Beklenmedik Kurtarıcı

"Herkes bize bakıyor ama?"

"......Ha?"

Evet, fark etmemiştim.

"......Bir kızın saçına kendi malınmış gibi davranmak da neyin nesi?"

"......Şu, kendini iğrenç otaku diye tanımlayanın işi miydi acaba?"

"......Popüler çiftler bile utanır da yapmaz öyle bir şeyi."

"............Ha?"

Az önce gürültülü olması gereken görsel-işitsel odanın, ne ara sessizliğe büründüğünü...

"Ne olursa olsun, bu rahatlıkla geçiştirilecek bir seviyeyi aşmış gibi geliyor bana."

"Etik'i terk etmiş Etik-kun'un varoluş amacı var mı acaba?"

"Sinir bozucu bir şey. Aşırı sinir bozucu. Karma okullar bu yüzden işte..."

"B-bir dakika! Bu, bu şey!"

Benim, yuvarlak bir şey gören köpeğin koşullu refleksi gibi olan hareketimi, gerçek bir erkeğin çirkin arzusu sanan insanlar, bana kınayıcı bakışlar atıyordu. Demek masumiyet karinesi böyle olaylarla oluşuyor... Ben böyle korkuyla titrediğim o anlık...

"Ah, neyse. Burayı ben hallederim Aki-kun."

"Ka, Kato...?"

İşte tam o anda imdadıma yetişen, şaşırtıcı bir şekilde, benimle birlikte olaya taraf olarak sürüklenmesi gereken Kato'ydu. O, bizi çevreleyen üç kişinin önüne dikildi, her zamanki ifadesiz bakışlarıyla herkese döndü ve ciddi bir şekilde konuşmaya başladı...

"Şey, sanırım böyle durumlarda yanakları kızararak 'Ş-şaka yapmıyorum! Kim böyle biriyle!' derken Aki-kun'a şiddet uygulamam gerekiyordu, değil mi?"

"Ah, o Sawamura-san'ın tarzı."

"Evet evet, sarı saçlı melez kaybedenin lafı o."

"Neden benle bitiyor bu iş ya?!"

Ne olduğunu anlamasam da, güzel bir sonuca bağlamıştı.