Geç Kalmış Bir Hesaplaşma

Nisan ayının o ilk hafta sonu.

— Hüüüüüüüeeeeeeee! Biieeeeeeeeeee!

— ...Kes sesini artık. Herkes bize bakıyor, utanç verici.

Tokaido Tren Hattı'ndaki Hızlı Tren'in içi...

— S-s-senin bana böyle bir şey söylemeye ne hakkın var... Uaaaaaaaaaaaa!

— Ah, yeter ama... Bak, ağlama artık Kashiwagi Eri.

— Arkamdan bıçaklandım resmennnnnnn!

Daha az önce Tomoya tarafından uğurlanan ve "küçük bir aksilik" atlattıktan sonra nihayet Tren İstasyonu'ndan hareket eden ikili, henüz Shinagawa durağına bile varmadan ortalığı birbirine katmıştı.

— Ama ben ne feragat ettim, ne vazgeçtim, ne de destekleyeceğime dair tek bir kelime ettim ki!

— Şimdiye kadarki bütün o tavırların meğer birer aldatmacaymışşşşş!

— O başkaydı, bu başka, değil mi? Hadi, çabuk kes ağlamayı. Birlikte Kosaka Akane'yi devirmeye gidiyoruz, unuttun mu?

— Yapabilir miyiz sanıyorsunnnnnn!

— Gerçekten, daha ilk toplantıya giderken böyleysen işimiz çok zor... Biraz yoruldum, şu tatlıdan bir tane alıyorum.

— Vermem! O Tokyo Banana'yı Tomoya bana aldı!

— Bize, demişti sanki?

— Sen bir kez o haktan vazgeçtiğine göre, artık bu tamamen benim!

— ...Pekala, öyle olsun. Şimdilik "sadece" o tatlıyı sana bırakıyorum Sawamura-san.

— Ne demek o imalı konuşma öyle! En büyük düşmanım yine sensin işte! Kasumigaoka Utahaaaaa!