Chapter 5: Meeting Who In This World?

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

The refreshing morning sun cast its rays through a small skylight in the ceiling as Rio opened his eyes a bit, gradually waking up in his bed.

The custom-made bed crafted by Dominic, the elder dwarf, was big enough to fit several people on it, while still offering the greatest level of comfort possible.

Despite the unexpected turn of events that occurred yesterday, Rio had still been able to sleep soundly through the night and woke up feeling wonderfully rested.

That’s right... Miharu, Aki, and Masato are here. I have to make breakfast...Rio thought sleepily, moving his hand sluggishly to grab the blankets and peel them away.

...Hm?

His hand suddenly squeezed around something soft. It definitely wasn’t his blanket or bedcover, and it wasn’t the mattress, either; it had a strange elasticity and springiness to it.

It fit into the palm of his hand snugly, its warmth comforting. When Rio tried to move his hand to confirm the sensation, he could feel a wonderful response in his hands.

...What is it?Rio wondered, his mind still half-asleep. Thinking it was strange, he gently tried to move his hand once more.

“Mm...”

This time, he thought he heard the seductive sigh of a woman — and with it, the sound of rustling fabric too. Rio gently removed his hand from the soft sensation and, with his eyes fearfully fixed on the ceiling, peeled back the covers and peeked under the blanket.

“Zz... z...”

He heard the peaceful breathing of someone sleeping next to him. Cautiously, Rio turned his head to the side.

There was an unfamiliar girl sleeping soundly next to him. She looked to be in her mid-teens, just like Rio; she was a beautiful girl with long, peach-colored hair. No, anincredibly gorgeousbeauty with long, peach-colored hair.

However, there was a kind of transparency to her existence, almost as if she wasn’t real; an evanescence that gave a mystical and artificial impression.

“Mmh...” The girl stirred restlessly underneath the covers, reaching out and grasping the sleeve of Rio’s pajamas, before drawing her face closer to him. Her breath blew gently against his ear.

Rio’s mind snapped awake, but he wasn’t able to think.

“...” He gazed at the face of the unfamiliar girl from point-blank range, then turned his eyes back to the ceiling and relaxed, sinking heavily into the mattress once more. He closed his eyes.

Is this a dream? I must still be asleep. Yes, that must be it,Rio thought to himself, trying to convince his own mind and avoid the reality of the current situation.

No matter how soundly he was asleep, he would have awakened the minute he detected the presence of an unknown person next to him. Not to mention the fact that the intruder detection barriers around the house would have activated first. Thishadto be a dream.

Rio’s thoughts churned rapidly until he came to the conclusion that it was a dream. Then, he squeezed his eyes shut tightly.

And yet, he still felt oddly awake.

After a minute or so had passed, Rio slowly opened his eyes and flipped back all of the covers in one single movement. There, a truly impossible sight spread before him: snow-white skin, extremely well-balanced limbs that were smooth and feminine, and two soft-looking mounds.

In other words, there was a completely naked peach-haired beauty before him.

“EEEEEEEEH?!” In his horror, Rio let out an incredulous yell. Never in either life had he ever experienced the act of waking up next to a naked woman sleeping beside him.

Woken up by Rio’s yelling, the woman sat up in the bed. With her legs folded underneath her, she stared at Rio in a daze. The series of movements she made was strangely erotic, making Rio avert his gaze without thinking.

W-Why am I sleeping with a naked girl?!Rio yelled in his head. His face was burning hot, yet his body had broken out in a cold sweat. If his eyes happened to wander even a bit, the girl’s bare body would come into his view. He tensed up.

“W-What’s the matter, Haruto?!” Miharu asked, boldly peering through the door of Rio’s bedroom.

Dominic had crafted the room to be perfectly soundproof, but Rio had chosen to leave his door open in order to hear things while asleep, which was why Rio’s shouts had reached the living room. Miharu had been trying to take the initiative after Rio accepted them into his care by getting up before anyone else and making breakfast.

“...Huh? Ah, umm, err...”

When Miharu spotted Rio and a naked girl sitting near each other on the oversized bed, she hesitated, flustered. She attempted to explain herself, but her cheeks were gradually reddening. Rio covered the girl’s body with a blanket in a hurry, but it was already too late — what she had just seen was already burned into Miharu’s mind. Unsure of what to do next, she found herself tearing up.

It was understandable — their gentle and sincere savior had brought over a naked and beautiful girl to spend the night while they were unawares, after all. From Rio’s point of view, that was in no way the truth, but the current situation couldn’t help but give off that impression.

“W-Wait, that’s not it! Mii — Miharu! This is a misunderstanding...” Rio tried to explain himself in a fluster, but he was at a loss for words. Even if he wanted to deny everything, he didn’t know how to explain it.

“Huh?!” The peach-haired girl tilted her head in question, watching Miharu steadily before suddenly clinging to Rio. The blanket that covered her fluttered up, making Rio’s body flinch, whereas Miharu’s face had also reached its peak in redness.

“I-I’m sorry! I shouldn’t have opened your door without warning... I didn’t see anything! B-Bye now! —Oww!” With great force, Miharu bowed her head, rotated 180 degrees, then made her immediate retreat. However, in her rush, she crashed straight into the door frame.

“A-Are you all right?!” Rio asked in a panic.

“I’m fine... Ugh... I’m sorry... forgive me. I’m so clumsy.” Miharu staggered as she repeatedly bobbed her head, face flushing red in embarrassment as she retreated successfully this time.

Only Rio and the stranger were left in the room. The urge to chase after Miharu surged within Rio, but he hung his head in disappointment instead.

“...Umm, who are you? Could you explain this situation to me?” he asked, then placed a blanket over the girl. He wasn’t about to leave her as she was, but he needed to sort out the situation at hand first.

“I’m the spirit contracted to Haruto,” she answered in a clear and beautiful voice, cocking her head curiously.

“Spirit... I see. The contract spirit. So you’re...” Rio calmed immediately at the girl’s answer.

Realizing who the girl was, he observed her face and found her to have a very divine look about her. However, she seemed almost artificial in a way, her beauty leaving a cold and fleeting impression. Her aura was similar to Dryas’s in the spirit folk village, though Dryas had a much greater range of emotions than the girl before him right now.

It made sense considering the situation, and the girl had that faint feeling of having a life force characteristic of spirits — Rio concluded that the girl in front of him really was his contract spirit.

“...There’s a lot that I want to ask you. Who are you? Why are you contracted to me? You were the one who gave me the directions to save Miharu and her friends, right?”

Rio asked question after question. He had to understand who his contract spirit was, and how much she knew. He had always wanted to find out, actually. However, the girl shook her head slowly in a troubled way.

“I don’t know,” she replied simply.

Rio’s face fell in disappointment. She had dodged his questions. “Y-You don’t know...? Didn’t you tell me to head southeast when I was in Amande? And you taught me how to use spirit arts, back when I was still a child... Wasn’t that you?” he asked, pulling himself together.

“I don’t know,” the girl answered with an emotionless expression, although her voice had a hint of sadness in its tone. She quietly extended her hand and gently grabbed Rio.

“Warm,” a soft murmur seemed to reach Rio’s ears as she clutched his hand. However, the girl’s mouth had not moved, and her expression looked rather relieved.

Rio was completely thrown off balance. “Umm, okay... Could you at least tell me your name?” he asked with a sigh.

“I don’t know my name, either,” the girl answered with a sad look in her eyes.

“Y-You don’t know your name? Err, then, whatdoyou know?” Rio questioned, bewildered.

“I will stay by Haruto’s side, so I want a name,” she said.

“...By my side, huh.” Rio’s face fell with gloom.

The girl looked at Rio’s face a little uneasily. “Can I?”

“You... can, but why me?” Rio asked in return, confused.

“I exist for Haruto’s sake,” the girl said plainly, showing no sign of shame. Her words were almost like a graceful and pure confession, though the girl probably had no intention of coming off that way.

Rio’s eyes widened before a giggle escaped from his lips. “...Haha. Is that so?”

For some mysterious reason, he didn’t feel any hesitance in accepting the girl’s attitude. Was it because she was his contract spirit? He didn’t know for sure, but that was what Rio assumed.

“Then, I guess... it is what it is. We’ll have to think of a name for you.”

For now, Rio decided to accept the girl’s presence here.

The girl showed a fleeting smile as she nodded. “Yeah.”

“...Speaking of names, you know my name, right?” he asked, nearly feeling captivated by that smile. Now that he was mentally calming down, he realized the girl had been calling him Haruto.

“Because Haruto is Haruto.” The girl returned his question with a curious look. Perhaps it was spontaneous, but her words sounded profound.

Rio scratched his head with a troubled expression. “No... Well, yes, but that’s not quite... Do you know my other name?” he asked carefully.

“I know. Rio,” the girl responded without missing a beat.

BAŞLIK: Sırlar Ortaya Çıkarken

“Demek bunu da biliyorsun. Geçmişim hakkında ne kadar bilgin var?” Rio, düşünceli bir şekilde elini ağzına götürdü.

“Haruto hakkında bilinecek her şeyi biliyorum.” Gelen yanıt oldukça beklenmedikti ve Rio’yu afallatmıştı.

“Her şeyi... Yani, şey... Amakawa Haruto hakkında da mı her şeyi?”

“Şimdiki Haruto’dan önceki Haruto’yu mu kastediyorsun?” Kızın yanıtı felsefi bir tondaydı ama Rio’ya bilmek istediği her şeyi anlatıyordu.

“...Demek biliyorsun.”

Rio’nun neredeyse başı ağrımaya başlamıştı. Miharu, Aki ve Masato’dan önceki hayatını saklamaya karar vermişken, önceki hayatını bilen biri ortaya çıkmıştı. Düşününce, bu kız ile üç Japon misafirinin birbiriyle iletişim kuramayacağını fark etti, bu yüzden bir sorun çıkmaması gerekiyordu.

“Endişelenme. Onlara söylemem.” Kız yavaşça başını salladı.

“Şey... Tamam, doğru. Teşekkür ederim.” Rio neredeyse bir şey soracaktı ama bir anlık tereddütten sonra, gergin bir gülümsemeyle teşekkür etti. Kaçınmak istediği bir konuydu ama madem o açmıştı, şimdi ona bir borcu varmış gibi hissediyordu.

Son bir şey daha sordu. “...Peki, bunları neden bildiğini biliyor musun, tesadüfen?”

“Bilmiyorum. Çünkü önceden biliyordum?” Başını salladı, her zamanki gibi ifadesiz kalarak başını yana eğip sordu.

Rio onu sessizce izlerken, kız da onu izliyordu. Sonunda, gözlerini ilk kaçıran Rio oldu — birbirlerine ne kadar süre daha bakışacakları belli değildi.

“...Adın hakkında. Adını benim koymamı istediğine emin misin? Bu senin adın, belki kendin bir tane düşünmen daha iyi olur,” Rio içini çekti.

“Haruto’dan bir isim istiyorum,” kız hemen rica etti.

“Şey, o zaman... Biraz düşünmek için bana zaman verebilir misin?” Rio sıkıntılı bir ifadeyle sordu. Anında bir isim bulmak kolay değildi ve zaten isimlerin bu kadar kolay kararlaştırılması gerektiğini düşünmüyordu.

“Tamam.” Başını salladı.

Rio şimdilik bilmek istediği her şeyi sormuştu, bu yüzden durumu kafasında tarttı. Şimdilik kötü biri gibi görünmüyor. Bu da demek oluyor ki... şimdi yapmam gereken...

“Miharu ile olan yanlış anlaşılmayı hemen açıklığa kavuşturmak istiyorum, bu yüzden benimle gelir misin? Ah, ama önce sana giyecek bir şeyler bulmamız gerekecek...”

Miharu ile durumu konuşmaya gideceğini düşündüğü anda, kızın battaniyenin altında tamamen çıplak olduğunu hatırladı ve şaşkınlıkla durakladı. Daha önce dokunduğu his ve göz ucuyla gördüğü güzel vücut zihninde yeniden canlandı, bu da onu şiddetle başını sallamaya itti.

“Kıyafet mi... Böyle mi?” Kız sessizce mırıldandı. Battaniyenin altından bir ışık parlaması çıktı ve ardından örtüleri kaldırdı.

“Vay! B-Bekle! ...Ha?” Rio, bu kadar cüretkar bir hareket karşısında aceleyle bakışlarını kaçırdı ama gözünün ucuyla ten rengi olmayan bir parıltı yakalaması onu ürkekçe geri bakmaya itti. Kız şimdi sade bir elbise giyiyordu.

“N-Nasıl?” Rio neredeyse kızın şirinliğine kapılacaktı ama şüpheleri cazibesine ağır bastı.

“Onu ode ve mana ile dokudum,” kız umursamazca yanıtladı.

“Doğru, yani o ışık az önceki ruh sanatlarıydı... Hayır, bekle. Bunu yapabiliyor musun?” Rio başını yana eğerek sordu, yarı anlar gibi, yarı da şüpheyle başını sallıyordu. Daha önce ode ve mana ile kıyafet yapıldığını hiç duymamıştı. “Neyse, boş ver. Hadi gidelim. Sen... onun dilini konuşamıyor olabilirsin ama her şeyi ben açıklayacağım, o yüzden sadece yanımda kal.” İçini çekerek yataktan kalktı; kıyafetini nasıl yaptığı şu an için bir sorun değildi. Yeni uyanmış olmasına rağmen kendini tamamen bitkin hissediyordu.

“Ama dili konuşabiliyorum,” kız umursamazca belirtti. Şimdiye kadar ortak Strahl dilinde konuşuyorlardı ama kızın az önce kullandığı dil Japoncaydı.

“Demek Japonca da konuşabiliyorsun. Pekala, önceki hayatımı biliyorsan... bu da mantıklı oluyor, değil mi?”

“Haruto’nun konuşabildiği tüm dilleri konuşabilirim.”

“...Anlıyorum.” Rio artık şaşırmıyordu, gelen açıklamaları olduğu gibi kabul ediyordu. “Hadi gidelim o zaman. Açıklamayı bana bırakabilirsin ama Miharu sana bir şey sorarsa konuşman faydalı olur.”

“Tamam,” diye başını salladı ve Rio’nun yatağından kalktı.

Ardından yatak odasının kapısını açtı ve adımları ağırlaşmış bir şekilde Miharu’nun büyük ihtimalle olduğu oturma odasına yöneldi.

***

Yeni misafiri eşliğinde Rio nihayet oturma odasına adım attı. Miharu mutfakta gibiydi; Rio ve kızın yatak odasından çıktığını fark etmişti ama utancını gizleyerek yemeğini yapmaya devam ediyordu. Bu arada, Aki ve Masato hala uyuyor gibiydi.

“Şey, günaydın, Miharu.” Rio kararlılıkla Miharu’ya yaklaştı, sesi normalden daha yüksekti.

“G-G-Günaydın, Haruto! Şey, şu an kahvaltı hazırlıyorum, o yüzden... şey, biraz daha bekleyebilir misin lütfen?” Miharu, Rio ile göz teması kurmaktan kaçınarak ağzından kaçırdı. Yanakları hala kıpkırmızıydı ve paniği açıkça belli oluyordu.

Rio daha önce fark edemeyecek kadar sarsılmıştı ama Miharu’nun önlüğü ve üniformalı figürü çok evcil ve sıcakkanlıydı. Tatlılığın zirvesiydi ve Rio farkına varmadan kendini büyülenmiş buldu. “Şey, bir an konuşabilir miyiz? Onun hakkında,” diye Miharu’ya söyledi, arkasında bekleyen ruh kıza bir bakış atarak.

“Ah, evet. N-Ne oldu?” Miharu, sonunda kıza bakarak sordu. Kızın çıplak halinin önceki izlenimi o kadar güçlüydü ki, güzel ve zarif yüzünü fark etmemişti. Gözleri şaşkınlıkla büyüdü.

Bir anlık sessizlik çöktü aralarına.

Derin bir nefes alarak Rio ağzını açtı. “Olayların bu ani gelişimi karşısında şaşırdığını biliyorum ama sana önce gerçeği anlatmak istiyorum. Bu dünyada ‘ruh’ adı verilen yüksek yaşam formları var ve o da bu ruhlardan biri...” Bu kısmı düzgünce açıklaması gerektiğini biliyordu.

“Bir... ruh mu? O mu?” Miharu kıza sorgulayıcı bir şekilde baktı. Miharu ‘ruh’ kelimesinin ne anlama geldiğini bilse de, kızın görünüş olarak insandan başka bir şey olduğunu düşünemiyordu. Gerçi, neredeyse uhrevi bir güzelliği vardı.

“...Miharu.” Kız, Miharu’nun gözleriyle buluştuğunda, adını mırıldandı.

Miharu bir an afalladı. “Ah, evet. Ben Ayase Miharu. Şey, senin adın ne?” diye sordu.

“Benim bir adım yok.” Kız üzgünce başını salladı, sonra Miharu’ya, onun bir adı olduğu için kıskanıyormuş gibi baktı.

“Oh... S-Senin adın yok mu?” Miharu şaşkınlıkla Rio’ya baktı.

“Evet. Ruh olduğu için mi bilmiyorum... ama bir adı yok. Aslında ben de onun hakkında pek bir şey bilmiyorum.”

“Ha? Ah, şey, öyle... mi?” Konuşmanın akışını kavrayamayan Miharu, başını yana eğerek kafa karışıklığı yaşadı.

“Evet. Ben farkında değilken benimle sözleşme yapmış ve bunca zaman içimde uyuyormuş — ta ki şimdiye kadar. Onunla daha önce hiç yüz yüze gelmedim, konuşmadım da. Sonra, bu sabah aniden dışımda belirdi ve... şey, yatağımı işgal etti. Uyandığımda yanımda tanımadığım bir kız olduğu için haykırdım... Y-Yemin ederim ona kirli hiçbir şey yapmadım!” Rio tüm gücüyle Miharu’ya yalvardı, başını şiddetle eğerek.

“B-Başını eğmene gerek yok! Ne dediğini bir nebze anladığımı sanıyorum! Hatta, odana haber vermeden gizlice baktığım için k-kendi hatamdı, özür dilemesi gereken benim! Üzgünüm!” Miharu karşılık olarak özür diledi, Rio’yu durdurmak için telaşla çılgınca el kol sallıyordu.

“Bana... inanıyor musun?” Rio ürkekçe başını kaldırdı ve Miharu’nun yüzüne baktı. Dürüst olmak gerekirse, bu kadar kolay inanmasını beklemiyordu ve terbiyesiz olduğu için nefret edilmeye hazırdı.

Miharu doğruldu ve kararlılıkla başını salladı. “E-Evet. Sebepsiz yere yalan söyleyecek biri olduğunu düşünmüyorum.” Utangaçça gülümsedi.

“Ç-Çok teşekkür ederim...” Rio rahat bir nefes aldı, tüm gücü çekilmişti içinden.

“Şimdi iyi mi?” Ruh kız başını yana eğerek Rio’ya sordu.

“Evet. Teşekkürler.” Rio mutlu bir şekilde gülümsedi.

“Demek Japonca konuşabiliyor?” Miharu merakla kızın yüzüne bakarak sordu.

“Evet. Bu dünyada bir ruh olarak doğup büyüdü ama görünüşe göre benim konuşabildiğim her dili konuşabiliyor, bu yüzden...”

“R-Ruhlar harika olmalı... Ve gerçekten çok güzel de. Dışarıdan biz insanlardan farklı görünmese de, aurasında kesinlikle uhrevi bir şeyler var,” Miharu hayranlıkla ona bakarak söyledi.

“Miharu da güzel,” kız aniden söyledi.

Miharu’nun gözleri şaşkınlıkla büyüdü. “Ha? B-Ben mi? Bu doğru değil,” diye inkar etti.

“...Hayır, bence sen de güzelsin, Miharu,” Rio tereddütle araya girdi.

“Ah, oh, H-Haruto, sen de mi? ...Ah, d-doğru! Kahvaltı yapmam lazım!” Nasıl yanıt vereceğini bilemeyen Miharu, kıpkırmızı kesilerek aceleyle mutfağa kaçtı.

“Oh, Haruto. Günaydın...” Uykulu bir Masato oturma odasında belirdi ama görüş alanında Rio’nun yanındaki ruh kızı gördüğü an, şaşkınlıkla olduğu yerde donakaldı.

“Günaydın, Masato,” Rio çarpık bir gülümsemeyle söyledi. Ancak Masato hala olduğu yerde donakalmıştı, kızın görüntüsü nefesini kesmişti.

...

“Hey, Masato. Ne diye dikiliyorsun orada? Yolu tıkıyorsun... Of!” Aki uyanmıştı şimdi. Masato’nun yolunu tıkamasına sabrı kalmayınca, hareket etme belirtisi göstermediği için yanından sıyrılarak oturma odasına girdi.

“Ah, günaydın, Haru...to.” Aki, oturma odasında Rio’yu görünce onu kibarca selamlamaya çalıştı ama yanındaki ruh kızı gördüğünde Masato gibi donakaldı.

---