Akıbet

Kılıç bana doğru yay çizerken, etrafını saran soluk bir mana parıltısı fark ettim. Sekiz yaşındaki bir çocuğa saldırmak için kılıcını güçlendirmesi... Bu adamda zerre incelik yoktu. Bana doğru atılırken muhafızın yüzünü kapatan başlık geriye düştü ve altından hırçın bir kıdemlinin öfkeli ifadesi belirdi.

Çevremizdekilerin yüzlerindeki dehşet ifadelerini net bir şekilde görebiliyordum. İkiz Boynuzlar, muhafızın saldırısını görünce beni ikiye bölmesini engellemek için çaresizce ona doğru ilerlemeye çalıştı. Kral bile muhafızının bu ani hareketine şaşırmış görünüyordu; kraliçe ise zaten asasına uzanmak için telaşla çabalıyordu.

Gözlerim, üzerime inecek kılıca odaklanmış olsa da oldukça rahattım. Ya öfkeden ya da kraliyet muhafızlarının vasat bir eğitim almasından dolayı, saldırısı aceleciydi ve açıklarla doluydu. Onunla başa çıkmak için bedenime mana yönlendirmeme bile gerek yoktu. Kılıcı üzerime doğru savrulurken sağ ayağımla bir adım öne atıldım, ardından uzanıp kılıcının kabzasını, çapraz koruma ile elinin arasından kavradım.

Sağ ayağımın üzerinde dönerek, onun savurma ivmesini kullandım ve bedenim muhafızınkine paralel hale geldi. Güçlendirilmiş kılıcı, az önce bulunduğum boşluktan zararsızca ıslık çalarak geçti, yerde küçük bir yarık açtı ve içine saplandı. Tek, akıcı bir hareketle, mana ile korumaya zahmet etmediği çenesine hızla bir darbe indirdim. Kılıcının aşağı doğru hareketiyle birleşen yukarı yönlü yumruğumun gücü, beklediğimden çok daha şiddetli bir etki yarattı. Muhafız, yere yığılmadan önce sadece boğuk bir inilti çıkarabildi.

Dikkatim hemen Sebastian'a döndü. Beklediğim gibi, o kalın kafalı budala, boncuk gözleri benimkilerle kilitli bir şekilde sessizce bir büyü mırıldanıyordu.