Söz Verilen Yarın

…Ne büyük bir budalaymışım.

Mahiru onun için bu kadar endişelenmişken, o durduk yere surat asarak tam bir aptal gibi davranmıştı.

Onu ne kadar çok sevdiğini bir kez daha anladı ve taşan hislerini bu hareketle dile getirmeye çalıştı.

Yanağına kondurulmuş olsa bile, Amane öpüşmeye henüz alışkın değildi. Mahiru da aynı durumdaydı; Amane’nin dudakları tenine değdiğinde titredi.

Başta utancından kaçacak gibi durdu, ama Amane onu sıkıca tutup nazikçe dokundukça, yavaş yavaş kollarında gevşedi ve rahatlamış bir şekilde gözlerini kapadı.

Mahiru da utangaçça Amane’nin yanağını öptü karşılık olarak ve onun bu şirinliğine yenik düşen Amane, Mahiru’yu daha da sıkı sardı.

…Mahiru?

Bir süre yanak yanağa öpüştükten sonra Amane, Mahiru’nun gözlerinin içine baktı. Mahiru da ona, hem utanç hem de sevinç dolu bir ifadeyle karşılık verdi.

“Dinle, yarın birlikte dışarı çıkalım. Annemle babamın işi var.”

“Sadece ikimiz mi?”

“Sana memleketimi henüz gezdirmedim, değil mi? Gerçi, yaşadığımız yerdeki gibi öyle pek görülecek bir şey de yok.”

Aslında sadece onunla vakit geçirmek istediği için önermişti bunu, ama Mahiru’nun gözleri büyüdü, ardından öpüştükleri zamankinden bile daha yumuşak bir gülümseme belirdi yüzünde.

“Gidelim… Seninle olduğum sürece her yere gelirim.”

“Şey…”

“Ama bugün, böylece biraz daha burada kalmak istiyorum… Senin annenle baban da benimle biraz vakit geçirmemi söylediler.”

“Onları ilgilendirmez… demek isterdim ama beni hemen anlamışlar. Sanırım duygularımı saklamakta kötüyüm.”

Görünüşe göre Amane’nin ailesi de onun için endişelenmişti.

Mahiru’dan yavaşça ayrılırken, ne kadar da gereksiz yere budala davrandığına güldü Amane.

Mahiru bir anlığına kırılmış gibi baktı, ama Amane kremalı pufları işaret edip fısıldayınca, “Yaptığın tatlıları yemek istiyorum,” diye, Mahiru hemen utangaçça gözlerini yere indirdi.

“…Birlikte yiyelim mi onları?”

“Evet.”

Sarılmak yerine, Amane Mahiru’nun yanına oturdu, elini tuttu ve sıcakça gülümsedi.