Şimdiki Ben Olsaydım

Dışarı çıktığımda turuncu bir alacakaranlık karşıladı beni.

Kültür Festivali artık son demlerine giriyordu. Başkan yardımcısı ve aynı zamanda Yuri ile diğerlerinin arkadaşı olarak, henüz tamamlamam gereken görevlerim vardı.

"Itsuki, burası da neresi?"

Onları gitmek istedikleri yere kadar götürdüğümde Yuri sordu.

"1-C sınıfının 'Gelecek Akademisi' projesi. Sınıflarında büyük bir kerestecilik şirketinin veliahdı varmış, ünlü bir mimari tasarımcıyla ortaklaşa yapmışlar. Geleceğin okulları ahşaptan olacakmış herhalde."

Kısacası burası şık bir kütük evden hallice bir okuldu.

Koca bir okulu buraya inşa etmek imkansız olduğu için, okul tesislerini küçük bir alana sığdıran üç katlı, ince uzun bir bina dikmişlerdi. Birinci kat sınıf, ikinci kat öğretmenler odası, üçüncü kat ise çatı katıydı. Her kat, örnek daireler gibi mobilyalarla döşenmişti.

"İtabashi," diye fısıldadım onun kulağına.

"Buradaki çatıdan gün batımı harika görünür. Sizi yalnız bırakacağım... Gerisi sende, hadi göreyim seni."

"T-Tamam...!"

İtabashi kararlılığını toplayıp Toyoshima-san'ın yanına yaklaştı.

"T-Toyoshima-san. Biraz baş başa yukarı çıkalım mı?"

"E-Evet, olur."

Merdivenleri tırmanan ikiliyi ben, Yuri ve Sumida sessizce uğurladık.

Zaten hava bu raddeye geldikten sonra sonucun ne olacağı belliydi.

İtiraf dediğin şey sadece bir onaylama işlemidir diye bir söz vardır. "İşlem" kelimesi kulağa çok resmi gelse ve romantizmden uzak olsa da, işlerin yolunda gideceğine dair bir işaret alan çoğu insan ancak o zaman adım atabilir.

Bu yüzden... Ortada hiçbir işaret yokken o adımı atabilenlerin gerçekten cesur olduğunu düşünüyorum.

Ve ben, o kadar cesur olan birini tanıyorum.

"Senden beklenmeyecek kadar düşüncelisin," dedi Yuri.

"O son sözün fazlaydı..."

Gülen Yuri'ye bakınca ben de gülümsedim.

Umarım her şey yolunda gider... diye düşünerek birkaç dakika bekledik.

Bir ara çatıdan İtabashi'nin o el çabukluğundan uzak ama dürüst, gür sesi yankılandı sanki.

Çok geçmeden, beceriksiz ayak sesleriyle birlikte ikisi aşağı indi.

Alacakaranlığın loş ışığında bile ikisinin de yüzünün elma gibi kızardığı belli oluyordu.

İtabashi'nin kocaman eli, Toyoshima-san'ın minik elini sıkıca kavramıştı.

"Tebrikler," diye mırıldandım alçak sesle. Yuri de mutlu bir tebessümle bana katıldı.

"Başardınız demek!"

"...Ne güzel ya."

Sumida kıskanç bakışlarla İtabashi'ye bakıyordu.

İtabashi utançla kafasını kaşıyarak önümde durdu.

"Sağ ol Tomonari. Yardımların için teşekkürler."

"Sadece iyi bir yer söyledim o kadar."

"O kadarı yetti bile."

İtabashi, Toyoshima-san'a kısa bir bakış attıktan sonra ciddileşti.

"Ben biraz kaba saba biriyimdir, o yüzden itiraf için mekanın pek önemi olmadığını düşünürdüm ama... Baş başa kalmak cidden önemliymiş. Bir sürü şey konuşabildik. Değil mi?"

"Evet... Çok şey konuştuk."

İtabashi yanındaki Toyoshima-san ile göz göze geldi ve "Hehe," diye mutlu bir şekilde güldü.

İzleyeni utandıracak kadar taze, saf bir havaydı bu.

"Eee, biz de çatıya bir göz atalım mı?" dedim Yuri ve Sumida'ya dönerek.

"Olur. Madem ateşli çiftimiz orayı boşalttı, çıkalım bakalım."

Yuri takılmak için söylemişti ama İtabashi ve Toyoshima-san bunu ciddiye alıp iyice utandılar.

Yeni sevgili olmuş bir çift yenilmezdir... Daha fazla bir şey söylemeden biz oradan çekilelim en iyisi. Yuri ve Sumida'yla göz göze gelip hızla çatıya çıktık.

"Vay be! Harikaymış burası!"

Çatıya adım atan Yuri, görüş alanını kaplayan gün batımı karşısında bir anda büyülenmiş gibiydi.

Aşağıda Kikou Akademisi'nin büyüleyici kampüsü, onun ötesinde ise batan güneşin eşsiz manzarası uzanıyordu.

Ben de manzaranın tadını çıkarırken bir an arkama baktım.

Sumida merdivenlerin başında, yüzü kireç gibi olmuş bir halde donup kalmıştı.

"Sumida, yoksa yükseklik korkun mu var?"

"Y-Yok canım! Hiç de bile!"

"Korkuyorsan dönebilirsin?"

"H-Hayır! Tek başıma asla dönmem!"

Sumida hırçın bir köpek gibi beni dikizledi.

Eh, madem öyle istiyordu... Biz de manzaranın tadını çıkaralım o zaman.

"Itsuki, teşekkürler. İtabashi ve Toyoshima-san'a yardım ettiğin için."

Yuri, batan güneşe bakmaya devam ederek sessizce konuştu.

"Asıl ben teşekkür etmeliyim."

"Ha?"

"Ryugu Lisesi'ndeyken sürekli yarı zamanlı iş koşturduğumdan kimseyle pek konuşamazdım. Böyle herkesin anılarında yer edinmek beni de mutlu ediyor."

Dürüst hislerimi dile getirdiğimde Yuri şaşkınlıkla bana bakakaldı.

Ama çok geçmeden yumuşak bir şekilde gülümsedi.

"Tam sana göre bir hareket..."

Yuri, "Şey diyeceğim," diyerek bana döndü.

"İtabashi'ye burayı önerdiğine göre... Sen de biri sana itiraf edecek olsa böyle bir yer mi istersin?"

"İkisi farklı şeyler. Hem neden itiraf edilen taraf ben oluyorum?"

"Çünkü senin birine itiraf ettiğini hayal etmek im-kan-sız!"

Biraz fazla vurgulamadı mı sanki?

"Bak sen şuna... Ben de sırası gelince gerekeni yaparım herhalde."

"Hıııı, öyle mi? Demek yaparsın?"

Yuri bana hiç inanmıyordu.

Bu kadar inatçı davranınca... İnsanın direnç gösteresi geliyordu.

"Kanıtlayayım istersen."

"Ha?"

Vücudumu tamamen Yuri'ye doğru çevirdim.

"Yuri... Sence ben burayı neden biliyordum?"

"Şey, dur... I-Itsuki?!"

"Burayı kullanmayı planlayan kişinin ben olduğum hiç aklına gelmedi mi?"

Yuri'ye bir adım yaklaştım ve sesimi biraz alçalttım.

"Yuri."

"I-Itsuki... Sen, yani, c-ciddi misin?!"

"Evet. Ciddiyim."

Yuri'nin yüzü gün batımından daha kırmızı bir renge büründü.

O anı iyice süzdükten sonra Sırıtır.

"İşte böyle. Ben de istersem yapabiliyormuşum demek ki."

"Şaka yapılmayacak şeyler vardır be adam!"

"Gufuu!"

Tam karnıma, kavisli ve sert bir yumruk!

Vücudum iki büklüm oldu!

Her gün tava sallayan Yuri'nin kol gücü, o minyon görüntüsünden beklenmeyecek kadar gelişmişti.

Az önce tiyatro izlediğimiz için rolü biraz fazla abartmış olabilirim.

"Tomonari! Seni geberteceğim lan!"

"Ne?!"

Arkada Sumida, yüzünde iblisvari bir ifadeyle bana dik dik bakıyordu.

İşin şakası kalmamış, adam bildiğin delirdi...

Aslında burayı biliyor olmamın sebebi, bu "Gelecek Akademisi" projesinin danışmanlığını benim yapmış olmamdı. Hepsi bu kadar.