Bahçedeki Tomurcuk

Kale bahçesinde onu gördüğünde, Fourier Lugunica aniden çakılıp kaldı.

Rüzgar altın sarısı saçlarını çekiştirirken, iri kızıl gözleri merakla büyüdü. Belirgin köpek dişlerinden biri, nefesi ağzından boşalırken küçük bir azı dişi gibi dışarı fırlamıştı. Henüz onuna basmamış genç çocuk, bahçeyi dikkatle süzmek için açık hava galerisinden sarktı.

Fourier, öğretmenlerinden birinden kaçmanın tam ortasındaydı ve öylece bakacak zamanı yoktu. Adamın sesini koridorda, arkasından zaten duyuyordu. Yakalanırsa, tehlikeli derecede sıkıcı dersine geri sürüklenecekti; ama bunu bilmesine rağmen, Fourier gözlerini önündeki sahneden ayıramadı.

Lugunica Kraliyet Kalesi'nin bahçeleri, saray bahçıvanlarının sahip oldukları her beceriyi ve bilgiyi kullanarak ortaya çıkardıkları bir eserdi. Sonuç, her mevsim çiçeklerle ve farklı açan bitkilerle baş döndürücü, fantastik zenginlikte bir dokumaydı.

Ağaçların yaprakları serin esintide hışırdıyor, bir yaprak sağanağı havada süzülerek dünyanın geçiciliğini fısıldar gibiydi. İşte o büyüleyici bahçede Fourier, parıldayan bir tomurcuk buldu – bir kız.

Yemyeşil saçları toplanmış, hem zarif hem de güzel bir duruş sergiliyordu. Taze çimen rengi, belli ki kaliteli bir işçilik ürünü olan bir elbise giymişti ve genç, kendinden emin kız onu kusursuz taşıyordu. Fourier durduğu yerden profilinden fazlasını göremiyordu, ancak boynunun ve yanağının soluk beyazlığı ile badem şeklindeki gözlerinin kehribar rengi, taşan güzelliğine işaret ediyordu.

Yine de, hepsi bu olsaydı, Fourier üzerinde bu kadar derin bir etki bırakmayabilirdi. Şatoda güzel bir genç hanımefendinin bir anlık karşılaşmasından öteye geçmezdi.

Ama orada bitmedi.

—

Kız bahçede durmuş, gözlerini renkli çiçek dizisinin üzerinde gezdiriyordu. Eğer sadece çiçeklerin canlılığına kapılmış olsaydı, mizacının diğerlerinden farklı olmadığını gösterirdi. Ama bahçenin ortasındaki çiçeklere bakmak yerine, uzak bir köşedeki tek bir tomurcuğu inceliyordu. Sanki o an orada açılacağına inanıyormuş gibi ona dik dik bakıyordu…

“Majesteleri Fourier! Demek nihayet beni dinlediniz!”

Nefes nefese kalan öğretmeni, Fourier’nin koridorda durduğu noktaya nihayet ulaştı. Yüzünde rahatlama ifadesiyle çocuğa baktı, ama bu ifade, Fourier’nin bahçeye dik dik baktığını fark edince yakında bir şaşkınlık ifadesine dönüştü.

“Majesteleri?” dedi. “İlginizi çeken ne o—?”

“Hiçbir şey, efendim! Hiçbir şey! Hiçbir şey yok! Endişelenmeniz gereken bir şey değil kesinlikle!”

Adam, çocuğu bu kadar meraklandıran şeyin ne olduğunu anlamaya çalışırken, Fourier eğitmene doğru atıldı. Fourier’nin sahneyi gizlemek umuduyla uzattığı el, öğretmenin yüzüne çarptı ve adam “Gözüm!” diye bağırarak geriye sendeledi. Ama Fourier’nin bununla ilgilenecek zamanı yoktu. Çiçeklerin yanındaki kızın bu karmaşayı duymuş olabileceğinden daha çok endişeleniyordu.

Endişeyle bahçeye baktı. Tam o an, bir şeyler olduğunu duyan kız, onun olduğu yöne döndü. Fourier telaşla bakışlarını indirdi.

“B-bu iyi değil. Çok tuhaf hissediyorum… Belki hastayım ya da bir şey mi oldu? Yanaklarım cayır cayır yanıyor ve nefes almakta zorlanıyorum…”

Göğsündeki sızıyı ve nefes almakta zorlandığını fark eden Fourier, buranın onun için kötü bir yer olduğu sonucuna vardı. Kıvranan öğretmeninin bacağından tuttu ve büyük bir aceleyle koridorda geri kaçmaya başladı.

“M-Majesteleri! Ay! Acıdı!”

“Dişini sık ve dayan! Seni kaldıracak kadar güçlü değilim ki! Ama seni böyle tehlikeli bir yerde bırakamam. Ne de olsa ben kraliyet ailesindenim – halkın gururuyum.”

“Bana gösterdiğiniz ilgiden etkilendim, prensim, ama—ay! Belki koşmayı bırakabilirdiniz ve—ay!” Öğretmen bağırdı, kafası geçtikleri her duvar ve sütuna çarpıyordu, ama Fourier onu görmezden geldi. Gözlerini her kapattığında o kızı hala görebiliyordu. Kalbinin bu denli çarpmasının açıkça nedeni oydu, yine de nedense onun görüntüsünü aklından çıkaramıyordu, ne kadar zaman geçerse geçsin.

Bahçeden uzaklaşırken neden ayrılmakta bu kadar isteksiz hissettiği Fourier için bir sırdı.