Geçmişin Hayaletleri

Sunny bir kez daha Zincir Kıran'ın güvertesindeydi. Gözleri çökmüş, bitkin bir halde doğruldu ve sisin derinliklerine baktı.

"Olmuyor... Bu da işe yaramıyor. Mağara rotasını terk mi etmeli?"

Kederli sesi, Nephis ve Cassie'nin duyamayacağı kadar kısıktı. Sunny, kendisini bir kez daha aşırı yormamaya dikkat etmiş olsa da, Rüzgar Çiçeği üzerinde hayatta kalma ve... hayatta kalmayı becerememe çabasının yarattığı gerginlik yavaş yavaş onu tüketiyordu.

Kendini umutsuzluğa ve hissizliğe kaptırmamak için direnmek çok zordu. Sunny pek çok acı yenilgi tatmıştı ancak defalarca ezilip geçilmek hala omuzlarında ağır bir yük oluşturuyordu. Dahası, zihinsel durumu yavaş yavaş yaşayıp yaşamadığını umursamadığı bir noktaya evriliyordu.

Ölümün ardından bekleyen tek şey başka bir döngü, sonra bir diğeri ve sonu gelmez bir tekrar ise ölmek neden umurunda olacaktı ki?

Onu hayata bağlayan ve akıl sağlığını korumasını sağlayan tek bir çapa vardı: Yoldaşlarının ölümünü izlemek her seferinde büyük bir ıstıraptı. Döngüde yeniden doğacaklarını bilse bile, Sunny ne zaman bir hesap hatası yapıp onları ölüme sürüklese hissettiği o acı ve çaresizlik hafiflemiyordu.

Yalnız olsaydı muhtemelen pes etmezdi... ama odağı ve kararlılığı çok daha hızlı körelirdi.

Yine de grubun üyelerini Rüzgar Çiçeği'nden uzaklaştırmak zorundaydı. Jet, Cassie, Effie ve bebeği. Nephis...

Bu düşünce onu motive ediyordu.

Bunu yapabilecek tek kişi oydu. Kaderin tuhaf bir cilvesi sayesinde Sunny, önceki döngüleri hatırlamasını sağlayan lanetli bir kılıca sahipti. Sadece bu bile onu adadaki herkesten bir adım öne taşıyordu. Aslında, kaçmaları gerektiğini bilmek bile zaferin yarısıydı.

Sadece diğer yarısının aşılması imkansız bir engel olduğu ortaya çıkmıştı.

Ve tüm bu yükü tek başına taşımak gerçekten ağırdı.

"Hayır, mağara rotası en güvenlisi, bu da onu en hızlı rota yapıyor."

Sunny bir an sessiz kaldı.

"Çok basit. Hiçbir şey işe yaramadığına göre daha fazla olasılığı araştırmalıyım... Gerçeğin Aynası, cevap bu. Onu daha fazla canavar yansıtacak şekilde kullanmalıyım... ah, ama yaratıklar, canavarlar veya iblisler olmaz. Sadece ifritler ve üzerindekiler iş görür."

Sunny, zihnindeki dehşet koleksiyonunu gözden geçirerek hareketsizce durdu.

Rüzgar Çiçeği'nde hem bu kriterlere uyan hem de canını vermeden Gerçeğin Aynası ile yansıtılabilecek pek fazla varlık yoktu. Mağara Dehşeti onlardan biriydi... limanda gizli olan yaratık da öyleydi, gerçi ondan sağ kurtulmak pek kolay değildi.

Elbette Ölümsüz Katil ve Obur Canavar da vardı. Fakat onlar çok daha ölümcüldü.

Aniden düşüncelerine garip bir uyumsuzluk sızdı. Sunny kaşlarını çatarak bunun kaynağını bulmaya çalıştı... Neydi bu? Neden bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyordu?

Arkasında Rehber Işık hakkında tartışıyor olmaları gereken Cassie ve Nephis'in tuhaf bir şekilde sessiz kaldıklarını fark etmesi biraz zamanını aldı.

Geriye baktığında, kör kızın Effie'nin nerede olduğunu belirlemek için kutsal asayı çoktan kullandığını gördü. Nephis ise karanlık uçurumların belirsiz hatlarını inceliyordu.

Kaşları daha da çatıldı.

Değişti mi? Neden?

Sunny, kendi kendine mırıldanışını duymadıklarından emindi. Olayların alışılmış akışını etkileyecek başka bir şey mi yapmıştı, yoksa akışı sabit tutmak için yapması gereken bir şeyi mi atlamıştı?

Yine de öyle olduğunu sanmıyorum...

Sunny yüzünü ovuşturdu. Belki de duruşu veya varlığı, kendisi fark etmeden Cassie ve Nephis'i etkilemişti?

"Sunny?"

Kafa karışıklığı üzerinden atıp Nephis'e baktı.

"Evet... İyiyim. Aslında yapmam gereken bir şey var. Sakin olun. Bir an sonra Gölge Alanı Parçası'nı çağıracağım..."

Dünya bir kez daha kadim gölge tarafından yutuldu. Sunny, Kabus'a bindi ve Zincir Kıran'dan ayrıldı. Jet'i bulup bir kez daha geri getirdi.

Ancak bu sefer Ruh Alevi'ni kopyalayıp onu hemen iyileştirmek için Gerçeğin Aynası'nı kullanmadı. Jet'e karşı biraz zalimce olsa da Sunny, bu mucizevi yadigarı bu şekilde israf etmesine izin veremezdi. Ne de olsa yaraları birkaç saat içinde Nephis tarafından iyileştirilecekti.

Her şey her zamanki gibi ilerliyordu... ancak Zincir Kıran'a döndüğünde tuhaflık devam etti. Konuşmalar aynı gibi görünüyordu ama bir şeyler yerli yerinde değildi.

Neyin yanlış olduğunu ancak kemik bahçesine ulaşıp Boşluk Kelebeği'ni parçalamaya başladıklarında anladı. Jet ve Nephis dinlenirken, o ve Cassie devasa canavarın sert kitin tabakasını ayırmakla meşguldü.

Ve kör kız tuhaf bir şekilde dalgın görünüyor, olması gerekenden daha yavaş hareket ediyordu.

Doğru. Her şey, Rehber Işık hakkındaki o her zamanki yorumlarını yapmadığında başladı.

Cassie'nin tuhaf davrandığını bu kadar geç fark etmişti çünkü kız genellikle diğerleri konuşurken sessiz kalırdı. Ancak en başından beri sergilediği ince tepkiler o tanıdık olanlardan farklıydı.

Neler oluyor?

Sunny yaptığı işi bıraktı ve hafifçe kaşlarını çatarak Cassie'ye baktı. Sonunda sordu:

"Cassie? Her şey yolunda mı?"

Kız donakaldı, sonra ona doğru döndü ve bir an duraksadı.

"Evet? Sanırım öyle... Sadece içimde tuhaf bir his var."

Sunny kaşını kaldırdı.

"Ne hissi?"

Kâhinlerinin tuhaf bir hisse kapılması uğursuz bir işaretti. Cassie'nin önsezileri asla önemsiz olmazdı ve genellikle korkunç olayların habercisiydi. Peki ama bu önseziyi ne tetiklemiş olabilir? Sunny bir şeyleri değiştirmediği sürece Rüzgar Çiçeği'nde hiçbir şeyin değişmemesi gerekiyordu.

Zihninden her türlü korkunç teori geçerken gergin bir şekilde cevabını bekledi.

Ancak...

Cassie sonunda cevap verdiğinde, tüm o düşünceler yerini sarsıcı bir sessizliğe bırakarak yok oldu.

Kız omuz silkti.

"Ciddi bir şey değil. Sadece şu dejavu hissinden bir türlü kurtulamıyorum."

Sunny tek kelime etmeden ona bakakaldı.

Dejavu mu?

Bu... kendisinin de Rüzgar Çiçeği'ndeki zamanın çarpık doğasını ilk fark ediş şekli değil miydi?

Gözlerini kırpıştırdı.

Cassie de mi döngünün farkına varıyordu?