İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Kültür Festivali ve Beklenmedik Bir Başrol

İşine dalmış, katır kutur klavye tuşlarına basan kıza seslendiğimde, gözlüğünün ardındaki yuvarlak gözleri bana döndü.

“Bütçede biraz esneklik varsa, lütfen VIP koltuklarının kalitesini bir seviye daha yükseltip yükseltemeyeceğimizi hesaplayın. Bu yıl Ekonomi, Ticaret ve Sanayi Bakanı da teşrif edecekmiş.”

“Anladım.”

Bu yılki kültür festivaline, Yönetim Oyunu sırasında bizi selamlamaya gelen Ekonomi, Ticaret ve Sanayi Bakanı’nın da katılacağı söyleniyordu. Yalnız gelmeyeceği için, yanında gelebilecek birkaç kişiyle birlikte oturacakları alanı özellikle lüks hale getirmek istedim.

Elbette, bunda rüşvet gibi bir ima kesinlikle yoktu. Sadece, Yönetim Oyunu’na yaptıkları yatırım için bir teşekkür etmemiz gerekiyordu.

“Yodogawa, davetiye formatını önceki sekretere sormak daha hızlı olabilir. Yanılmıyorsam, önceki sekreterin ailesinin bir matbaası vardı.”

“Kesinlikle öyle! Belki de bu yüzden değişmiştir!”

Araştırdığımda, kültür festivali davetiyelerinin formatının her yıl değişmediğini, ancak geçmişte birkaç kez farklılık gösterdiğini gördüm. Ancak davetiye hazırlığı, diğer işlere kıyasla oldukça ucuzdu. Bu nedenle, maliyet nedeniyle değil, bu işi üstlenen kişinin etkisiyle değiştiğini tahmin ediyordum.

Son olarak, bilgisayar monitörüne dik dik bakan Naruka’ya seslendim.

“Naruka, az önce çatal bıçak takımı sipariş ediyordun, değil mi?”

“Ha? Evet, ediyordum ama…”

“O firmaya, kültür festivali bittikten sonra da siparişlerin devam edebileceğini şimdiden bildiriver.”

“Kültür festivali bittikten sonra da mı?”

Kafasını yana eğen Naruka’ya kısaca açıkladım.

“Tennouji’nin vaadi.”

“Ah…”

Tennouji, öğrenci konseyi başkanı olduğunda bir görgü kuralları eğitimi düzenleyeceğine söz vermişti. Muhtemelen o eğitimde bolca çatal bıçak takımı kullanılacağı için, şimdiden bir tedarikçi ayarlayabilirsek harika olurdu.

“Tomonari…”

Beni dinleyen Tennouji, sevinçle gülümsedi.

Öğrenci konseyi üyesi olmak için ikimizin de canla başla düşünüp ortaya çıkardığı bir vaatti bu. Tennouji’nin yapmak istedikleri, benim de yapmak istediklerimdi.

Bunları düşünerek Tennouji ile bakışırken, Naruka’nın bana dik dik baktığını fark ettim.

Abeno, gözlerini monitörden ayırmadan konuştu.

“Flörtleşmeyi bırakıp işinize bakın.”

“Y-yapmıyorduk!” demek üzereydim ama Tennouji’nin yanakları kızarmış bir şekilde yüzünü çevirmesi yüzünden, nedense inkar etmesi zor bir hava oluştu. …Şey, siz de inkar etmezseniz gerçekten flörtleşiyormuşuz gibi bir ortam olacak ama.

B-bizim aramızda, birlikte seçim mücadelesi verdiğimizden kaynaklanan güçlü bir güven ilişkisi var...! Kesinlikle öyle saf olmayan duygular beslemiyoruz...!! Beslememeliyiz!

Huuuuf…

Herkes kendi işini bir noktaya getirdiğinde, Tennouji uzun bir nefes verdi.

“Şimdilik, bugünkü kotamızı tamamladık sanırım.”

“Ellerinize sağlık!”

Yodogawa’nın sesi neşeyle yankılandı. Ama buna değiyor! der gibi parlak bir hali vardı. Ben de buna katılıyordum.

Tennouji’nin liderliğindeki 72. dönem öğrenci konseyi, şimdilik yolunda gidiyordu. Tennouji’nin becerileri tartışılmazdı. Abeno, ciddi kişiliğini en iyi şekilde kullanarak saymanlık görevini eksiksiz yerine getiriyor, Yodogawa da bitmek bilmeyen enerjisiyle harika bir iş çıkarıyordu. Sekreterlik işi basit görünse de, aslında devasa belgelere göz atmayı ve çok sayıda materyal hazırlamayı gerektirdiği için, bu enerjik gence çok yakışıyordu.

Naruka da şimdiye kadarki deneyimlerini kullanarak okul dışından insanlarla eşit şartlarda konuşabiliyordu. Uzun zamandır insan ilişkilerinde zorlanan Naruka, bu zayıflığını aşmak için sürekli çabalayarak, karşı taraftan güven kazanacak bir tavır geliştirmeyi öğreniyordu. Böyle bakınca, başından beri bu konuda yetenekli olanlardan ziyade, zorluklarını aşan kişilerin daha esnek sonuçlar elde edebileceğini bile düşünüyordum. Yakın gelecekte, müzakere Naruka’nın uzmanlık alanı haline gelebilirdi.

Peki ya ben... Ne durumdaydım? Şimdilik işe yaradığımı hissediyordum ama...

Özellikle faydalı olduğumu hissettiğim anlar, güvenilir iş ortakları bulma göreviydi. Naruka okul dışından biriyle anlaşmadan önce, o iş ortaklarını genellikle ben araştırıyordum. Tennouji de Yönetim Oyunu’ndan sonra, bu konudaki gözüme güveniyordu.

“Planlandığı gibi, yarın okul çıkışı her sınıfın kültür festivali etkinliğini belirleyeceğiz. Bir süre yoğun olacağız ama sıkı çalışmaya devam edeceğiz, değil mi?!”

“Evet.”

“Tamamdır!”

Kültür festivali hazırlıkları hızla ilerliyordu. Bugün asgari düzeydeki malzemelerin siparişini tamamlamış, yarından itibaren de her sınıfın etkinliklerini göz önünde bulundurmamız gerekiyordu.

Kikou Akademisi’nin kültür festivalinde ne gibi etkinlikler olurdu acaba? ...Şimdiye kadar yaşananlar göz önüne alındığında, sıradan liselerden çok farklı olacağı kesindi.

“Tomonari, bir sorun mu var?”

“Ah, hayır... Bizim sınıf ne yapacak diye düşünüyordum.”

Öğrenci konseyi işleriyle meşgul olduğum için, son zamanlarda sınıf arkadaşlarımla olan etkileşimim biraz azalmıştı. Gerçi hepsi beni destekliyordu ve sorsam seve seve anlatırlardı.

Acaba herkes ne gibi etkinlikler yapmak istiyordu?

“A sınıfı, neredeyse kesinlikle bir tiyatro oyunu isteyecektir.”

Bunu söyleyen Tennouji’ye baktım.

“Nasıl yani?”

“Çünkü A sınıfında Konohana Hinako var.”

Sebebini duysam da pek anlamadım.

Ancak benden başka üçü, durumu anlamış gibiydi.

“Ah... O gerçekten de harikaydı.”

“Ben de bir kültür festivalinde bu kadar etkileneceğimi hiç düşünmemiştim.”

“Tamamdır! Ben o günden sonra tiyatroya merak sardım!”

Üçü de belli ki benim bilmediğim bir şeyi biliyordu.

“Doğru ya, Tomonari sen nakil öğrenci olduğun için bilemezsin.”

Konuya yabancı kalan bana, Tennouji durumu açıkladı.

“Geçen yılki kültür festivalinde Konohana Hinako, bir tiyatro oyununda başrol oynamış ve büyük beğeni toplamıştı. ...Kabul etmek zor ama gerçekten muhteşemdi.”

Gı-gı-gı... diye hayıflanır gibi bir ses çıkardı Tennouji.

Hinako mu, bir tiyatro oyununun başrolünde miydi...?