Karanlığın Evladı

Karanlık gölün ortasında yükselen bahçe tapınağı sarsıldı ve bir an için Boşluk’un loş alacakaranlığı, soğuk bir ışığın göz kamaştırıcı parlamasıyla aydınlandı.

Kalenin üst katlarındaki bitki bürümüş pencerelerden hayaletimsi mavi alevler fışkırdı; bu ateşli yıldızın ışınları her yöne düzinelerce metre uzandı. Mazgalları kaplayan sarmaşıklar ve dallar bir anda küle döndü.

Salise kadar kısa bir süreliğine dünya donmuş gibiydi. Ardından, antik duvarlarda parlak çatlaklardan oluşan bir ağ belirdi ve kalenin tüm tepesi, şiddetli bir patlamanın yok edici ihtişamıyla ortadan kayboldu.

Karanlık gölün üzerinde devasa bir mavi ateş çiçeği açtı. Yanan kıymıklardan oluşan bir bulut şarapnel gibi etrafa saçıldı ve kabaran suların üzerinde bir kükreme gibi sağır edici bir gök gürültüsü yankılandı. Kalenin devasa kulesi yavaşça yana yattı, alevlerin içine doğru çöktü ve sonra büyük bir yükseklikten aşağı yuvarlandı.

Yükselen alev kütlesi havaya karıştıkça, Hisar'ın harabeye dönen üst katlarına nüfuz eden ağaçlar ve sarmaşıklar tutuştu. Yangın onları iştahla sarmaladı ve çoktan aşağılara yayılmaya başladı.

Aşağıda, kalenin tüm yapısı sarsılırken Aziz sarsılmadan yerini korudu. Önünde, Işıkkatili bir karanlık girdabına hapsolmuştu; esnek vücudu, sanki onunla bir olmuşçasına karanlık selin içinde kaybolmuştu.

Ve sonra, karanlıkta bir şey hareket etti.

Karanlık şekil aldı ve Aziz, aniden düşmanının gözlerinin içine bakabilmek için başını kaldırmak zorunda kaldı.

Revel insani özelliklerinin çoğunu korumuştu... Sadece güzelliği nefes kesecek kadar artmıştı. Boyu da uzayarak neredeyse dört metreye ulaşmıştı. Kuzguni saçları daha da uzamış gibiydi ve başından hafifçe kıvrılan iki obsidyen boynuz fırlamıştı.

Sırtından her biri keskin bir obsidyen dikenle taçlanmış, yarasa benzeri iki siyah kanat çıkmıştı.

Kusursuz bembeyaz teni ve zifiri karanlık gözleriyle, karanlığın içinden çıkmış güzel bir iblis... ya da belki de düşmüş bir melek gibiydi.

Bir an sonra, hipnotize edici bakışları ani bir yoğunlukla parladı ve ileri atıldı. Kavisli kılıcı da büyüyerek bir tür odachiye ya da bir kılıcın odachi muadili her neyse ona dönüşmüştü.

Yansıması da çoktan bir karanlık girdabına bürünmüştü.

Aziz, sessizce saldırıyı karşılamak için ileri atıldı.

Revel’ın kılıcı kalkanıyla çarpıştı ve neredeyse kolunun bükülmesine neden oldu. Bu ağzı sıkı şövalye, darbenin korkunç gücüne inatla göğüs gerdi ancak bu güç yine de onu birkaç adım geriletmeye yetti. Ancak tam o sırada Revel’ın kanatlarından biri bir akrep kuyruğu gibi öne fırladı ve keskin obsidyen diken -ya da belki de bir pençe- yuvarlak kalkanın kenarının üzerinden parlayarak Aziz’in zırhını ve göğsünü delip geçti.

Yeraltı Dünyası’nın oniks zırhını kırmak kolay değildi ama Işıkkatili’nin kanadı bunu zorlanmadan başarmıştı.

Kanat, vurduğu hızla geri çekilerek Aziz’in kılıcıyla ona vurmasını engelledi. Fakat diğeri onu öbür taraftan sokmak için çoktan iniyordu...

Göğsündeki korkunç yaradan yakut tozu sızdı ve oniks zırhı kırmızıya boyadı.

Aziz, obsidyen pençeyi savuşturmak için kalkanını sakince hareket ettirdi. Darbe onu bir kez daha geri itti ve salise sonra Revel, geri çekilen ilk kanadını açarak kenarıyla Gölge’ye bir kesik attı.

Kanadının kenarı bir kılıçtan daha keskindi. Aziz bunu kılıcıyla engelledi ama zırhlı eldiveninde derin bir çizik kaldı.

Revel’ın kılıcı, miğferinin siperliğine süzülmek için çoktan havada süzülüyordu. Silahını ve kanatlarını kusursuz bir saldırı seli oluşturmak için kullanma yeteneği hem tuhaf hem de büyüleyiciydi; bir dans kadar zarif ve ölümün kendi kucağı kadar ölümcüldü. Her hareket zahmetsizce bir sonrakine akıyor, karanlık ve hastalıklı bir gösteri sunuyordu.

Arkalarında, Yansıma da dönüşümünü çoktan tamamlamıştı.

İblisvari yaratıklar Aziz’e aynı anda saldırarak, başka herhangi bir Aşkın İblis’i bir an içinde yok edecek kadar korkunç bir saldırı başlattılar.

Ancak karşılarındaki zarif taş şövalye sıradan bir iblis değildi. O, Yeraltı Dünyası’nın çocukları olan Taş Azizler’den biriydi. Gölgelerin kutsamasıyla güçlenmiş haliyle, kolayca yenilemeyecek kadar korkutucuydu.

Dahası, Revel’ın sureti usta’nınkine karşı koyarken, Aziz bizzat Song prensesinin çağırdığı elementel karanlığın içinde serpiliyordu.

Karanlık salon kısa sürede oniks ve çeliğin fırtınasıyla harabeye döndü. Antik odanın çöken tavanı altında ölümcül bir savaşa tutuşan bu üç güçlü varlık şaşırtıcı bir hızla hareket ediyordu; dövüşlerinin hiddeti o kadar büyüktü ki çevrelerindeki mistik odun inleyip titriyor, karanlığın kendisi korkuyla siniyor gibiydi.

Aziz her zamanki gibi soğuk ve kayıtsız kaldı, yakut gözleri kızıl alevlerle parlıyordu. Hırpalanmış kalkanı sayısız darbeye direndi ve karanlık kılıcı birkaç kez düşmanın kanının tadına baktı.

Ne yazık ki Revel ve Yansıması’na indirmeyi başardığı tüm yaralar yüzeysel ve önemsizdi.

Bu sırada kendi zırhı çoktan feci şekilde parçalanmış, düzinelerce yerden delinmiş ve yakut tozuna bulanmıştı.

Ancak gerçek karanlıkla çevrili olan Aziz, bu korkunç yaralara kolayca boyun eğmeyecekti. Aksine, yaralar irkilten bir hızla iyileşiyordu. Göğsündeki yarık çoktan kapanmıştı ve geri kalanlar da onu takip ediyordu.

Yine de... bu şekilde daha fazla devam edemezdi. Yavaş da olsa düşmanları üstünlüğü ele geçiriyordu. Bu savaş ne kadar uzarsa kendisi o kadar zayıflayacak, onların avantajı ise o kadar artacaktı.

Salon yavaş yavaş duman kokusuyla dolmaya başladı.

Bir karar veren Aziz, hırpalanmış bedenini zorladı ve her iki karanlık yaratığı da bir anlığına geri itti.

Bir an boyunca hiçbiri kımıldamadı, bir sonraki saldırı için güç topladılar.

Aziz sessizce o güzel iblise, Revel’a baktı...

Ve sonra hırpalanmış kalkanını yere bıraktı.

Silahı dalgalandı ve uzayarak ağır bir büyük kılıca dönüştü.

Sanki ne pahasına olursa olsun düşmanlarının öldüğünü görme yönündeki yılmaz iradesi uğruna, tavizsiz bir saldırı için tüm savunma çabasından vazgeçmiş gibiydi. Çatlamış siperliğinin ardında yanan kızıl alevler soğuk bir ışıkla parıldadı.