Latifa'nın Gizli Günlüğü: Bahar ve Endişeler

Bahar geldi.

Günlük yazmaya başlayalı zaten beş ay geçti. Bugün hava açıktı. İnce giysiler için biraz fazla serin olsa da, ılık güneş ışınları yeryüzüne iniyordu.

Ne var ki, benim yüreğim bulutluydu... Ve nedenini biliyorum.

Abiciğim için bir zamanlar çok önemli olan insanların onun karşısına çıktığını öğrendim.

Onları biliyorum, çünkü Abiciğim üç yıldan uzun bir süre önce kendisi bahsetmişti bana onlardan.

Abiciğim ve ben, geçmiş hayatlarımıza dair anılarımız olduğunu birbirimize açmıştık. O zamanlar şaşırmıştım ama bir yandan da çok mutlu olmuştum. Abiciğimin önceki hayatına dair, o insanlar hakkında olanlar da dahil, bir sürü hikaye dinlemiştim.

Örneğin, Abiciğimin dört kişilik bir ailesi varmış; anne babası ve kız kardeşinin yanı sıra, neredeyse ailesinden sayılan bir de kız çocukluk arkadaşı varmış. Küçükken anne babası boşanmış, annesi, kız kardeşi ve o çocukluk arkadaşından da ayrılmak zorunda kalmış. Ondan sonra, lise öğrencisi olana kadar babasıyla yaşamış ve o çocukluk arkadaşına hep aşık kalmış...

Abiciğime doğrudan sormadım ama sanırım o insanlar Abiciğim için şimdi çok önemliler. Çünkü Abiciğim onlardan bahsederken, çok şefkatle bakıyordu ama bir yandan da yalnız görünüyordu.

Ancak, Abiciğim benden, önceki hayatına dair hiçbir şeyi o insanlara açıklamamamı istedi ve bunun nedenini anlayamıyorum. Sadece kendimi Abiciğimin yerine koymak bile yüreğimi acıtıyor. En azından, her şey yolundaymış gibi davranmanın zor olacağını düşünüyorum. En değerli insanlarına var olduğunu söyleyememek... Bu çok acı verici olmalı. Özellikle de onları bir daha asla göremeyeceğini düşünmemişse.

Bu konuda ben şimdi çok şanslı olmalıyım: Yeniden doğduğumda, bir zamanlar benim için en değerli olan kişiyle tekrar karşılaşabildim ve eski halimi bilmesini sağladım. Bu gerçekten de çok şanslı bir şey.

Peki ya Abiciğim? O şimdi nasıl hissediyor? Onun için acı verici değil mi? Abiciğimi böyle düşündüğümde, yüreğim sızlıyor.

Onun için endişeliyim... ama bu sadece nedenin yarısı. Aynı zamanda kaygılıyım da.

Acaba Abiciğim, benim onun huzur kaynağı olduğum gibi, benimle de huzur ve sükunet bulabilir mi? İşte bu yüzden o insanların köye gelmesinden korkuyorum. Yüreğimin bir yerinde, o insanların Abiciğim için benden daha önemli hale gelmesinden derinden dehşete düşüyorum. Abiciğimin gerçek duygularını görmekten çok korkuyorum ve bu beni kaygılı bırakıyor. Ben bir korkağım.

İçimdeki kötü yanım kesinlikle dehşete düşmüş durumda.

İşte bu yüzden, Abiciğim bugün köyden ayrılırken, ona sarılarak somurttum. Yanındaki yerimi sağlamlaştırmak için ona çok sıkıca sarıldım. Sonra, Abiciğim beni her zamankinden daha nazikçe kucakladı, sırtımı yumuşakça okşadı.

Rahatlamayla dolarken, korkaklığımı fark ettim ve zayıflığımdan çok utandım. Abiciğim için endişelenmeme rağmen, eninde sonunda yine ona bağımlı olmam gerekti. Bana bunca şeyi yaptıktan sonra, Abiciğim için bir şeyler yapma sırasının bende olduğunu kendime söylemiş olsam bile...

İşte bu yüzden kendimi sorguluyorum. Geleceği düşünmeliyim... Buna karar verdim.

Ben böyle panik halindeyken, durum ilerlemeye devam ediyor. İki hafta içinde, Abiciğim o insanları köye getirecek.

Artık somurtamam. Bu günlüğüme ilk başladığımda kendime söz vermiştim; artık çekingen olmayacak, gururla kendime Abiciğimin kız kardeşi diyebilecek biri olacaktım. İşte bu yüzden Abiciğim için ne yapabileceğimi düşünmeliyim.

Çünkü Abiciğim için endişeliyim. Çünkü ben onun kız kardeşiyim. İşte bu yüzden artık somurtmayacağım.

Eğer onlar Abiciğim için değerli insanlarsa, benim için de değerli insanlar olacaklar. Onlarla gururla yüzleşeceğim. Onlarla çok yakın olacağım ve bunun da ötesinde, onlara yenilmemek için elimden gelenin en iyisini, adilce yapacağım.

Buna karar verdim.

Bu, kararlılığımın ilanıdır.

Ne tür insanlar olduklarını merak etmek beni gerginleştirse de... Yine de yakında Abiciğimi görmek istiyorum. Abiciğimin özel insanlarıyla tanışmak istiyorum.

Bu yüzden, Abiciğim değerli insanlarını köye getirdiğinde, onları karşılamak için ilk koşan ben olacağım. Abiciğimin şimdiki kız kardeşi olarak, bu rolü kimseye bırakmayacağım.

Bekliyor olacağım, Abiciğim!

— Günlük, 153. Gün.