Donmuş Kıvılcımlar

İnce kağıt ucuna gömülü az miktarda barut tanesini ateşlediğimde maytap ışımaya başladı. Birkaç saniye sonra, bu ilk kıvılcım erimiş bir kora dönüştü; eğri çubuğun ucunda narin narin sallanan erimiş bir çiğ tanesiydi o, soğuğun içinden oyulmuş bir sıcaklık zerreciği. Baş aşağı duran bu ışık topu, yarattığı minik ısı cebinden yükselen hava akımının alevini beslemek için daha fazla oksijen çekmesiyle alttan en parlak haliyle parlıyordu. Ayaz gecenin havasında, parlak ve kırılgan bir şekilde yanmaya devam etti, sonunda kıvılcımlar saçmaya başlayana dek. İşte o an, bir havai fişek nihayet doğmuştu.

Bir anlığına, çıtırtılı korlar dört bir yana savruldu; her biri kendi yörüngesinde fırlayıp patlamadan ve her yöne dallanmadan önce. Ama sonra, ansızın, o cızırtılı fıskiye donakaldı. Çevredeki tarlalarda ve ormanlarda cıvıldayan böcekler sustu, zamanın akışı adeta sürünmeye başladı. Bir yıldan uzun süredir hissetmediğim bir histi bu; dünyamızın dokusunun inceldiği, bizi ona bağlayan prangaların çözüldüğü bu noktada yaşanabilen tuhaf bir olguydu.

Aoi hemen yanımda duruyordu, Ryo ise tam karşımızdaydı.

Üçümüz, havada donakalmış kıvılcımlara hayranlıkla bakmak için toplanmışçasına, bir üçgen oluşturacak şekilde birbirimize sokulmuştuk.

“Hepimizin böyle bir araya gelmesinin üzerinden çok zaman geçti,” dedi Aoi.

“Gerçekten de öyle,” diye başımı salladım. “O kadar meşguldüm ki son zamanlarda eve dönmeye fırsat bulamadım. Benim için beklemek zorunda kaldığınız için kusura bakmayın.”

“Takma kafana, dostum. Gelebildiğine sevindik,” dedi Ryo, gözlerini gökyüzüne dikerek. “İnanılır gibi değil, koca bir yıl geçmiş, değil mi?”

Uzaklarda, tepemizdeki gökyüzü siyahtan koyu laciverde çalmaya başlamıştı. Gecenin en kırılgan anıydı; sabah ışıklarının ilk ışınları ufkun üzerinden süzülmeden hemen önceki vakit. Ve bir anlığına, onu neredeyse bizimle birlikte görüyordum – bir zamanlar tanıdığım o soluk, gelip geçici hayaleti.