Eve Dönüşün Soğuk Nefesi

Kadın, güvenlik kayıt noktasından geçerken hiçbir zorluk yaşamadı.

Mordret, kudretli Valor klanının kalesine işte böyle adımını attı.

Doğduğu yere.

Buraya dönmek büyüleyici bir histi. Mordret bu mekânı tam olarak evi saymazdı ama her köşesini gayet iyi hatırlıyordu. Bu hafıza erken çocukluk yıllarından değil, rüya aleminden döndükten hemen sonra burada geçirdiği zamandan kalmaydı.

O zamanlar on iki... ya da on üç yaşlarındaydı ve çoktan bir uyanmış olmuştu. Önce Bastion’a varmış, ardından bu güzel yere gelmişti. Uyanık dünyadaki her şey ona yumuşak gelmişti ama dönüşü... Hayal ettiği gibi olmamıştı kesinlikle.

Zihninde şimşek gibi çakan anılarla birlikte, ruhunun derinliklerinden karanlık ve boğucu bir duygunun yükseldiğini hissetti.

Şimdi sırası değil.

Kalenin içine sızmak zaten başlı başına bir riskti. Sabırsızca hareket edip her şeyi mahvedemezdi; ailesi aptal değildi. Onu tespit edebilecek her türlü koruma önlemine sahiptiler ve bu anı mümkün kılmak için epey çaba sarf etmesi gerekmişti.

Eğer Mordret’in gerçekten iyi olduğu bir şey varsa, o da buz gibi bir soğukkanlılıkla her şeyi hesaplamaktı.

Bu yüzden, içindeki her şeyi yakıp yıkma arzusuna rağmen kendini dizginlemek zorundaydı.

Zaten bu insanlar onun düşmanı değildi. Hepsi birer hizmetkârdı sadece. Asıl efendiler, çok daha aşılmaz savunmaların ardında, güvenle saklanıyorlardı.

Son birkaç haftadır gözlemlediği çocuk ve kadın, rastgele seçilmiş kişiler değildi elbet. Büyük Valor klanına hizmet eden uyanmış bir tabinin eşi ve oğluydu onlar. Normalde böyle bir aile doğrudan kalenin içinde ikamet ederdi ancak savaşçı vaktinin çoğunu rüya aleminde geçirdiği için, kadın kendi ailesine daha yakın bir yerde yaşamak istemişti.

İşte bu, Mordret’in kullanmayı planladığı bir zayıflıktı.

Ve şimdi, kocasını karşılamak için acele eden kadının gözlerine gizlenmiş halde yerleşkenin içindeydi.

Kadın buraya yabancı görünmüyordu; bina yığınları, eğitim alanları ve parklar arasında rahatça yolunu buluyordu. Kale kusursuzca korunmuştu; tablo gibi güzel ve huzurlu bir havası vardı. En azından görünüşte öyleydi.

Ancak bu güzel vitrinin arkasında patlamaya hazır bir gerginlik pusudaydı.

Yüce Valor klanı savaşa hazırlanıyordu.

Kadın bunları pek dert eder gibi görünmüyordu. Tek endişesi kocasıydı.

Mordret bu durumdan etkilenmişti.

Çocuğuna duyduğu sevgi, eşine duyduğu aşk... Hiç düşünmeden, sadece saf bir şefkatle dolup taşıyor. Ne kadar da tuhaf.

Bu aileyle bir süre vakit geçirdikten sonra, elinde olmadan onlara karşı bir bağ hissetmeye başlamıştı.

Nihayet kadın belli bir binaya yöneldi. Orada, ağır güvenlikli odalarda sıra sıra uyku kapsülleri diziliydi. Binada bazı yaşam alanları da mevcuttu ve kocası tam da orada onu bekliyordu.

Adamı görür görmez kadının yüzünde sevinç çiçekleri açtı. Adamın yüzünde de parlak bir gülümseme belirdi.

"Geldin!"

Hiç vakit kaybetmeden birbirlerine sarıldılar.

Kocası, biraz fazla safiyane olsa da iyi bir adama benziyordu. Büyük Valor klanına hizmet eden bir uyanmış olarak pek çok imtiyaza sahipti ama sorumlulukları da bir o kadar ağırdı. Sadık uyanmışlar, aylarca rüya aleminde kalmak, Bastion’u ya da Valor’un kontrolündeki diğer hisarlardan birini korumak zorundaydı. Bazen tehlikeli görevlere gönderilirlerdi.

Ve bazen de geri dönmezlerdi.

İnsan ırkının en iyi savaşçılarından olsalar bile, rüya alemi sonuçta rüya alemiydi. Orada kimse güvende değildi, hele ki sıradan bir uyanmış asla.

Kadının hayatının korku ve endişeyle dolu olması şaşırtıcı değildi.

Zavallı şey...

Yeniden buluşmaları tatlıydı ama ne yazık ki kısa sürdü. Uyanmış adam uyanık dünyaya henüz dönmüş olsa da eve gitmiyordu. Aksine, yeni bir göreve çıkmaya hazırlanıyordu.

Mordret, yüzünde hafif bir gülümsemeyle konuşulanları dinledi.

"...bu büyük bir onur. Ve tabii ki büyük bir fırsat. Aziz Madoc bizzat bizimle geliyor. Leydi Morgan bile orada olacak... Eğer onların gözünde kendimi kanıtlarsam, bir şövalye olabilmem için yaşlıların desteğini almak hayal olmaktan çıkar! Biliyorsun, adamlar arasında saygınlığım var... Tek ihtiyacım olan son bir hamle. Eğer yükselebilirsem hayatımızın nasıl değişeceğini hayal edebiliyor musun? Üstelik o kadar sık buralardan ayrılmama da gerek kalmayacak..."

Kadın gülümsedi ama Mordret onun içindeki kaygıyı hissedebiliyordu.

Yine de kocasına yük olmamak için bu hissini ustalıkla gizledi.

"Tabii ki... Elbette. Sadece... dikkatli ol, tamam mı? Antarktika hakkında korkunç şeyler duyuyorum."

Adam sırıttı.

"Bizi o acınası köpeklerle neden kıyaslıyorsun ki? Hükümete hizmet edenlere uyanmış bile denemez. Bizler ise Valor’un savaşçılarıyız."

Mordret keyiften dört köşe olmuştu.

Güney Kadranı keşif birliğine atanan birini bulmak için onlarca kişi arasında atlamak zorunda kalacağını düşünmüştü. Bu kadar çabuk uygun birine denk geldiği için ne kadar da şanslıydı.

Oğuldan anneye, anneden babaya... Her şey çok hızlı gelişmişti.

Uyanmış savaşçı ve eşi bir süre daha konuşup birbirlerine olan sevgilerini dile getirdiler. Ancak sonunda kaçınılmaz ayrılık vakti geldi.

Güzel kadın, çocuğunun yanına dönmek üzere oradan ayrılırken, Mordret adamın gözlerinde kaldı.

Antarktika’ya gidiyordu.

Sonraki birkaç hafta boyunca uyanmış savaşçının gözlerinde gizli kalarak dünyayı onun bakış açısıyla izledi. Adam antrenman yaptı. Hazırlandı. Karısını ve oğlunu düşündü.

Keşif birliği ağır ağır ama kararlı bir şekilde toplandı ve savaşa hazır hale getirildi. Yaz bitti, dünya sonbaharın kollarına bırakıldı kendisini.

Adam heyecanlıydı ama aynı zamanda gergindi. Yaklaşmakta olan şeye karşı kendini hazırladı.

Mordret de aynısını yaptı.

Okyanusu aşacakları yolculuğun başlayacağı gün, ölü tanrılara dua etti. Sonra, bir daha fırsatı olmayabileceğini bilerek karısına tatlı bir mesaj gönderdi.

Son olarak Yaz Şövalyesi Aziz Gilead’ı selamladı ve bu soylu ulu varlığın peşinden gemiye bindi.

Bu adamın güzel bir karısı ve sevimli bir oğlu var. Gerçekten şanslı biri.

Mordret, uyanmış savaşçının evinde geçirdiği günleri hoş bir tebessümle hatırladı.

...Denizdeki ilk gecelerinde adamın ruhunu söndürdü ve onun yerini aldı.