Bölüm

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

Chitose was staring at Amane and Mahiru as they reflected on their carelessness, and her eyes sparkled as she leaned in close. “So Amane’s next-door neighbor was the angel all along?!”

“Um, please don’t call me that…” True to form, Mahiru hated being called an angel to her face and politely objected to the nickname, but Chitose was grinning from ear to ear, and it wasn’t clear whether she was listening.

Itsuki, meanwhile, scratched his cheek and looked back and forth between Amane and Mahiru, eyebrows raised. “Wow. So…just to recap, Shiina lives next door, and she’s been making you meals this whole time. Is that about right?”

“…Yeah,” Amane admitted.

“W-well…um, I had a favor to repay, and I could tell by looking at him that Fujimiya was not eating well, and that bothered me, so…”

The two tried their best to explain how they first met and why they’d continued seeing each other. Itsuki acted like he understood but still wore an expression like he didn’t quite comprehend it.

Amane thought that if he were in Itsuki’s position, he probably wouldn’t be able to grasp the whole story, either. Who would believe that an incredible girl like Mahiru would so casually decide to start caring for an unremarkable slob like Amane?

“Hmm, so I think I understand the situation, but what’s really strange about all this is the idea that you don’t have any ulterior motives toward Amane, Shiina. Like, you’re basically acting as if you’re his part-time wife,” said Itsuki.

“Guh!” Amane sputtered in surprise.

Wife?

Amane wouldn’t have chosen such a word, but he had to admit that their current interactions did somewhat resemble that sort of relationship. Mahiru made him dinner every night and had even treated him to lunch on a recent weekend. On top of that, she sometimes helped him with cleaning. On the surface, it wasn’t too far off from stereotypical married life. The important distinction was that neither Amane nor Mahiru harbored any romantic feelings for the other.

Mahiru’s eyes had also widened slightly at Itsuki’s assessment, but she very quickly recovered from the shock, and Amane could see her slipping into her cordial public persona. “I can assure you that I have no such intentions whatsoever.”

Amane realized that she was handling Itsuki and Chitose the same way she handled everyone else at school. Suddenly, he felt extremely embarrassed.

“It’s perfectly innocent,” Amane added. “Shiina is just helping me out, okay?”

“If you say so, Amane. It’s just… What a strange pairing. It’s really a bit hard to swallow that such an incredible girl is cooking for you… Hey, that stuffed animal you bought, was that also for her?”

“…Maybe,” Amane conceded.

“Whaaa—?!” Chitose broke into a shout.

“Oh, be quiet.”

“I haven’t said anything yet, though?”

“Your face is loud enough.”

“Rude!”

Chitose’s smirk was irritating. She looked incredibly pleased with herself for having “solved” this mystery. Up to this point, the conversation had proceeded without much teasing, and Amane was grateful for that. He certainly didn’t need any unnecessary prodding right now, and Mahiru likely wouldn’t be thrilled by the idea, either. Amane had been hoping that Chitose would keep her mouth shut.

“Come on now; calm down, both of you.” Itsuki put a stop to things before they really got out of hand. He’d picked up on the change in Amane’s demeanor and was not the type to poke fun at his friend like Chitose would. Itsuki was the kind of guy who was sensitive to how people felt. Of course, Amane wished he’d stopped before prying in the first place, but that ship had sailed.

After scolding Amane and Chitose, Itsuki turned back to Mahiru, who was sitting stiffly on the sidelines, and bowed his head. “…Um, Shiina, thank you for taking care of our Amane.”

“Since when did I become your kid?”

“I should be thanking you, for being such dear friends to Fujimiya,” Mahiru answered gracefully.

“C’mon, not you, too! You’re making me sound like a worthless jerk.”

“You kinda are, though,” Itsuki remarked.

“Hey, screw you.”

He’d heard Itsuki say things like that to him before, but Amane was hardly in the mood right now. Mahiru could have joined in the banter, but she wisely kept silent and smiled, content to watch the exchange between the two boys. She wasn’t being quite as expressive as she was when she was alone with Amane, but that smile lifted the veil on her usual act just a little bit. Perhaps noticing, Itsuki looked befuddled.

Amane made a crack about Itsuki checking her out despite his being taken, and Chitose started pouting and laid into Amane even harder. It was kind of funny, but Mahiru had her head tilted in bemusement, so Amane downplayed his enjoyment and assumed a more relaxed pose.

“…All right, look. We don’t have a mushy-sweet relationship like you guys do, but I still need you both to understand that this could get really hairy if word got out,” said Amane.

“Got it; say nothing to nobody.” Evidently picking up on his friend’s attempts to point out the potential danger, Itsuki quickly nodded in understanding, much to Amane’s surprise.

“You too, Chitose,” Amane added.

“I’m not that much of a chatterbox, you know. Besides, no one would believe that such a cute girl is making dinner and stuff for you of all people.”

“Well, excuse me for being so undeserving…,” Amane muttered.

“Geez, I didn’t mean it like that!”

Amane was well aware that what Chitose was saying was true. It was difficult to accept that the star of the school was taking care of an ordinary schlub like him. If anyone did believe the story, they’d probably curse Amane’s very name for being so undeserving of Mahiru’s angelic attention. Amane was particularly imaginative when it came to visualizing that last part, which was why he really didn’t want the truth about their relationship getting out. He could do without all the trouble.

Chitose laughed at Amane’s sudden humility. Then her gaze shifted to Mahiru, as if her eye had been drawn to something. Chitose let out a heavy sigh as she stared longingly at the other girl. Mahiru quickly turned uncomfortable, like she wasn’t sure what to do.

“Um, what is it?” she asked.

“…It just struck me all over again. Shiina, you’re ridiculously cute, aren’t you?”

“Huh? Thank you very much…?”

Having praised Mahiru right to her face, Chitose continued to stare, scrutinizing every last bit of her.

“This is my first time seeing you so close-up, but sure enough, you really are as beautiful as an angel, aren’t you? Your face has a nice shape, and your skin is lovely and creamy. Plus, your eyelashes are long, your hair is smooth, and you’re slim but still curvy!”

“Uh, um…?” Mahiru managed, flustered.

Amane sighed deeply. He couldn’t deal with Chitose when she got like this. While the girl definitely had her merits, there sure were some things he couldn’t stand about her. He couldn’t put up with her high-energy personality or the fact that she was always butting into other people’s business.

Amane had a particular appreciation for how difficult she could be because he had someone similar in his family. It was all the ways in which Chitose reminded him of his mother that really drove him crazy. Undeniably, Chitose resembled Amane’s mother in taste and disposition; she was obsessed with cute things.

“Wow, seriously, looking closely, you’re an incredible beauty—and so cute! Hey, hey, can I touch your hair? I mean, do you have a secret to getting your hair so smooth and shiny? What shampoo and conditioner do you use?” Chitose pressed.

“Wait, ah, um…so sudden…,” Mahiru stammered.

“Your skin’s so soft, too. What kind of regimen do you follow to keep it like this?”

Chitose, who seemed caught between a desire to share beauty secrets and a want to poke and prod at the beautiful girl, stretched out a hand toward Mahiru as she bombarded her with questions.

Amane felt sorry for Mahiru, who, despite her discomfort, was powerless against the onslaught. Cursing under his breath, Amane lightly bonked Chitose on the head. It was a just a tap, since the goal was simply to get Chitose to cool her heels, but she’d apparently been caught by surprise as she cried “Oww!” and drew her hand back away from Mahiru. As for Mahiru, she seemed relieved by Amane’s intercession. He’d forgotten about it because she was conducting herself with her usual angelic poise, but Mahiru was extremely wary around people she wasn’t used to. Chitose was a girl, so Mahiru wasn’t as wary as she had been with Amane, but her fear of strangers was still quite clear.

“I can’t believe you did that!” Chitose whined.

“She’s shy, and you’ve only just met her, so stop trying to touch her,” Amane chided.

“I can touch her once we get to know each other?”

“You’ll need to ask Shiina about that. Be respectful.”

Mahiru had obviously been getting ready to make a run for it. It was a good thing he’d stepped in. Even Chitose seemed to understand why she should stop when she saw how clearly shaken Mahiru was.

“I’m sorry; I got too excited and almost did something without asking,” Chitose apologized.

“Ah, mm-hmm…” Mahiru still seemed upset by the close call, and she looked at Amane as if she didn’t know what to do, her eyes pleading for help.

“Uh, Shiina, Chitose can be sorta a handful, but she’s not a bad person…I think,” Amane explained.

“Is that supposed to be a compliment?” the excitable girl snapped.

“Look at the way you were acting. Can you really argue?”

“Nope!”

Chitose, having just openly disavowed her own actions, stared at Mahiru for a moment, then once again extended a hand toward her, wearing a very serious expression.

“In that case, it’s a pleasure to make your acquaintance!” This time, however, she presented Mahiru with an open hand.

“Huh? Y-yeah, nice to meet you…” Mahiru hesitantly accepted the handshake.

Chitose birini gözüne kestirdi mi, Amane isteseler de istemeseler de o kişinin arkadaşı olmaya kararlı olduğunu bilirdi. Amane'nin içine doğmuştu ki Mahiru, Chitose'nin bu ısrarına boyun eğecekti. Aslına bakılırsa, Mahiru ile arkadaşlık kurma çabasında çok tuhaf bir şey yapmadığı sürece, Amane'nin buna bir itirazı yoktu. Sıradan, sakin bir ilişki en iyisiydi.

"İyi arkadaşlıklar için ilk izlenimler çok önemli, biliyorsun! Kim olduğumu muhtemelen zaten biliyorsundur, adımı da Amane'den duymuşsundur eminim, ama ben Chitose Shirakawa. Itsuki'nin kız arkadaşıyım. Sanırım ona... Amane'nin en iyi arkadaşı diyebilirsin?"

"Ay, utandım! En iyi arkadaş, vay canına," diye takıldı Itsuki.

"Bu kadar gururlanmış gibi davranma, Itsuki; tuhaf oluyor," diye lafı yapıştırdı Amane.

"Yine başladın sen de... Hey, Amane, senin gibilere bir isim takmışlar biliyor musun... tatlı-sert!"

"Cidden seni kapı dışarı ederim."

"Bizi karda dışarı mı atacaksın? Ah, ne kadar zalimce!"

"Bu sefer kıvırmaya çalışma."

Itsuki kahkahalarla güldü, Amane ise daha da sinirlenmiş görünüyordu. Mahiru, ikilinin bu atışmasını izlerken gözlerini kocaman açtı.

"Ah, biz hep böyleyiz," diye açıkladı Itsuki, neşeyle gülümserken. "Neyse, ben Itsuki Akazawa. Şuradaki o kafasızla en iyi arkadaşız. Amane aptalca veya tuhaf bir şey yaparsa, istediğin zaman bana gelip konuşabilirsin."

"En iyi arkadaşın hakkında böyle mi konuşulur?" dedi Amane.

"...Şey, Fujimiya bana hiç ilgi duymuyor gibi görünüyor," dedi Mahiru. "Temel yaşam becerileri olmasa da, onun dışında sıradan bir adam, bu yüzden herhangi bir sorun beklemiyorum."

"Teşekkürler, sanırım... ama beceriksiz olduğum kısmını atlayabilirdin." Amane o özel yorumu duymasa da olurdu, yine de Mahiru'nun onu gerçekten güvenebileceği biri olarak gördüğünü duymak içini rahatlatmıştı.

Itsuki yaklaştı ve Amane'nin kulağına fısıldadı: "İlgilenmediğini söyleyen biri için Shiina'ya fena halde yakınlaşmışsın."

Hiç ilgilenmediğini söylese yalan söylemiş olurdu Amane, ama ilişkilerini o yöne doğru aktif olarak yönlendirmeye çalışmıyordu. Mahiru'nun romantik bir partnerden ziyade sadece yakın bir arkadaş istediğinden emindi. İkisi de eskisi gibi birlikte vakit geçirmekten memnundu.

Mahiru'ya göz ucuyla bakınca, Amane onun yine telaşlandığını gördü. Chitose, Amane ile konuşmasının bittiğine karar vermiş, başka bir sorgulama turuna başlamıştı.

Ancak Mahiru ilgiden nefret etmiyor gibiydi ve Amane, belki daha rahatladığında biraz gevşeyebileceğini umuyordu.

Ne kadar şaşkın olsa da, Mahiru soru yağmuruna küçük bir gülümsemeyle karşılık verdi. İki kızın sorunsuz bir şekilde tanışıyor olması, Amane için büyük bir rahatlamaydı.

---

"Gerçekten üzgünüm."

Gece çöktükten, Itsuki ve Chitose eve gittikten sonra, Amane birazdan fazla bitkin görünen Mahiru'dan özür diledi.

Sırlarını yeni öğrenen iki yabancıyla uğraştıktan sonra Mahiru'nun yorgun ve kafası karışmış kaldığı açıktı. Bu konuşma, Shihoko'nun sürpriz ziyaretinden sonra yaptıkları konuşmanın birebir tekrarı gibi geliyordu.

"Hayır, sonuçta buna kendi dikkatsizliğim neden oldu," diye karşı çıktı Mahiru.

"Gerçekten de bir yaygara kopardılar."

"Onlar... canlı insanlar."

"Dürüst olabilirsin; ikisi de geveze."

"Biraz ısrarcıydılar, ama ilginçler."

"'Biraz' çok cömert bir ifade... Ne yapalım, sen takılmadıysan, sanırım her şey yolunda."

Amane, arkadaşlarının davranışlarının Mahiru için sınırı aştığına emindi, ancak nazik kız her şeyi olgunlukla karşılıyordu. Onları çok zahmetli bulmadığına sevinmişti, ama onun ve Chitose'nin görünüşe göre arkadaş olmasının iyi bir şey olup olmadığından emin değildi.

Chitose, Mahiru'dan tamamen farklı bir kız tipiydi. Çok... enerjik mi? Bu iyi bir şey, sanırım. Chitose'nin kötü niyetli bir şey yapmayacağına güveniyordu, ama Mahiru'ya yeterince alan bıraktığından emin olmak için onu gözlemlemesi gerekecekti.

"Hayatımda öyle insanlar yok, bu yüzden eğlenceliydi."

"Doğru, çevrende Chitose gibi biri yoktur sanırım... Çok ısrarcı olursa, ona bir tokat atabilirsin, tamam mı?"

"Ş-şiddete asla başvurmam, bu yüzden onu sözlerimle kontrol altında tutmak için elimden geleni yapacağım."

Chitose'nin aşırı enerjisi vardı ve sık sık coşkusunun onu ele geçirmesine izin verirdi. Amane, sonunda tavsiyesinin yerinde olacağından emindi. Chitose'yi bir dahaki görüşünde doğrudan uyarmaya yemin ederken, Amane pencereye döndü ve karın aşağı süzülüşünü izledi.

"Bu hava olmasaydı, asla keşfedilmezdik," diye düşündü. Kar taneleri her yerdeki aşıklar için iyi haberler taşıyor olmalıydı, ancak Amane, sorunları için onlara lanet etmeyi doğru bulmadı.

Mahiru da karı izlemekten keyif alıyor gibiydi, çünkü Amane'nin neye baktığını fark ettiğinde, o da aynı şekilde pencereden dışarı baka kaldı.

Kıştı, bu yüzden güneş erken batmıştı. Gökyüzü karanlıktı, kar soluktu ve çevredeki apartman dairelerinden gelen ışıkta taneciklerin düştüğünü zar zor görebiliyordu.

"Beyaz bir Noel, değil mi?" dedi Mahiru.

"Evet, sanırım öyle," diye yanıtladı Amane. "Gerçi, o duygusal şeyler bizimle pek alakalı değil."

"Yine de çok güzel. Bu yeterli değil mi?"

Birlikte romantik bir beyaz Noel geçirmek onlar için bir anlam ifade etmiyordu, çünkü bir çift değillerdi, ama... Mahiru yine de manzaradan keyif alıyor gibiydi, bu yüzden kar tamamen kötü olamazdı.

Dans eden kar taneleri etrafı hafifçe tozlandırdı, karanlık dünyayı pudra gibi bir beyazlıkla kapladı. Düştüğü hızla, karın gerçekten birikme olasılığı çok yüksek görünmüyordu.

"Çok yoğun olursa, toplu taşıma durur, bu yüzden umarım sadece hafif bir kar yağışıdır," diye yorumladı Mahiru.

"Bu çok gerçekçi bir yaklaşım," diye belirtti Amane.

"İnsanlar sadece romantizmle yaşayamaz," diye yanıtladı Mahiru.

"Kesinlikle haklısın."

Her ne kadar alışılmadık bir şekilde olsa da, kar onları birbirine yaklaştırmıştı sonuçta.

İkisi de hafifçe gülümsedi ve Mahiru ayağa kalktı.

"Pekala o zaman, akşam yemeğini getireceğim."

"Ha, getirecek misin?"

"Daha önce kendi yerimde dana güveç yaptım. Bütün bir hindi kızartsam ikimizin bitiremeyeceğinden emindim..."

"Benim aklıma hindi kızartmak hiç gelmezdi."

"Sen sadece yemek yapmada kötüsün, Amane. Yarın öğle yemeği için, üzerine dana güveçli omletli pilav yapabiliriz diye düşünüyordum."

"Kulağa çok lezzetli geliyor..." Amane'nin zihni bu gecenin yemeğini çoktan geçmiş, yarının öğle yemeğini dört gözle beklemeye başlamıştı bile. "Yumurtalarımı katı severim."

"Ne tesadüf; ben de hep öyle tercih etmişimdir. Tamam, güveç tenceresini getiriyorum."

Mahiru, Amane'nin apartman dairesinden ağır adımlarla çıktı ve bir anlığına kendi yerine geri döndü. Amane, o giderken boş boş onu izledi, çalkantılı günü düşünerek.

Gerçekten de keşfedilmeyi beklemiyordu. Arkadaşları bir şeylerin döndüğünden şüphelenmiş olabilirlerdi ve Amane onların meraklanacağını tahmin etmişti, ama Mahiru'nun öylece sahnenin ortasına çıkacağını asla beklemezdi.

İçinden bir yer, ilişkilerinin bir süre daha sır olarak kalmasını dilerdi.

"Ne düşünüyorum ben?" diye merak etti Amane. Böyle daha iyiydi. Artık Itsuki ve Chitose'den her şeyi saklamak zorunda değildi, bu da hayatını çok daha kolaylaştırmıştı. Peki o zaman neden biraz hüzünlü hissediyordu? Bu tuhaf his nereden geliyordu? Her şey yolunda gitmiş olsa da, Amane'nin bir kısmı hala huzursuzdu ve rahatlaması gerekiyordu.

"Bir şey mi oldu?" Mahiru güveç tenceresini tutarak geri dönmüş, kafasını sorgularcasına eğerek, kafası karışmış bir ifadeyle Amane'ye dik dik baktı.

"...Hiçbir şey." Amane ifadesini düzeltti, ama Mahiru, yüzünde fark ettiği ifadeden dolayı uzun bir süre şaşkın görünüyordu.

---

"...Oh be, bu iyiydi."

Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Mahiru'nun yemeği lezzetliydi. Noel olduğu için her zamankinden daha özenli yemekler yapmıştı. Özenle pişirdiği dana güvecin geri kalanını bir tencere turtasına dönüştürmüş, onu da Amane ile paylaşmışlardı.

Turtayı açıp, çıtır, dokulu kabuğunu dana güvecin zengin sosuyla birlikte yemek, ancak yüce bir mutluluk anı olarak tanımlanabilirdi.

Mahiru, turta hamurunu özellikle bunun için hazırlamıştı. Onun mutfak ustalığından gerçekten etkilenen Amane, günün ikinci hamur işini, Mahiru'nun yetenekli ellerinin bir başka ürününü bitirirken memnuniyetle içini çekti.

Tencere turtası için hamur yaparken, Mahiru aynı zamanda başka bir tür tatlı hamur hazırlama fırsatını da değerlendirmişti. Onu tatlı için el yapımı milföy yapmak için kullanmıştı. Bu kız zaten profesyonel seviyede çalışıyordu.

"Beğenmene sevindim... Bayağı yedin," diye fark etti Mahiru.

"Mm. Çünkü lezzetliydi," diye yanıtladı Amane.

"Söylediğin için teşekkür ederim."

Amane, Mahiru'nun yemeğini övdüğünde yüzünde beliren hafif, rahatlamış gülümsemeyi görmeye alışmıştı. O ifadeyi görmek için kendine günlük bir görev edinmişti, çünkü bu, onun her zamanki çekingen ifadesinden çok daha yumuşaktı. Utanç verici bir düşünce olsa da, Amane bunu sadece kendisine özel bir gülümseme olarak düşünmeyi severdi.

"...Yarın omletli pilav yiyeceğiz yani, ha...? Gerçekten dört gözle bekliyorum."

"Yumurtayı gerçekten seviyorsun, değil mi? O rulo dashi omletlerine inanılmaz bir coşkuyla saldırdın."

"Lezzetliydiler; kendimi tutamadım."

Yumurta en sevdiği yiyeceklerden biri olsa da, Amane kötü pişirilmiş yumurtalara dayanamazdı. Onları silip süpürmesi, Mahiru'nun mükemmel hazırlığının bir başka kanıtıydı.

Amane, onun yemeklerini tamamen kendine saklamanın korkunç derecede bencilce olduğunu kabul etse de, başkasıyla paylaşmaya hiç niyeti yoktu. Plan, mümkün olduğunca uzun süre tadını çıkarmaktı.

"Amane, yemek yerken çok mutlu görünüyorsun, farkında mısın?" dedi Mahiru.

"Elbette, çünkü yemeklerin çok lezzetli," diye yanıtladı.

"İltifatına sevindim ama... gerçekten de o kadar özel bir şey değil."

"Hayır, kesinlikle öyle... Kendi değerinin daha iyi farkına varman lazım..."

Bu, bir meleğin evde hazırladığı yemekti; ondan bir parça yiyebilmek için her şeyi yapacak azımsanmayacak sayıda çocuk vardı.

"Ama benim için bunlar sadece her gün yaptığım şeyler."

"Şanslı bir adamım."

"Nedenmiş o?"

"Çünkü her gün yaptığın şeyler çok lezzetli."

Amane midesine düşkün bir çocuktu ve böylesine lezzetli, taze hazırlanmış yemekleri düzenli olarak yiyebilmek onun için nihai mutluluktu.

"Peki, yemek yapmada nasıl bu kadar iyi oldun?" diye sordu Amane.

"Benim için önemli biri bir keresinde 'Seni mutlu eden herkesi midesinden yakala,' demişti ve ben de bu sözleri kalbime yazdım," diye yanıtladı Mahiru.

"Üzgünüm, onun yerine beni yakalamış oldun."

"Ben bunu bir prova olarak görüyorum." Mahiru'nun bu samimiyeti Amane'yi şaşırttı. Dudaklarında küçük bir gülümseme belirdi.

"Ama cidden, sana öğreten kişi harika biri olmalı."

"Evet, doğru; inanılmaz bir aşçıydı. Ben hâlâ onunla boy ölçüşemem. Yemekleri saf mutluluk gibiydi." Mahiru nazik bir gülümsemeyle uzaklara daldı. Bu ifade Amane'ye güven verdi.

Mahiru'nun anlatışından, söz konusu kişinin onu çok sevdiği belliydi ve Amane, Mahiru'nun da onlara hayranlık duyduğunu anlayabiliyordu. Hayatında böyle biri olduğu için gerçekten çok şanslı olmalıydı.

"Eminim çok lezzetliydi," dedi Amane, başını sallayarak. "Ama biliyor musun... benim için mutluluk tadı veren senin yemeklerin."

Annesini şimdilik bir kenara bırakırsak, Amane'nin babası iyi bir aşçıydı ama Mahiru'nun yemekleri Amane'nin damak tadına daha çok uyuyordu. Mahiru'nun yemekleri rahatlatıcı ama aynı zamanda heyecan vericiydi; hayatının geri kalanında günde üç öğün yese bile bıkmayacağını düşündüğü, iç ferahlatan bir lezzeti vardı. Ne kadar yerse yesin, hep daha fazlasını istiyordu.

Elbette, bunu asla söyleyemezdi. Mahiru'ya çok fazla yük olurdu.

---

Kız aniden kaskatı kesildi. Gardı düşmüş bir anda saldırıya uğramış gibiydi. Masum ve biraz boş bir ifadeyle Amane'ye baktı.

"Mahiru?" diye sordu Amane.

"Ah... bir şey değil." Kendine gelerek başını hızla salladı, ardından yere baktı. En sevdiği yastığı sıkıca kucaklayarak hafifçe içini çekti. Son birkaç saniyede onda bir şeyler tamamen değişmişti. Garip bir şekilde sevimliydi.

"Ne oldu?" diye sordu Amane.

"Sadece... benim gibi birinin mutluluk tadı veren bir şey yapabileceğini düşünmek..."

"Neden kendini küçümsediğini bilmiyorum ama yemeklerin o kadar güzel ki her gün yemek istiyorum."

"T-teşekkür ederim." Mahiru, hafifçe mahcup bir ifade ve küçük bir sırıtışla Amane'ye baktı. Bu manzara Amane'yi yüzünü saklama isteğiyle doldurdu.

Bu tür bir ifade Mahiru için nadirdi ama ona öyle bir ilgi duymadığını sürekli kendine söylemesine rağmen, kaçınılmaz olarak Amane'nin kalbini göğsünde hızla attırdı. Mahiru'nun gülümseyen yüzünü, her zamanki taş maskesinden arınmış görmek ona aniden sıcak bastırdı ve Amane, Mahiru'nun bunu fark edip kendisinin de utanacağından endişelendi.

"Şey, Mahiru?"

"Efendim?"

"Yarın öğle yemeği civarında buluşacağız, değil mi?"

Atmosfere daha fazla dayanamayan Amane, konuyu değiştirmek zorunda kaldı. Ancak Mahiru pek fark etmemiş gibiydi ve Amane'nin sorduğunu boş boş düşündü.

"Evet, plan bu, değil mi? Öğle yemeği hazırlayıp sonra söz verdiğimiz gibi oyun oynayacağız... Buydu, değil mi?"

"Evet."

"Yoksa... istemiyor musun?"

"Hayır, sadece teyit ediyordum. Gerçekten, Noel Arifesi'ni birlikte geçirmemize rağmen, ertesi gününü de benimle geçirmen sorun olmaz mı?"

"Eğer bu fikirden nefret etseydim, önermezdim... Dört gözle bekliyorum." Mahiru'nun dudaklarının nazik kıvrımında başka bir küçük gülümseme belirdi.

"E-evet," diye mırıldandı Amane. Tek yapabildiği, dönüp artan utancını gizlemekti.

---