Son Bir Kez

Sunny bir an bekledi, ardından yavaşça doğrularak etrafına bakındı. Aletheia Adası'nın beyaz sisi Zincir Kıran'ı sarmalamıştı.

Son kez. Bu artık son kez olacak.

Arkasını dönüp Cassie'ye başıyla onay verdi. Cassie tek bir an bile kaybetmeden Kabus'un eyerine tırmandı ve sisin içinde gözden kayboldu. Sunny ise o sırada Nephis'e dönüp sordu:

"İyi misin?"

Nephis, yorgun yüzündeki hafif çatık kaşlarla Cassie'nin gittiği yöne bakıyordu. Soruyu duyunca Sunny'ye döndü.

"...İyiyim. Hâlâ savaşabilirim."

Sunny gülümsedi.

"Duymak istediğim şey tam olarak buydu. Cassie'nin nereye gittiğini sormadan önce, sana birkaç şey açıklayayım."

Ona doğru bir adım atan Sunny, ellerini Nephis'in omuzlarına koyarak hafifçe öne doğru eğildi.

Mermer gibi pürüzsüz yüzü, bir anda her zamankinden bile daha hareketsiz, adeta donmuş bir hal aldı.

"Öncelikle, bu konuşmayı ilk kez yapmıyoruz. Sadece sen öncekilerin hiçbirini hatırlamıyorsun. Anlayacağın, bu adayı çevreleyen girdap sıradan bir doğa olayı değil. Bu bir zaman girdabı, bu yüzden bu adada zaman bir döngü halinde akıyor. Aynı gün durmaksızın tekrarlanıyor ve biz bu günü zaten onlarca kez yaşadık."

Nephis'in gözleri hafifçe irileşti.

Başka biri böylesine tuhaf bir iddia karşısında şaşkınlıktan sessizliğe gömülürdü ama o öyle yapmadı. Sadece birkaç an sonra, son derece sakin bir sesle sordu:

"Peki, sen hatırlıyorsun da ben neden hatırlamıyorum?"

Sunny onun kılıcını işaret etti.

"Teselli Günahı yüzünden. O hatırlıyor, onun sayesinde ben de hatırlamaya başladım. Bir süre sonra Cassie de hatırladı. Bu hem bir kutsama hem de bir lanet. Neph... inansan da inanmasan da bu adanın nasıl berbat bir cehennem olduğunu feci şekilde hafife almışız. Zaten sayısız kez öldük, her ölümümüz bir öncekinden daha korkunçtu. Cassie, sen, ben... her birimiz defalarca katledildik."

Nephis, solgun yüzündeki hafif bir öfke kırıntısıyla onun yüzünü inceledi. Genç kız tam lafa girecekken Sunny sırıttı.

"Ama! Bunlar geçmişte kaldı. Bu sefer bir planımız var; döngüyü kırmamızı, Jet ve Effie'yi kurtarmamızı ve bu cehennem azabından temelli kaçmamızı sağlayacak bir plan. Sadece bana güvenmen gerekiyor... Ha, bir de hayatın buna bağlıymış gibi savaşman. Bunu yapabilir misin?"

Nephis bir an sessiz kaldı, ardından yavaşça başını salladı.

"Elbette. Ama... senin de görebileceğin gibi, özüm tamamen tükendi. Pek de en iyi formumda sayılmam."

Sunny gülümsedi.

"Sorun değil. Merak etme... Hâlâ çok güzel görünüyorsun."

Kızın yüzünün tekrar tamamen ifadesizleştiğini gören Sunny sırıttı ve ekledi:

"Ah, doğru. Bu arada, Effie'nin hamile olduğunu söylemiş miydim?"

Sonunda, Nephis'in o sarsılmaz maskesi çatladı.

Bir an sonra, sisin içinde şaşkınlıktan titreyen sesi yankılandı:

"N-ne?!"

Sunny yürürken sislerin arasından beliren belirsiz bir figür neredeyse onu korkutacaktı.

Teselli Günahı oldukça sıkılmış görünüyordu.

"Hâlâ pes etmedin mi? Ne acınası ama. Yoksa... dur bir dakika! Bu sefer başaracağına gerçekten kendini inandırdın mı? Ne budala ama. Yine öleceksin... arkadaşların yine ölecek... bu iş ümitsiz. Buradan kaçış yok."

Sunny, hayalete göz ucuyla bile bakmadan yanından geçip gitti. Hayalet arkasından kahkahalar atarak bağırdı:

"Ya da daha iyisi! Belki de döngüyü gerçekten yok edeceksin, ama sadece arkadaşlarının can verişini izlemek için! Hem de bu sefer sonsuza dek. Bu yorucu fiyasko için mükemmel bir son olmaz mıydı?"

Ne piç ama. Geberip gitsin bir çukurda!

Sunny kafasını iki yana sallayarak yürümeye devam etti.

Küçük formasyonlarının önünde Aziz ilerliyor, arkasını ise İblis kolluyordu; bu sayede hızla yol alıyorlardı. Yürürlerken Sunny, Nephis'e birçok şeyi detaylıca anlattı.

"...İşte bugün başarmamız gereken şey bu."

Nephis bir süre sessizce düşündü. En sonunda içini çekti.

"Anlıyorum."

Sunny ona tek seferde, çoğu akılalmaz derecede şaşırtıcı olan devasa bir bilgi yığını aktarmıştı. Aletheia Adası'nın doğasından İlahi Diyarların ardındaki gerçeklere, Deli Prens'in yolculuklarındaki rolünden Altı Veba'nın gerçek amaçlarına kadar... Bunları sindirmek gerçekten kolay olmamalıydı. Sunny, Nephis'in sessiz kalmasına şaşırmadı.

Kim bilir ne düşünüyordu?

Sessizce geçen birkaç dakikanın ardından Nephis nihayet ona döndü ve tekdüze bir sesle konuştu:

"Senin için çok zor olmuş olmalı."

Sunny tek kaşını kaldırdı, ardından hafifçe gülümsedi.

"Şey, evet. Kolay değildi."

Bakışlarını kaçıran kız bir an duraksadı ve devam etti:

"Benim için de çok zor olmuş olmalı."

Sunny'nin yüzündeki gülümseme yavaşça soldu.

Öyle olmalıydı. Evet...

Bunu çok iyi biliyordu. Kendi ölümleri ne kadar işkence dolu olursa olsun... Günün sonunda, arkadaşlarının ölümünü izlemek çok daha büyük bir acıydı. Nephis önceki döngülerin hiçbirini hatırlamıyordu ama bu, onları yaşamadığı anlamına gelmiyordu.

Sunny ne zaman sise doğru atılıp bir daha geri dönmese, Nephis onun ölümünü rünlerden öğrenmiş olmalıydı. Ne de olsa Sunny'nin aksine, onun rünleri takip etmek için bir sebebi vardı.

Ve böylece, her döngünün geri kalanını onun öldürüldüğünü bilerek yaşamıştı.

Hemen arkasından yürüyen Nephis derin bir nefes aldı.

"Sunny... Bu sefer hiçbirimizin ölmesine izin vermeyeceğim."

Duraksadı ve ardından gözlerinde beyaz kıvılcımlar çakarak sessizce ekledi:

"Eğer bu gerçekten son kez olacaksa, bu adayı tamamen yakıp kül etsek iyi olur."

Sunny ona eğlenerek baktı.

"Neyi nasıl yakacaksın acaba? Önce biraz özünü geri kazan, seni kaçık."

Nephis hafifçe öksürdü.

Birkaç anlık sessizliğin ardından, aniden son derece düz bir ses tonuyla sordu:

"Peki... tüm bu döngülerde... başka bir şey oldu mu? Mesela... ikimizin arasında?"

Sunny ona kayıtsız bir bakış attı.

Neler olmadı ki...

Kısa bir sessizlikten sonra omuz silkti.

"Şey. Bir keresinde bana kahvaltı hazırlamıştın. Tatlısıyla birlikte."

Sunny, Nephis'in o an neredeyse ayağının takılıp tökezleyeceğine yemin edebilirdi.