Çalınan Övgü

İki büyücünün çalışmasını izlemek Sunny'ye oldukça fayda sağlamıştı.

Öncelikle merakını gidermişti. Büyük Klan Valor'ın gizli kalbi —yani zanaatkârları— zannettiğinden çok daha büyüleyici bir topluluktu. Sunny, Valor Klanı'nın uyanmış kişilerin eşya yaratmasını sağlayan yeteneklere doğuştan gelen bir yatkınlığı olduğunu sanıyordu; fakat gerçek çok daha karmaşıktı.

Aksine, üç farklı uyanmış zanaatkâr grubu arasında son derece karmaşık ve ustalıkla kurgulanmış bir uyum vardı. Her grup, diğer ikisinin güçlerini tamamlayan kendine has bir yetenek yelpazesine sahipti. Bu sistemin hem kavramsal tasarımı hem de pratik uygulaması takdire şayandı ve Sunny'nin zihninde yeni ufuklar açmıştı.

Ancak elde ettiği fayda bununla da sınırlı kalmamıştı; çok daha somut bir kazancı vardı.

Büyük Klan Valor'ın çoğu büyücüsünü geride bıraktığını öğrenmek Sunny'ye gurur vermişti. Yetkin bir büyücü olma yolu uzun ve meşakkatli geçmişti; bu yüzden kendi büyüsünün diğerlerininkiyle kıyaslandığında ne kadar zarif ve gelişmiş olduğunu görmek başarısını doğrulamıştı.

Ve daha neleri başarabileceğini...

Bu sayede Sunny'nin kendine olan güveni tazelenmişti. Güven, tek başına başarıyı getirmeyecekti belki ama yine de önemliydi. Yarın girişeceği dövüş zorlu bir sınav olacaktı, bu yüzden zihinsel olarak hazır bulunması şarttı.

Bir şey daha vardı...

Demircileri ziyaret etmek Sunny'ye bir bakıma ilham vermişti.

Garip bir şekilde, bu ilham kıvılcımı Usta Alice'in kemik ok ucunu işlemesini izlerken doğmamıştı. Bir eşyaya güç aktarışını seyrederken de gelmemişti.

Hatta pul zırhın içinde bir büyü dokumasının filizlenişindeki o büyüleyici ve tekinsiz manzara bile Sunny'nin zihnindeki çakımı tetiklememişti.

İlhamın asıl kaynağı... Usta Snow'un büyü öncesinde zırhı hazırlarken sergilediği zanaattı.

Sunny o an adama mükemmeliyetçi teşhisini koymuştu. Çünkü adam pul zırhı gereğinden fazla hassas bir biçimde işliyordu; oysa eşyalar zaten sahiplerinin bedenine uyum sağlayacak şekilde kendi şekillerini yeniden düzenlerdi.

Bu, Kâbus Büyüsü'nün her eşyaya bahşettiği temel efsunlardan biriydi. Birinin zanaatı biraz acemice olsa bile Büyü bunu kendi kendine düzeltirdi.

İşte Sunny'ye ilham veren şey tam olarak buydu.

Çünkü elinin altındaki en güçlü araçlardan birini boşu boşuna göz ardı ettiğini fark etmişti... Kâbus Büyüsü'nü.

Sunny'nin Büyü ile bağı kopmuştu, bu yüzden Büyü onun işine yaramıyordu.

Ancak Nephis için durum farklıydı.

Nephis hâlâ Kâbus Büyüsü'nü taşıyor, onun yardımını almaya devam ediyordu. Büyü onun için ölü dilleri çevirmeyi sürdürüyor, kulağına fısıldıyor ve katlettiği düşmanlar karşılığında ona eşyalar bahşediyordu.

Zırh türü eşyalar onun bedenine göre şekil alıyor, silah türü eşyaların kabzaları avucunun ölçüsüne uyum sağlıyordu...

Kâbus Büyüsü'nün yardımı bu küçük kolaylıkla da sınırlı değildi. Büyü'nün uyanmış kişilere çok daha derin yollardan yardım ettiği oluyordu. Tıpkı Sunny'ye gölgeleri yaratmasında yardım ettiği, Cassie'ye uyuyan yeteneğinin ipuçlarını çözmesinde rehberlik ettiği ve Valor'ın demircilerine eşya yaratma imkânı sunduğu gibi.

Nephis söz konusu olduğunda, Büyü onun yeteneğine pek müdahale etmemişti. Bu konuda yaptığı en büyük şey ona bir Yetenek Mirası sağlamak olmuştu.

Yine de...

Büyü'den aforoz edilmiş olması, Sunny'nin Kâbus Büyüsü'nü kendi lehine kullanamayacağı anlamına gelmiyordu.

Eşyayı yaratan kişi olarak Sunny Büyü'nün bir taşıyıcısı değildi belki ama Nephis —yani eşyanın teslim edileceği ve ruhuna bağlanacağı kişi— hâlâ öyleydi. Bağlama işlemi Kâbus Büyüsü taşıyan birinin ruhunun derinliklerinde gerçekleşeceğine göre, Büyü'nün bu sürece müdahil olmaktan başka çaresi kalmayacaktı.

Kâbus Büyüsü'nün harekete geçmesi için bir sebep varsa, o sebep doğmuş demekti.

Dolayısıyla Sunny onun bu cömertliğinden pekala yararlanabilirdi.

Fildişi Adası'na doğru yürürlerken dudaklarında belirsiz bir tebessüm belirdi.

İşin aslı, ruha tam anlamıyla bağlı mükemmel bir eşya yaratmasına gerek yoktu. Ruha bağlanmaya yeterince yaklaşmış bir eşya ortaya koyup gerisini, yani Neph'in ruhuna tam oturması için gereken son rötuşları Kâbus Büyüsü'nün ellerine bırakabilirdi.

Bu harika olmaz mıydı?

Başarı şansı muazzam bir şekilde artmakla kalmayacak, aynı zamanda Büyü'nün yaptığı son değişiklikleri ve sürece nasıl müdahale ettiğini bizzat gözlemleyebilecekti. Bu son bilgi kırıntısıyla donandığında, ruha bağlı eşya yaratma zanaatında tamamen ustalaşacak ve bu bilgiyi kendisi için birkaç parça eşya üretmekte kullanabilecekti.

Kusursuzdu.

Tabii bu durum Sunny'nin gevşeyebileceği anlamına gelmiyordu. Kâbus Büyüsü'nün üzerine inşa edebileceği sağlam bir temel hazırlaması gerekiyordu... Ya da daha doğrusu, Büyü'nün son dokunuşları yapmayı lütfedeceği kadar kaliteli bir iş çıkarmalıydı.

Ama bunun üstesinden gelebilirdi.

Her şey hazırdı.

Yani... Sayılırdı. Son kısım için sadece Cassie'nin yardımına ihtiyacı vardı.

Bir süre sonra Nephis, yatağında şaşkın bir ifadeyle oturuyordu.

Sunny ise dizlerinin üzerinde, yatağın etrafında emekliyordu.

Bir süre sonra Nephis içini çekip son derece düz bir tonla konuştu:

"Biliyor musun, yatak odasında acil işimiz olduğunu söylediğinde aklımdan geçen şey kesinlikle bu değildi."

Sunny, Cassie'nin kendisine öğrettiği rün dairesinin son çizgisini tamamladı ve başını kaldırıp yaramaz bir gülümsemeyle ona baktı.

"Ha? Ne bekliyordun ki?"

Nephis hafifçe öksürdü.

"Şey... Bilmem. Belki bir harp meclisi?"

Sunny sırıttı.

"Yok... Sadece bu. Ayrıca beni suçlayamazsın. Yaşam alanın tek bir devasa salondan ibaret, yani teknik olarak bütün kat senin yatak odan sayılır. Yanlış anlaşılmaların önüne geçmek istiyorsan araya birkaç duvar ördür!"

Başını iki yana sallayan Nephis geriye yaslandı ve derin bir nefes verdi.

"Geniş alanı seviyorum ama."

Bir an duraksadı, ardından hafif bir tebessümle ekledi:

"...Yanlış anlaşılmaları da."

Sunny kıkırdadı.

Sonra derin bir nefes alıp birkaç saniye kıpırdamadan durdu.

Vakit gelmişti.

"Rüya Kılıcı'nı çağır lütfen. Başlayalım..."