Bir Kaçış Planı Olarak Yangın Çıkarmak

"… Tam arkamda duruyor, değil mi?"

Nephis, aniden gelen bir halsizlikle Effie'nin elini yavaşça bıraktı.

Artık çok geçti.

"Ulu tanrılar…"

Bir an için feribotu ateşe vermeyi düşündü.

Bu durum her şeyi çözerdi, değil mi? Evet… En azından Usta Sunless ile yüzleşmek zorunda kalmazdı. Bu, gayet uygulanabilir bir stratejiydi.

Ama hayır… Yapamazdı. Effie göründükten hemen sonra feribot kıyıdan ayrılmıştı; bu da bir yangın durumunda yolcuların kaçacak yeri olmayacağı ve boğulacakları anlamına geliyordu. Ayrıca Nephis, Effie ve Usta Sunless VIP güvertesinde sıkışıp kalmışlardı; sadece üçü, gidecek başka hiçbir yerleri yoktu.

Kaçış yoktu.

Nephis bir ürpertiyi bastırmak için kendini zor tuttu.

Kanatlarımı çağırıp kaçabilirim…

Ancak bu, büyüleyici genç adamı Effie ile yalnız bırakmak demekti. Buna… hiç niyeti yoktu. Hayır, aslında buna şiddetle karşıydı! Nedense.

Böylece Nephis, gürültücü avcıya ifadesizce bakmakla yetindi ve sakin bir tonla konuştu:

"Evet, arkanda."

Effie titredi.

Nephis'in tek istediği içini çekip bir yerlere saklanmaktı.

Parktaki o… o olaydan sonra ancak kendine gelebilmişti. Ve şimdi…

Eyvah! Neden parkta olanları düşündüm ki?!

Kederine engel olamayarak, o güzel efsuncunun sakarlığı için ürkekçe mazeretler uyduran görüntüsü zihninde yeniden canlandı ve tüm metaneti buharlaşıp gitti.

… Hemen ardından ona sıkıca sarıldığı anın anısı belirdi.

O an Nephis, asla yapmayacağını düşündüğü bir şey yaptı.

Kayıtsız ifadesini koruyarak, gayet doğal bir tavırla sola doğru bir adım attı ve Effie’nin arkasına saklandı.

Effie’nin yapılı vücudu Nephis’i Usta Sunless’tan gizleyince, kendini aniden çok daha iyi hissetti.

Vay canına. Az önce… Bir arkadaşını insafsızca ateşe mi attın?

Cassie’nin sesi onu irkiltti.

Nephis dişlerini gıcırdattı.

Hayır, atmadım! Sadece… geri çekildim. Onu geriden desteklemek için.

Cassie şüpheli bir mırıltıyla karşılık verdi.

Bu sırada Effie birkaç an boyunca hareketsiz kaldı, ardından ağır ağır arkasına döndü.

"Ah! Usta Sunless. Siz de buradaymışsınız."

Neşeli tınısı biraz zorlama geliyordu.

Nephis, uzun boylu avcının arkasından o büyüleyici genç adamı göremiyordu ama hoş sesini duyabiliyordu. Kısa bir duraksamanın ardından, kusursuz bir nezaketle cevap verdi:

"Evet. Sizi görmek bir şeref, Aziz Athena."

Bunu dedikten sonra ileriye doğru bir adım atıp elinde iki kadeh şarapla görüş alanına girdi. Neyse ki o sırada Nephis biraz yatışmıştı ve gözlerini ona sakince dikebildi.

Usta Sunless hafifçe gülümsedi, sonra kadehlerden birini ona uzattı.

"Şarabınız, leydim."

Bir an tereddüt etti, sonra ikinci kadehi Effie’ye sundu. Avcı şarabı sessizce aldı ve tek dikişte midesine indirdi.

"Ah… Anlıyorum! Işıltılı Emprime artık feribotun ikram işlerini mi üstlendi? Güzel, güzel! Valor’un kesesi ağzına kadar doludur zaten…"

Büyüleyici genç adam bir süre sessiz kaldı, ardından belli belirsiz başını salladı.

"Hayır, feribot için ikram hizmeti sağlamıyoruz."

Effie’nin kafası karışmış gibiydi.

"Öyle mi? O zaman VIP güvertesinde ne işiniz var? Şikayetçi olduğumdan değil! Aslında güzel bir yüz görmek hoş… yani tanıdık bir yüz! Tanıdık bir yüz demek istedim."

Nephis hiçbir şey söylemeden, gizli bir şaşkınlıkla konuşmalarını izledi. Bu… muhtemelen Effie’nin dilinin dolandığına şahit olduğu ilk seferdi.

İnanılmaz.

Usta Sunless sandığından çok daha dişliydi!

Tabii bu avantajı uzun sürmeyecekti. O hayat dolu avcıyı tanıyorsa, yakında imalı sözlerinin dozunu iki katına çıkaracaktı. Ve eğer bu da işe yaramazsa… pekala, dört katına!

Effie’yi utandırmak neredeyse imkansızdı. Hedefine kimi alırsa, o kişinin feleği şaşardı.

Gerçi… Nephis o büyüleyici efsuncunun afalladığını görmekten pek rahatsız olmazdı…

Neler düşünüyorum ben böyle?

Effie’yi orada öylece bıraktığı için biraz suçluluk duyarak —gerçi avcının başına gelenler tamamen kendi suçuydu— Nephis havayı yumuşatmaya ve durumu açıklamaya karar verdi. Önce Hatıra Tedarikçisi konumu hakkındaki haberi verecek, daha sonra Cassie’nin bu aldatmacanın skandal boyutunu özel olarak Effie’ye anlatmasına izin verecekti.

Sonuçta, avcı bunu şu an duyarsa kendini tutamaz ve zavallı genç adamla dur durak bilmeden dalga geçerdi. Evet… Nephis onu bu kaba arkadaşından korumalıydı.

Onu. Kesinlikle kendisini değil.

Ağzını açtı, bir şeyler söylemeye niyetlendi…

Ama Usta Sunless ondan önce davrandı.

Yanına gelip korkuluklara yaslandı…

Ve nazikçe elini tuttu.

Nephis donakaldı.

"Şey, nasıl desem? VIP güvertesindeyim… çünkü Leydi Nephis beni buraya, yanına davet etti."

Gözleri hafifçe fal taşı gibi açıldı.

Onun yumuşak dokunuşuyla Nephis'in eli aniden yanmaya başladı.

Sakın. Şarabı. Püskürtme. Nephis.

Şarabı yudumlayıp zayıfça gülümsedi.

"… Doğru."

Hayır da, eli nasıl bu kadar yumuşak olabilir?

Nephis'in elleri eskiden sert ve nasırlıydı… bir kılıç ustasının elleriydi. Daha sonra, bedeni Uyyanış, Yükseliş ve Üstünlük ile güçlenip temperlendikçe tüm kusurlarından arınmıştı. O nasırlar çoktan gitmişti ve cildi kusursuzdu.

Yine de, bu güzel efsuncunun elinin ipeksi yumuşaklığının yanından bile geçemezdi.

Nephis eğilmez biriydi; sert ve zorluklarla dolu bir hayat sürmüştü. Bu yüzden… yumuşak şeylere alışık değildi.

… Dalıp gidiyorum.

Neyse ki Effie de aynı durumdaydı.

Ağzı bir karış açık, büyüleyici genç adama baktı, sonra yavaşça Nephis’e döndü. Ardından tekrar Usta Sunless’a baktı.

Ve sonra yine Nephis’e.

Nephis’in içine aniden kötü bir his doğdu.

Eyvah.

Effie’nin yüzünde yavaş yavaş kurtvari bir gülümseme belirdi.

Eyvah ki ne eyvah.

Kıkırdadı.

"Vay be! Vay canına! Anlıyorum! Vay! Cassie harbi hızlı çalışıyormuş…"

Gürültücü avcı iyice yaklaştı ve mahrem bir tonda fısıldadı:

"Tamamdır. Ben buna zaten arılar ve çiçekler meselesini anlatmıştım…"

Nephis’e sanki yaptığı numara için övgü bekliyormuş gibi gururlu bir ifadeyle bakan Usta Sunless, aniden gerildi.

Effie ise bu sırada adamın omzuna vurdu.

"Şimdi çocuklar, bırakın da Effie Teyzeniz size güvenlik meselesini açıklasın…"

Nephis, sakin ifadesini bozmadan arkasını dönüp göle doğru baktı.

Kale… Berbat derecede uzaktaydı.