Sona Kalanlar

Sunny’nin suretlerinden biri Bastion’da, Nephis’in yanında kalmıştı. Ancak Nephis, insan ruhlarının kokusuyla çılgına dönen güçlü ucube sürülerinin batıda yarattığı hareketlilik üzerine Ateş Muhafızları’nı peşine takıp şehirden ayrılmış, bir Ölüm Bölgesi’ne doğru yola çıkmıştı. Yine de Sunny’nin avatarlarından biri Aynalı Göl’ün yakınlarında bekliyordu; hem şehri gölgelerden korumak hem de Rain’e göz kulak olmak için.

Nihayetinde Nephis kendini koruyabilirdi ama Rain bunu yapamazdı. Evet, kızı koruyan Gölge Klanı üyeleri vardı... Fakat Sunny o kadar paranoyaktı ki sadece buna güvenip içi rahat edemezdi. Ona göre, Bastion’ın tam ortasında ne zaman Lanetli bir Titan’ın peş Peyda olacağını kestirmek imkansızdı.

Aslında dünyanın işleyiş şekline bakılırsa, böyle bir felaketin yaşanması sadece an meselesiydi. Bu yüzden o ve Nephis, haftalardır birbirlerinden ayrı düşmüşlerdi.

Onu çok özlemişti.

Ne komik ama.

Sunny eskiden Rüya Alemi’nin ölümcül köşelerinde tek başına yıllarca dolanır, kendini her türlü belanın içine atmaktan çekinmezdi. Fakat Godgrave’de Neph’in sevgilisi olduktan sonra, hızla evcil bir adama dönüşmüştü.

Şimdi ise hem bedeni hem de ruhu, paylaştıkları o tanıdık hayatın huzurunu arıyor, ondan uzak kalmak içini buruk bir melankoliyle dolduruyordu.

Ve nihayet yeniden bir araya gelmişlerken...

Kavuşmalarının önünde, ölmeyen hortlaklardan oluşan koskoca bir ordu duruyordu. Üstelik ölümsüz Büyük Kabus Yaratıklarıyla dolu bir şehir, doğuda gizlenen tuhaf bir şey ve henüz bulamadığı Dokumacı soyundan kalma bir parça da cabasıydı.

Kahretsin. Şu Uçan Hollandalı bozuntusunun icabına bakıp Ebedi Şehir’i bir an önce yerle bir etsem iyi olacak...

Nephis göle doğru yayılan sise bakarken gülümsemesi biraz daha genişledi. Belki de Sunny hiçbir şey söylemese bile onun duyduğu bu derin özlemi hissetmişti.

"Eee, savaş planımız nedir?"

Sesi her zamanki gibi sakin ve pürüzsüzdü.

Karşı kıyıda, hortlak ordusu göle çoktan ulaşmıştı. Sis tabakası bir kez daha zehir yeşili bir parıltıyla kaplandı ve hayalet gemilerin ruhani siluetleri birer birer belirmeye başladı. Dev boyutuyla Hollandalı, kanalın ağzına neredeyse varmıştı; göle açılmasına yalnızca saniyeler kalmıştı.

Ezici Kuvvet o korkunç ölümsüzleri hâlâ zapt ediyordu... Fakat zaman geçtikçe, o ezilip toz haline getirilmiş iğrenç et yığınının içinde tuhaf bir şeyler dönmeye başladı. Her ne oluyorsa, Sunny yakın geleceğe dair hiç de iyi şeyler hissetmiyordu.

Derin bir nefes aldı.

"Jet... ve Naeve. Benim lejyonuma katılıp Hollandalı’yı elinizden geldiğince oyalayın."

Jet tırpanına yaslanıp tembelce başını salladı. "Tabii. Ama bizi hafife alma. Benim niyetim Hollandalı’yı sadece oyalamak değil. Onu tamamen gebertmeyi planlıyorum."

Sunny bir an ona bakıp durumu tarttı, ardından omuz silkti.

"Peki. Dağıtın ortalığı. Ama... aşırıya kaçmadan."

Jet’e anlamlı bir bakış fırlatarak zihnindeki asıl mesajı iletmeye çalıştı:

Dediğimi yap, yaptığıma bakma!

Ardından Nephis’e döndü.

"Neph... Doğudaki o yaratık. Her ne haltsa, Saray’a ulaşmasını engellemen gerek."

Kız sadece Kutsama gücünü çağırdı.

"Gölü geçemeyecek."

Son olarak, Sunny gözlerini Cassie’ye çevirdi.

"Cas, sen de bizim gözümüz olacaksın. Hollandalı, kaptanı, doğudaki o şey ve Kanakht’ın Eti hakkında hâlâ pek bir şey bilmiyoruz. Güçleri ve zayıflıkları hakkında ne kadar bilgi koparabilirsen kâr. Artık bizzat burada olduğuna göre, yeteneklerin sana daha fazla şey fısıldayabilir."

Cassie onaylarcasına başını salladı.

"Elimden geleni yapacağım."

Yavaşça nefesini veren Sunny, yoldaşlarına bakıp karanlık bir şekilde gülümsedi.

"Suretlerimin çoğunu Gölge Lejyonu’na destek olmaları için burada bırakıyorum, birini de Saray’ın içine göndereceğim. Umarım Ebedi Şehir’in oradaki büyüsünü bozabilirim. Eğer başaramazsam..."

Jet kıkırdadı.

"Dur tahmin edeyim. Ölecek miyiz?"

Sunny şaşkınlıkla ona baktı.

"Ne? Hayır, tabii ki hayır. Almaya geldiğim şeyi çalarım, sonra da buradan alabildiğine hızlı ve uzağa kaçarız."

Kadın sırıttı.

"Bak, bu plan kulağa çok daha hoş geliyor."

Sunny birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra başını salladı.

"Pekala. O zaman hepimize bol şans."

Ciddi ve ağır bir havaydı... Ne yazık ki bu ortam, boğazını gürültüyle temizleyen Gecegezen yüzünden dağılıverdi.

"Yahu? Ya ben? Bana ne olacak?"

Sunny adamı peşinden sürükleyerek konuştu:

"Sen benimle Saray’a geliyorsun. Bu lanetli şehirde yirmi yıl geçirdikten sonra içeride ne olduğunu deli gibi merak etmediğini söyleme bana."

Gecegezen kısık bir sesle güler.

"Deli gibi merak etmek mi? Doğru söze ne denir."

Birkaç dakika sonra, Sunny ve yoldaşları yollarını ayırdı.

Nephis kendini yukarı doğru fırlatıp Saray Adası’nın doğu kıyısına doğru süzüldü. Jet ve Naeve aşağı atlayarak Gölge Lejyonu’nun formasyonuna katıldı. Cassie ise elinde Sessiz Dansçı’yı sımsıkı tutarak, olduğu yerde sessizce beklemeye koyuldu.

Bu sırada Sunny ve Gecegezen, hızla Saray’ın kapılarına doğru koştular.

Onlar ilerlerken, Ebedi Şehir’in dört bir yanına saçılmış olan o ezilmiş ölümsüz etleri kıpırdandı, ardından kıvamlı ve kırmızı bir nehir gibi akarak harekete geçti.

Yavaş yavaş gölün üzerinde birikiyorlardı.

Bunu fark eden Gecegezen’in vücudu ürpertiyle sarsıldı.

"Sence ne yapmaya çalışıyor?"

Sunny hemen cevap veremedi, duraksadı.

"Emin değilim. Ama kesinlikle iyi bir şey değil."

Karanlık Kale’nin burçlarından inip Saray Adası’nın toprağına ayak bastıklarında, Gecegezen içini çekti.

"Sence... o iyi olacak mı?"

Sunny tek kaşını kaldırdı.

"Kim?"

O güzel yüzlü genç adam bir an durakladı. "Naeve. Oğlum."

Sunny ona kısa bir bakış fırlattı.

"Evet."

Başını kaldırıp Saray’ın göğe yükselen karanlık, devasa siluetine baktı ve kasvetli bir ses tonuyla ekledi: "Çünkü onun geri dönecek birileri var." Çünkü Naeve bu dünyaya ve değer verdiklerine, Kaderin Bağları’ndan çok daha sağlam, kopması imkansız zincirlerle bağlıydı.

Gerçi, belki de... ikisi aslında aynı şey demekti.

Sunny dişlerini sıktı.

"Hadi, gidiyoruz."