Umut Ufkunun Peşinde

“Bay Natsuki, iyi misiniz? Hiç de azımsanmayacak kadar yaralısınız.”

“Ne iyisi, hiç iyi değilim. Diş tedavisi sonrası anestezi etkisi geçtiğinde gözlerimden yaşlar boşanırdı benim.”

Subaru, yarı yıkık vagondan şoför koltuğuna geçti, yaralarına merhem sürerken böyle mırıldanıyordu. Sargı bezleri ve ev yapımı merhemler, yolculuğun olmazsa olmazları gibiydi; ejderha arabasında bulduklarını kullanmıştı.

Subaru, gözleri yaşlı bir şekilde yaralarını sarmayı bitirince merhemi Otto’ya geri uzattı, ardından ejderha arabasının vagonunu işaret ederek konuştu.

“Roswaal’a ejderha arabasının tamir masrafını da ödetirim artık… Peki, ne kadar zaman kaybettik?”

“Hiçbir şey kaybetmedik. Hatta tam tersine, iki kara ejderhasının canla başla kaçması sayesinde zaman kazandık… Gerçekten bir şey mi peşimize düştü?”

“Evet, bir tembel hayvan. Hiç duymadın mı onları? Uzun kolları olan, komik sesler çıkaran hayvanlardır.”

Subaru, derin bir iç çekerek bilmezden gelince Otto konuyu daha fazla kurcalamaktan vazgeçti. Subaru bu duruma omuz silkti; ardından Liphas Otoyolu’nun ufkuna dikti gözlerini.

Subaru’nun özlemle beklediği şey, o ufkun ötesindeydi, silueti henüz görünürde olmasa da—

“Sana yetişeceğim. Bu kez seni kurtaracağım.”

“Zamanında yetişebilecek miyiz dersin?”

“Yetişiriz!”

Otto’nun bu soruyu endişeden değil, Subaru’nun kararlılığını ölçmek için sorduğu belliydi. Bu yüzden Subaru, dişlerini göstererek gülümsedi ve gür bir sesle yanıt verdi.

“Hem Rem’e nihayet güzel haberler götürmem gerek. Bir erkek beklentileri karşılamalıdır.”

“Aşık olduğun bir kadının adı mı bu?”

“Bana aşık olan kızın adı!”

Subaru bunu ne bir tutkuyla ne de kızararak söyledi, sadece bir gerçeği dile getirir gibiydi. Kısa bir an için Otto, Subaru’nun yanıtı karşısında şaşkına döndü, ama o ifade hemen dağıldı.

“Ahh, o zaman onun için iyi görünmekten geri kalamayız, değil mi?!”

Neşeli bir bağırışla Otto dizginleri şaklattı ve o keskin ses, kara ejderhalarının koşu hızını artırdı.

Koştular, koştular ve ejderha arabası adeta uçarcasına otoyolda ilerledi—

Sanki ufukta uzaklaşmaya yeltenen değerli bir şeyi yakalamak ister gibiydi.

Subaru Natsuki’nin yapabildiği tek şey, umutlarını geleceğe bağlamaktı.