Silik Bir Gölgenin Şarkısı

Büyük Ayna’nın önünde, daha doğrusu Büyük Ayna’nın bir illüzyonunun yansımasının tam karşısında, soğuk taş zemine çökmüş bir adam eski bir gitarın tellerine vuruyordu. Bu geniş odanın loşluğunda yankılanan yavaş ve kederli melodi, uzak duvarlara çarpıp geri dönüyordu. Dağın derinliklerine hükmeden o mutlak sessizlik, müziğe zengin bir dekor sunuyor, her bir notanın dolgun ve derin hissedilmesini sağlıyordu. Sunny ve Effie, Büyük Ayna’nın bulunduğu salona adım attıklarını, adam alçak ve huzur veren bir sesle mırıldanmaya başladı.

“Mmmmm... mmmm... mmmmmm..."

Sunny, Kale Muhafızı’nın nasıl görüneceğine dair kafasında ne kurmuştu bilemiyordu ama kesinlikle ucuz, yırtık pırtık bir kot pantolon ve rengi solmuş bir rüzgarlık giymiş biriyle karşılaşmayı beklemiyordu. Adam sırtını kapılara dönmüş, üzeri örtülü aynaya bakıyordu; bu yüzden yüzünü göremiyorlardı. Ancak saçlarının uzun, karmakarışık ve fırçayla şampuana muhtaç olduğu her halinden belliydi.

"Mmmmm... ah, hepimiz rüya göreceğiz... mmmm... kabusu... şunun..."

Sunny ve Effie bakıştılar.

Kale Muhafızı, ki onun olduğundan emindiler, son derece sıradan görünüyordu. Ne bir saldırganlık belirtisi gösteriyor ne de onları fark etmişe benziyordu. Aksine, tüm dikkatini gitarının tellerini gevşekçe tıngırdatmaya ve yeraltı odasının sessizliğinde kendi kendine mırıldandığı o kısık sesli şarkıya vermiş gibiydi.

Yine de bu şarkıda tekinsiz bir yan vardı. Sunny kelimelerin tamamını seçemiyordu ama adam sesine hafif bir melankoli dışında hiçbir duygu katmasa da sözler kulağa soğuk ve uğursuz geliyordu. Adamda bir yerlerden tanıdık gelen bir şeyler vardı.

Tedbirli adımlarla ilerleyerek Kale Muhafızı’nı iki yandan kuşatacak şekilde etrafından dolandılar. Sunny nihayet adamın yüzünü gördüğünde bir an duraksadı.

Onu daha önce görmüştüm...

Adam pek bakımlı sayılmazdı ama zamanın izlerini taşıyan yüzü yakışıklıydı... Hatta ince bir güzelliğe sahipti.

"Dur bir dakika. Bu adam o değil mi..."

Effie’nin sesinde şaşkınlık vardı.

Şaşırmakta haklıydı da.

Görünen o ki Kale Muhafızı tüm bu zaman boyunca çevrelerindeydi. Sunny onunla en az iki kez karşılaştığını, daha doğrusu onu arka planda fark ettiğini hatırlıyordu. Muhtemelen fark etmediği daha pek çok an olmuştu.

Bu adam... Mirage Şehri’ndeki Sorunlu Gençler Merkezi’ni ziyaret ettikleri gün binanın önünde gitar çalan o sokak müzisyeniydi. Aynı zamanda Diğer Mordret’i kaçırdıkları gün Aziz’in çalıştığı psikiyatri hastanesinin yakınlarında da oradaydı. Geriye dönüp bakınca, her iki yerdeki varlığı da tuhaftı; hangi müzisyen herkesin içeriye sığındığı yağmurlu bir günde dışarıda para için çalardı ki? Mantıklı değildi. Ancak Sunny o zaman ona hiç dikkat etmemişti. Eski püskü kıyafetli o sokak müzisyeni, Mirage Şehri’ni dolduran isimsiz figürlerden biriydi sadece... Arka planın bir parçasından fazlası değildi.

Onu görmüşler, yanından geçip gitmişler ama gerçekte kim olduğunu anlayamamışlardı.

Kale Muhafızı. Hayal Sarayı’nın muhafızı ve Büyük Ayna üzerindeki yetkiyi gasp eden kadim yansıma.

Ancak...

Sunny’nin bu adamı görüşü sadece bu iki seferle sınırlı değildi. Effie, Kale Muhafızı’nın o gösterişsiz sokak müzisyeni olduğunu anladığı için şaşırmış olabilirdi ama Sunny’nin şaşkınlığı daha farklı bir nedendendi. Aslında onu Mirage Şehri’ne gelmeden çok daha önce görmüştü.

Sokak müzisyeni daha yaşlıydı ve yüzü çok daha yorgun duruyordu. Kıyafetleri farklıydı, saçları ise şimdi çok daha uzundu. Yüzünün alt kısmı daha önce olmayan bir sakalla kaplıydı ama hata payı yoktu.

Sunny onu Ariel’in Oyunu’nda kendine bahşedilen görülerden birinde görmüştü.

"O, Dokuzlar’dan Omer."

Sesi dümdüz çıkmıştı.

Gerçekten de Kale Muhafızı, Dokuzlar’dan başkası değildi; şarkılarıyla ünlenmiş kör bir ozan. Prens Eurys ve diğerlerine, tanrıları katletme görevinde katılmıştı.

Sunny artık Dokuzlar’dan bazılarının hangi görevleri tamamlaması gerektiğini biliyor ya da en azından tahmin ediyordu. Aletheia’ya Ariel’in Mezarı’nın derinliklerinde gerçeği bulma görevi verilmişti. Heykeltıraş Aemedon, o gerçeği Kader İblisi’ne ulaştırarak tanrılar için bir tuzak kurmakla görevlendirilmişti. Orphne... Katil... ise hepsinin içindeki en ağır görevi üstlenmişti; Alınyazısı İblisi Dokumacı’yı öldürmek.

Ki bunu iki kez başarmıştı.

Eurys bir köle olmuştu. Auro’nun görevinin detayları hâlâ bilinmese de anlaşılan o ki aralarındaki en keder verici olanıydı.

Sunny kör ozan Omer’e ne görev verildiğini de bilmiyordu. Ancak Omer’in kaderinin illüzyonlar içinde kaybolmak olduğunu biliyordu. Şimdi bunun ne anlama geldiğini anlıyordu...

Dokuzlar’dan Omer, Hayal İblisi Mirage’ın diyarına gönderilmişti. Amacı bilinmiyordu ama muhtemelen Mirage’ı, Nether’ın çağrısına uymaya ve Kıyamet Savaşı’nda kardeşleriyle omuz omuza savaşmaya ikna etmekle ilgiliydi. Ne de olsa iblisler pek sevgi dolu kardeşler sayılmazdı. Nether bile Umut’un bin yıllık hapsini görmezden gelmişti. Düşünülünce, Dokumacı hariç hepsinin tanrılara karşı birlikte ayaklanmış olması aslında çok tuhaftı.

Omer gibi, Dokuzlar’dan bazıları diğer iblislere de gönderilmiş olmalıydı...

Sunny, Kale Muhafızı’nın yanından geçip yüzünü net bir şekilde görünce, çok daha ürpertici bir manzarayla karşılaştı. Oturan adamın önünde, on dört insan gözü yarım daire şeklinde dizilmiş, cam gibi donuk gözbebekleriyle ona bakıyordu.

Effie alçak sesle küfretti.

Nihilist’in kurbanlarının hepsinin gözleri eksikti.

Demek kayıp gözler buradaydı.

Sunny’nin sırtından aşağı soğuk bir ürperti indi.

O an Kale Muhafızı sustu ve eski gitarını çalmayı bıraktı. Birkaç saniye hareketsiz kaldıktan sonra başını kaldırıp Sunny’ye baktı.

Gözleri deniz kadar berrak ve maviydi.

“Ben Dokuzlar’dan Omer değilim."

Kale Muhafızı’nın sesi sakin ve duygusuzdu.

“Ben sadece Dokuzlar’dan Omer’in yansımasıyım. Hayal Sarayı’nın muhafızıyım."