Yersiz Yerçekimi

Sarayın derinliklerinde, Sunny gölgelerin arasından geçerek o devasa, dairesel çukurun tabanını geride bıraktı. Aşağıya doğru yaklaşık yüz metre boyunca uzanan som metalden başka bir şey yoktu. Bastırılmış gölge duyusunun erimi, alt taraftaki boşluğu ancak algılamasına izin veriyordu. Tavanın hemen altında belirdiği anda içinden sövdü, serbest düşüşe geçtiğini sanarak kendini yere çakılmaya hazırladı.

Mühür Odası'nın altında gizlenmiş bir başka büyük salon daha vardı. Bütünüyle dairesel bir yapıya sahip bu devasa alanın dışarıya açılan tek bir kapısı bile yoktu. Sunny paldır küldür aşağı yuvarlanmayı bekliyordu fakat garip bir şekilde düşmedi.

Hatta aksine, havada süzülüyordu. Kendini tuhaf bir biçimde ağırlıksız hissetti.

Tabii tam olarak hava da sayılmazdı. Küresel salonun içinde solunacak tek bir zerre hava yoktu, sadece vakumun dondurucu boşluğu hâkimdi.

Yerçekimi de yoktu. Sunny kendini olduğun yerde sayan ama sonsuza dek düşüyormuş gibi hissettiren garip bir durumun içinde buldu.

Gölgelerden bir dokunaç çağırıp kendisini salonun tavanına, ya da bakış açısına göre tabanına doğru çekti. Çizmesinin tabanına ince bir tabaka halinde başka bir gölge daha yaydı, yapısına yapışkan bir nitelik kazandırdı.

Soğuk metale bastığında, ayağının yüzeye sımsıkı tutunduğunu fark etti.

Çevresine bakındı.

Bu nasıl mümkündü?

Etrafı çepeçevre gölgelerle sarılmıştı.

Bunlar, Ebedi Şehir'in ölümsüzlerine ait gölgelerdi.