettim. Sekiz yaşındaki birine saldırmak için kılıcını güçlendirmek... Bu adam incelikten nasibini almamıştı. Muhafız üzerime doğru atılırken yüzünü örten başlık geriye düştü, hırçın bir kıdemlinin öfkeli ifadesi ortaya çıktı.

Etrafımızdakilerin yüzlerindeki dehşet ifadeleri net bir şekilde görünüyordu. İkiz Boynuzlar, muhafızın saldırdığını görünce beni ikiye bölmesini engellemek için çaresizce ona doğru ilerlemeye çabaladı. Kral bile muhafızının bu ani hareketine şaşkınlıkla bakıyordu; Kraliçe ise zaten asasına telaşla uzanıyordu.

Gözlerim, üzerime inmek üzere olan kılıca kenetlenmişti ama oldukça rahattım. Öfkeli olmasından mı, yoksa kraliyet muhafızlarının vasat eğitim almasından mıydı bilinmez, saldırısı aceleci ve açıklarla doluydu. Onunla başa çıkmak için bedenime mana yönlendirmeme ihtiyaç bile duymadım. Kılıcı üzerime doğru inerken sağ ayağımla bir adım öne çıktım, ardından uzanıp kılıcının kabzasını, balçak ile eli arasından tuttum.

Sağ ayağımın üzerinde dönerek, kılıcının savurma ivmesinden faydalandım; bedenim muhafızınkine paralel bir konumdaydı. Güçlendirilmiş kılıcı, az önce bulunduğum boşluktan zararsızca ıslık çalarak sıyırdı, yerde küçük bir yarık açıp kılıcını oraya sapladı. Tek, akıcı bir hareketle, çenesine hızlı bir darbe indirdim. Burayı mana ile koruma gereği duymamıştı. Kılıcının aşağı doğru savrulma hareketiyle birleştiğinde, yukarı doğru vurduğum yumruğumun darbe gücü, beklediğimden çok daha güçlü bir etki yarattı. Muhafız, yere yığılırken sadece boğuk bir inilti çıkarabildi.

Dikkatim anında Sebastian'a döndü. Beklediğim gibi, o budala, boncuk gözleri benimkilerle kilitlenmiş bir halde sessizce bir büyü mırıldanıyordu.