Bir Yenilginin Zaferi

“Elbise! Makyaj! Ve mücevherler! Çiçekler ve yemek pişirme!”

—ngh.

“Crusch! Önümde diz çök!” Ahşap kılıçlar darbesinin şiddetiyle inledi, bıçaklardan kıymıklar fırladı. İki silah da sınırlarına dayanmıştı. Ancak dövüş, katılımcılardan hangisinin önce pes edeceğiyle belirlenecekti.

Fourier, Crusch'u adım adım, darbe darbe geri iterken kükrüyordu. Güzel yüzü kıpkırmızı kesilmişti. Crusch, üzerine doğru gelen o cesur figüre baktığında ne gördü? Belki de alaz alaz yanan gözlerinde kendini, elinden gelenin en iyisini yapmaya zorlanan bir kadını görüyordu.

“…Ah.”

Kendini bir duvara sıkışmış bulduğunda, Crusch kehribar gözlerini Ferris'e çevirdi. Bakıştılar; Ferris'e sanki bir şeyler istiyormuş gibi gelmişti ama ne olduğunu anlayamadı.

“Leydi… Crusch…” Yuvarlak gözlerinden iri gözyaşları yanaklarına süzüldü.

Bir sonraki an, ahşap kılıç nihayet dayanamayıp çatladı ve kırık bıçağın bir parçası yerde kaydı. Aşağı yukarı sağlam kalan tek bıçak, kaybedenin göğsüne doğrultulmuştu.

“…Bunca şeye rağmen yine de seni geçemiyorum.”

Fourier, kılıcının kabzasından geriye kalanı hâlâ tutarken nefes nefese konuştu. Yere baktı, omuzları titriyordu. Belki de ağlıyordu.

Bir iç çekti. Hayal kırıklığına uğramış, ama umutsuzluğa kapılmamıştı. Ancak herkes, onun galip gelemediğini fark ettiğinde omuzlarını düşürdü.

Ama sonra—

“Hayır, Majesteleri. Ben kaybettim.”

Crusch başını nazikçe salladı. Elindeki kılıç da ortadan ikiye kırılmıştı. İşe yaramaz bıçağı yere fırlattı.

“Majesteleri, siz hâlâ kılıcınızı tutuyorsunuz, oysa ben kendiminkini bir kenara attım. Galip belli olmalı… Aslında, savaş naralarınız ruhumu sarstığından beri belliydi — bu mücadeleyi kaybettim.”

—

Fourier tamamen sessizdi. Crusch, üzerine bulaşan toprağı umursamadan diz çöktü ve ellerini yere koydu. Bu hareket, bir kılıç sunma jestiydi — en üst düzeyde saygı ve sadakat göstergesiydi.

“Gerçekten de önceki sözünüzü yerine getirdiniz. Ben, Crusch Karsten, Majesteleri Fourier Lugunica ile kılıçla dövüştüm ve yenildim. O zaman kadın elbisesi giyeceğim.”

“E-ehem. Öyle mi, şimdi? A… anlıyorum.” Fourier'nin Crusch'un ciddi sözlerine yanıtı duraksamalı ve kararsızdı. Bir kez başını salladı, ardından uzun boylu bedeni geriye doğru yaslanmaya başladı, ta ki sonunda yere sırtüstü düşene kadar.

“Majesteleri?! Eyvah! Ferris, Majesteleriyle ilgilen!”

Ferris, şaşkın Meckart ona emretmeden çok önce Fourier'ye doğru koşuyordu. Dizlerini yere yığılmış genç adamın başının altına kaydırdı, iyileştirme büyüsünü kullanırken prensin vücut ağırlığını destekledi.

“Majesteleri, Majesteleri! Benimle kalın—! Majesteleri!”

“Heh heh! Gördün mü, Ferris? Benim… büyük… zaferimi… gördün mü?”

İyileştirme büyüsü yaralarını iyileştirirdi ama kaybettiği gücü geri getirmezdi. Fourier dayanıklılığının her zerresini harcamıştı ve şimdi, derin bir uykuya dalmadan hemen önce, tanıdık rahat gülümseme yüzüne yayıldı. Ferris, Fourier'nin sakin, düzenli nefes alışını duyduğunda hayrete düştü.

“Ferris.”

“Ah, şey, evet, Leydi Crusch. Şey, Ferri, yani—Ferri ne diyebilir ki…?”

“Bu kadar bencil olduğum için üzgünüm.” Crusch, Ferris'in baygın prensle ilgilenmesini izlerken nazikçe gülümsedi. Sözleri zihnine işledikçe, gözyaşları Ferris'in yanaklarından tekrar akmaya başladı. Gözlerini hırsla silerek yukarı baktı.

“Ben… ben size karşı adil olmayanım…! Leydi Crusch, siz… Siz ve Prens Fourier beni hep kurtarıyorsunuz…”

“Öyle mi? O zaman iyiliğinizi fazlasıyla geri ödediniz. Varlığınız benim için sürekli bir kurtuluş. Ve prensin de beni kurtardığını daha şimdi fark ediyorum. Sanırım bu, ne kadar kötü yetiştirilmiş olduğumu gösteriyor.”

“Kötü yetiştirilmiş…? Leydi Crusch, hayır…! Siz harikasınız…!”

“Sizin ve Majestelerinin hakkımdaki takdirlerine layık olmak için daha çok çabalamam gerek.”

Ferris hıçkırıklarını sürdürdü, tam olarak konuşamıyordu. Crusch ayağa kalkarken onun başını sevgiyle okşadı. Sonra ağzı açık izleyen Meckart'ın yanına gitti.

Ona ne söylediğini Ferris bilmiyordu. Fourier'nin horlamaları ve kendi ağlaması yüzünden duyamıyordu.