Sislerin Arasındaki Yolculuk

Ananke’nin yelkenlisi sisler dünyasında süzülüyordu. Yoğun pus tekneyi her yanından sarmış, etrafı hüzünlü bir alacakaranlık kaplamıştı. Tüm sesler, bu örtülü suların uçsuz bucaksız genişliğinde yankılanarak hem boğuklaşıyor hem de abartılı bir biçimde büyüyordu. Sunny uzağı göremiyordu. Gölge duyu yeteneği bile bu gizemli sis yüzünden körelmişti. Tanıdık bir manzaraydı bu. Doğru ya, buraya zaten gelmiştim.

Burası, Sunny’nin kâbusun başlangıcında kendini bulduğu yerin ta kendisiydi. Kaynak. Sisin örttüğü bu yerde Büyük Nehir kendi içine akıyor, geçmiş geleceğe dönüyordu. Artık akıntıyı hissedemiyordu ama o tuhaf, karmakarışık ve kopuk akıntı hâlâ oradaydı. Yelkenli ilerliyordu fakat Sunny hangi yöne sürüklendiğini kestiremiyordu.

Kendini bu görünmez akıntının kollarına bıraksa ve Kaynak’ın sınırlarına ulaşsa, Ariel’in Mezarı’na ilk girdiği güne, yani bedenini aldığı kişinin o zamanki yerine, nehrin yukarısına geri gönderilecekti. Hayır, buna izin veremezdi.

Sunny, Büyük Nehir’in bir döngüsüne daha katlanıp katlanamayacağını bilmiyordu. Çok daha önemlisi, Altı Veba ve Deli Prens bir şekilde zamanın kurallarını çiğnemiş, aslında var olmamaları gereken bir döngüyü istila etmişlerdi. Onların varlığının artık Büyük Nehir’in bir parçası haline gelip gelmediğini veya yeni bir döngü başladığında bu sapkın mevcudiyetlerinin silinip silinmeyeceğini kestiremiyordu. Eğer ikincisi gerçekleşirse, Deli Prens ve Azap’ın gruptaki herkesin kâbusun sonuna kadar hayatta kalmasını sağlamak için harcadığı tüm çabalar boşa gidecekti. Üstelik o son artık çok yakındı. Nephis, İlk Arayıcı’yı yok edecek araçlarla kuşanmış halde yakında Sınır’a ulaşacaktı. Sunny, Ariel’in Mezarı’nın dehşetini bir kez daha yaşamayı kesinlikle istemiyordu; hele ki sonuç pamuk ipliğine bağlıyken. Hayır, siste kaybolup Haliç’e girme fırsatını kaçıramazdı. Çünkü o devasa piramidin kalbinde, prangalarının anahtarı yatıyordu. Özgürlüğünü kazanma şansı oradaydı.

Şansına, Cassie bu amaca ulaşması için ihtiyaç duyacağı her şeyi hazırlamıştı. Haliç’in girişine giden yolu bulmasını sağlayacak Rehber Işık yanındaydı. İçeri girdiğinde Yozlaşma’ya direnebilmesi için Gerçeklik Aynası vardı. Ve tüm bunları mümkün kılan Yalnızlık Günahı da kabzasında duruyordu. Kılıçtaki tayftan bahsetmişken, sis etraflarını sarar sarmaz o piç ortalıktan kaybolmuştu. Ya konuşacak havasında değildi ya da Kaynak’ın içinde cisimleşemiyordu. Durum ne olursa olsun, Sunny bu iğrenç hortlağın yokluğunu hiç de aramıyordu. İstediğin kadar uzak dur.

Rehber Işık’ı eline alan Sunny, ona yolu göstermesi gereken parıldayan kristali inceledi. Kristalin ışığı tuhaf davranıyordu. Belirli bir yönü işaret ediyor, ancak siste birkaç dakika yol aldıktan sonra aniden yön değiştirip bambaşka bir tarafı gösteriyordu. Kutsal yadigar kaotik bir şekilde titreyip yön değiştirirken bu durum tekrar tekrar yaşandı. Sanki Haliç’in girişi sürekli hareket halindeydi. Hayır, o hareket etmiyor. Ben hareket ediyorum.

Sunny durumun böyle olduğunu biliyordu. Haliç sabitti ama Kaynak’ta uzayın kendisi güvenilmezdi. Düzensizce oradan oraya savrulan, birkaç metre yana kayarken kendini kilometrelerce ötede bulan Sunny’nin ta kendisiydi. Dokuzlar’dan Aletheia ortaya çıkana kadar Arayıcılar’ın, tüm güçlerine ve bilgilerine rağmen Haliç’i keşfetmeyi neden başaramadıklarına şaşmamalıydı. Gizemli büyücü, adasını bile Büyük Nehir’in suretinde inşa etmiş, kendi zaman döngüsünü ve sis denizini yaratacak kadar ileri gitmişti. Tüm bunlar Kaynak’ta nasıl yol alacağını öğrenmek için miydi? Sunny bunu bilmiyordu ama kadının Haliç’i tesadüfen bulmadığından şüpheleniyordu. Aletheia’nın orada bulduğu tek şeyin kendi felaketi olması ne kadar da trajikti; tabii eğer aradığı şey tam olarak bu değilse. Dokuzlar’ın ne tür amaçlar peşinde koştuğunu kim bilebilirdi ki?

Her halükarda, Sunny gizemli bir girdabın ortasında uçan bir ada inşa edecek ve zamanı sonsuza dek bir döngüde akıtacak kadar kudretli biri değildi. Bu yüzden Rehber Işık olmadan Haliç’i asla bulamazdı. İlk seferinde de mi böyle bulmuştu acaba? Yoksa önceki döngülerdeki versiyonları kendi çözümlerini mi üretmişti?

Tahmin yürütmenin bir anlamı yoktu. Kahinlerin kutsal yadigarını yolu aydınlatmak için kullanan Sunny, yelkenlinin ilerlemesine izin verdi ve dümeni ışığın gösterdiği yöne göre kırdı. Kaynak’ta Kâbus Yaratıkları yoktu, hiçbir tehlike yoktu... Kaynak’ın kendisinin oluşturduğu tehlike hariç. Bu yüzden, hüzünlü sisin içindeki bu yolculuk neredeyse huzurlu hissettiriyordu. Sunny zaman algısını çabucak yitirdi; öyle ki sisin içinde ne kadar süredir yol aldığını bile bilmiyordu. Bir saat, bir gün ya da bir sonsuzluk geçmiş olabilirdi... Pekala, belki bir sonsuzluk kadar değil. Nephis, İlk Arayıcı’yı ondan çok önce yok etmiş olurdu. Yine de yaklaşmakta olduğunu hissedebiliyordu.

Aletheia’nın Haliç’te ne bulduğunu merak ediyordu.

Deli Prens’in orada ne bulduğunu da merak ediyordu. Ariel, piramidinin kalbine hangi sırları gizlemişti? Katlanamadığı o korkunç gerçek neydi? Neden her şeyi zamandan bile önceye, tanrıların gözlerinden uzağa saklamıştı?

Şu ya da bu şekilde, Sunny bunu öğrenecekti. Ve bu süreçte kendisini sımsıkı bağlayan kader zincirlerini kıracaktı. Her zaman dilediği gibi. Rehber Işık’ın dans eden parıltısından artık yorulmaya başlamıştı. Ananke’nin yelkenlisinin dümenini tutan eli uyuşuyordu. Zaman... akıp gidiyordu.

Ve sonra, nihayet Sunny o hissi duyumsadı. İlk seferinde Kaynak’tan fırlatılmadan hemen önce hissettiği şeyin aynısını. Uzakta, sislerin arasından yükselen iki uzun sütun görür gibi oldu ve ardından, görünmez akıntı aniden vahşi ve hırçın bir hal aldı. Kulaklarında, Sınır’daki şelalelerin uğultusuna benzer kükreyen suların sesi yankılandı ve yelkenlinin inanılmaz bir hızla ileri çekildiğini hissetti. Sonra, boşlukta süzülme hissi geldi. Ve ardından, geriye sadece karanlık kaldı.