Sonsöz

Bir gün, Yagumo bölgesinde, Karasuki Krallığı'nda...

Belli bir köyün dışındaki küçük bir tepenin üzerinde, iki küçük taş sütun yükseliyordu.

Farklı bir adam, sütunların önünde diz çökmüştü. Arkasında, dingin görünümlü bir kadın da aynısını yapıyordu.

Adamın kıyafeti gösterişli değildi; zarif bir samuray giysisine benzer, belinde kaba, tek ağızlı düz bir kılıç asılıydı. Kadın ise ince işlemeli, zarif ve düzgün kıyafetler içindeydi. İkisi de gençliklerinin zirvesi ile orta yaş arasında bir yerdeydi ama yine de genç görünüyorlardı.

“Ne günlerdi... Zen’in memleketini görmek istediğini söylediğin, sonra da seni köyden çıkarıp buraya gizlice getirdiğimiz zamanları hatırlatıyor...” Adam, dudaklarında hüzünlü bir gülümsemeyle sütunlara doğru mırıldandı. Kendi kendine konuşuyor gibiydi; arkasındaki kadın hiçbir tepki vermiyor, sadece gözleri kapalı diz çökmeye devam ediyordu.

“...Ayame Hanım, bu tepenin manzarası o günlerden beri pek değişmedi.” Adamın mırıldandığı, kederli sözleri, yerdeki otları hışırdatan hafif rüzgârın sesiyle neredeyse boğuluyordu.