Gece Yarısı Yolculuğu

Ne yapıyor bu kız?

Karanlıkta uzanmış, uyuyor numarası yaparken içindeki kaşlarını çatma isteğini bastırdı. Cassie rün dairesinden çıkmış, Rehber Işık'ı eline alarak güvertede yavaş adımlarla yürümeye başlamıştı. O ilerledikçe çevresinde beyaz kıvılcımlardan bir kasırga yükseldi ve yavaşça insansı bir figür oluşturdu. Bu, Düşmüş Lütuf'ta elde ettiği Yozlaşmış kahinin ekosuydu. Bu tekinsiz varlık, Alacakaranlık'tan ucu ucuna da olsa sağ çıkmayı başarmıştı. Şimdi ise yaraları iyileşmişti. Hatta üzerindeki dökümlü kırmızı elbise ve duvağı bile eski haline dönmüştü. Eko, kör kahini takip ederken kırmızı giysisinin etekleri kadim ahşabın birkaç santim üzerinde süzülüyordu. Hareketleri, her zamanki gibi yürümekten ziyade pürüzsüz bir kayma hissi uyandırıyordu. Sunny o elbisenin altında neyin gizlendiğini bir kez görmüştü ve bunu bir daha asla yaşamak istemiyordu. Yine de izlemeye devam etti. Cassie o sırada kutsal ağacı geçmiş, geminin baş tarafına, Ananke'nin yelkenlisinin yanına kadar gelmişti. Ancak daha fazla ilerlemedi. Yelkenlinin yanında durup ekosuna sessizce bir emir verdi. Çok geçmeden tekne suya indirildi. Direkler yuvalarına oturtuldu ve yelkenler fora edildi. Sessiz Dansçı'nın yardımıyla aşağı süzülen Cassie, dümenci sırasına oturdu ve başka bir hafıza çağırdı. Bu, Unutulmuş Sahil'de kullandığı ahşap asaydı; İlk Kâbusu'ndan kalan üç hafızadan biri. Sonsuz Bahar artık Sunny'deydi, Sonsuz Sarmaşık ise Nephis'te. Cassie'nin ruh cephaneliğinde ise sadece bu asa kalmıştı. Asanın büyüsü rüzgar çağırma yeteneğine sahipti. Asayı yelkenlinin rüzgarlığına doğrultan Cassie, büyüyü aktif hale getirerek tekneyi Zincir Kıran'dan uzaklaştırdı. Sunny'nin gölgesi ise çoktan direklerden birinin altında gizlenmişti bile.

Kendi kamarasında yatan Sunny, uyuma taklidi yapmayı sürdürdü. Gece sessizdi; bu sükuneti bozan tek şey, Zincir Kıran'ın gövdesine çarpan dalgaların sesiydi. Su hafifçe parıldıyor, bu parıltının ortasında Ananke'nin yelkenlisi donmuş toprakların kıyısı boyunca yavaşça yol alıyordu.

Kahretsin.

Cassie'nin bir şeyler sakladığından az çok emin olsa da, son ana kadar yanılmış olmayı ummuştu. Fakat en başından beri haklıydı.

Yani ben haklıydım, demek istiyorsun.

Sessizliğin içinde Yalnızlık Günahı'nın tırmalayıcı sesi adeta gök gürültüsü gibi çınladı. Sunny, Cassie'nin dünyayı büyük ihtimalle kendisinin duyuları aracılığıyla algıladığını bildiğinden tepki vermeyi reddetti. Gözlerini kapalı tuttuğu, nefesini ve kalp atışlarını kontrol ettiği sürece kızın onun uyanık olduğunu anlama şansı yoktu. Çünkü Cassie sadece yeteneğiyle işaretlediği kişilerin duyularını paylaşabiliyor, düşüncelerini okuyamıyordu.

Yine de asıl soru bu, değil mi?

Kılıç tayfı güldü. Ben sadece senin hayal gücünün bir ürünü müyüm, yoksa sandığından daha mı gerçeğim? Eğer ilkiyse, sadece bir düşünce kurgusuyum demektir ve Cassie'nin benim varlığımdan haberdar olması imkansızdır. Aletheia'nın Adası'nda kendisi de böyle söylemişti. Ama... onun söylediği herhangi bir şeye güvenilebilir mi? Çünkü eğer beni duyuyorsa, bu küçük gösterin az önce tamamen boşa gitti demektir. Ah... üzgünüm.

Yelkenlide oturan Cassie, Yalnızlık Günahı'nın söylediklerini duyduğuna dair hiçbir belirti göstermedi. Yine de... Sunny artık onun ne kadar olağanüstü bir oyuncu olduğunu biliyordu. Her zamanki gösterişsiz hali ile Alacakaranlık'ın o büyüleyici silueti arasındaki zahmetsiz geçişi bunun en büyük kanıtıydı. Cassie, Yalnızlık Günahı'nı algılayabiliyor muydu, algılayamıyor muydu?

Eğer algılayamıyorsa... O zaman Aletheia'nın adasındaki zaman döngüsünün nasıl farkına varmıştı? Şu anda neyi başarmaya çalışıyordu?

Hareketsiz kalmaya zorlayarak kendisini izlemeye devam etti. Gölge Kontrolü'nün menzilinden çıkmak üzere olana kadar bekleyip öyle harekete geçeceğim.

Sunny gölgelerini çok uzak mesafelerden bile kontrol edebiliyordu. Bu mesafe, aynı zamanda Gölge Adımı ile seyahat edebileceği maksimum uzaklıktı. Dolayısıyla Cassie bu menzil içinde kaldığı sürece bir anda yanında belirebilirdi. Pasif kalarak Cassie'nin ne tür bir sır sakladığını ve ne planladığını öğrenebilmeyi umuyordu. Bunu öğrendiğinde ne yapacağına karar verebilecekti. Ancak kız onun ulaşamayacağı menzilin dışına çıkacak olursa... O zaman işler değişirdi. Sunny, Cassie'nin kendisini tehlikeye atmasına izin vermeyecekti; ayrıca yapmayı planladığı şeyin bütün grubu tehlikeye atma ihtimaline karşı da müdahale etmek zorundaydı. Sessiz kalıp ona yeterince müsamaha göstermişti. Bugün, bu korkunç Kâbus'un kader belirleyici savaşının arifesinde, gerçekler öyle ya da böyle ortaya çıkacaktı.

Yelkenli, güzelce parıldayan suların ortasında, buzlu adanın kıyısı boyunca ilerlemeye devam etti. Yukarıda, gece gökyüzü zifiri karanlıktı ve içinde uykuda olan sayısız dehşet ordusunu barındırıyordu. Çok da uzak olmayan bir yerde, Dokuzlar'dan Aletheia'nın iğrenç kalıntıları Sınır şehrinde uzanıyor, Ariel'in Mezarı'na meydan okuyanlar tarafından yok edilmeyi bekliyordu...

Ya da ruhlarını ve bedenlerini Yozlaşma tohumlarıyla enfekte ederek onları kendi Yozlaşmış ordusunun bir parçası yapacaktı. Cassie, Zincir Kıran'dan gittikçe daha da uzaklaşıyor, bu durum Sunny'nin içini karartıyordu. Yalnızlık Günahı kulağına her türlü çirkin ithamı fısıldamaya devam ediyordu. Sonunda, Sunny'nin canını sıkacak şekilde, yelkenlinin fazla uzaklaştığını hissetti. Biraz daha oyalanırsa tekne menzilinden çıkacak ve gölgeyle olan bağlantısı kopacaktı. Derin bir iç çeker gibi yaparak gözlerini açtı ve gölgelerin arasında kayboldu. Bir an sonra, yelkenlinin içinde, Cassie'nin birkaç metre uzağında gölgelerden sıyrıldı. Kız, yanında ekosuyla dümenci sırasında oturuyordu. Yüzü, Rehber Işık'ın yumuşak ışıltısı ve yanardöner suyun soluk parıltısıyla aydınlanmıştı. Sunny'nin yüzü ise gölgelerin karanlığında kaybolmuştu. İç çeker gibi yapan Sunny, kör kıza baktı ve nötr bir ses tonuyla sordu:

"...Nereye gidiyorsun?"