İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Ayağa Kalk

“Ayağa kalk!”

Ses, paramparça olmuş Natsuki Subaru'yu dövüyordu. O sözler onu hırpalıyor, paramparça ediyordu. Acımasız, boyun eğmez çığlık Natsuki Subaru'yu çatlatıyor, parçalanmasını hızlandırıyordu. Hiç tereddüt etmeden çıplak yüreğini tırmalıyordu.

“Ayağa kalk!”

Mavi saçlı kız, Subaru'ya sesini yükseltti.

Ona dik dik bakarak kükredi. Sonra bir kez daha kükredi. Hala dizlerinin üzerinde, kızı yere sabitlemiş bir halde duran Natsuki Subaru'nun şaşkın yüzünde çatlaklar belirirken, kız ona kükrüyordu.

“Ayağa kalk!”

Aynı kükreme.

Defalarca, acımasızca, çekinmeden Subaru'nun yüreğine vuruyordu.

Neden bunlara katlanmak zorundayım?

Acıyor. Canım yanıyor. Perişanım. Üzgünüm. Kalbim parçalanacak gibi.

Böylesine acı veren kararlara katlanmak... Böyle arka arkaya, hazırlıksız yakalanmak sık rastlanan bir şey değil. —En azından bu berbat yerde olmaktan pişmanlık duymayı bırakabildim.

Cevabımı zaten verdim. Bu yetmez mi?

Önündeki kız, onun şikayetlerini, inatçı kararını, kaybetme korkusuyla sinen yüreğini, geri çekilişini kabul etmeyi reddetti. Hepsini zorla, kararlılıkla reddetti.

Bir karar verdim. Bunu kabul edebilirsin. En azından biraz sorunluymuş gibi yap. Fena mı? Yeterince endişelendim. Peki neden…?

“Ayağa kalk!”

Kalbi parçalanırken bile, Subaru'nun kararını kabul etmeyi reddetti.

“Ayağa kalk!”

Hala mı?

Neden sesi, neden o…? Bu kadar acıtırken bile…

“A-ayağa…! Ayağa! Ayağa! Ayağa kalk!”

Kim bu kız? Anılarımın bir yerinde var.

Daha önce hiç konuşmamıştı onunla. Hatta şu anki Subaru'nun hafızasında bile yoktu. Kim olduğunu bilmiyordu. Sadece nasıl göründüğünü. Bu, elini durdurması için yeterli bir bağ değildi.

Yine de.

Neden? Neden kalbim bu kadar sıcak? Neden göğsümde bu kadar çok ısı birikiyor?

“Ayağa kalk, Natsuki Subaru! Ayağa kalk! Benim kahramanım!”

Hatırlayamadığı bir kızın gözleri yaşlı sesi, ona bir kahraman olmasını haykırırken kalbi titredi.

Subaru'nun kalbi, böylesine aptalca bir hikayeye gülmek isterken bile tereddüt etti.

Çatlaklar ve kırıklar hızlandı.

Natsuki Subaru, Natsuki Subaru'nun kabuğundan kurtuluyordu.

Ancak ortaya çıkan şey, daha öncekinden sadece biraz farklıydı.

—Hayır, eğer bir şey farklıysa, o da şimdi başlayacaktı.

Korku dolu yüreğini yutarak, ona ayağa kalkmasını söyleyen sesin dileği üzerine, ayağa kalktı.

“Eğer ayağa kalkabiliyorsan, git. Git ve her şeyi kurtar.”

Her şey derken ne? Her şey ne demek?

Çok belirsizdi. Her şey neydi?

“Her şey, her şeydir. Her tek şey. Her tek kişi. Kendin. Ve sana en tanıdık gelen yabancı bile!”

Bu ne?

Kim yapabilir ki bunu? Gerçekten benim yapabileceğimi mi düşünüyor?

Bende o yok. Kendimi bile kurtaramam.

Önem verdiği insanların uğruna, ona önem veren insanların uğruna, değer vermek istediği insanların uğruna, onlarla kaybetmek istemediği anılarının uğruna.

Şimdi az önce bir şeyden vazgeçmek üzereydim. Gerçekten yapabileceğimi mi sanıyorsun?

“Yapabilirsin. Ne de olsa…”

Ne?

Neden dolayı?

Bana güç ver, bana bir cevap ver. Eğer yapabilirsen, o zaman—

Lütfen, mavi saçlı kız, söyle—

“—Sen benim kahramanımsın.”

Göğsüne küt diye bir şey düştü.

Karanlık, durgun bir şey. Sanki bir aşk itirafı gibi tınlayan sesiyle arınmış gibi. —Hayır, bir aşk itirafı gibi değildi. Tam da oydu.

Bu yeri Natsuki Subaru'ya geri vermek istememesinin bir nedeni daha vardı.

—Ha.

Ama artan tek şey bu değildi.

Sözleriyle arınan karanlık, durgun şey parlamaya ve şekil değiştirmeye başladı.

Natsuki Subaru'nun içinde, en açgözlü özünde bir nabız atıyordu.

Atıyordu. Her şeyi kaybetmiş, her şeyin gerisinde kalmıştı. Ama yine de her şeyi sıkıca tutmak istiyordu, tek bir şeyin bile parmaklarının arasından kayıp gitmesini istemiyordu, kendisinden bile vazgeçmek istemiyordu.

Bunun için yalvarırken, korkak Açgözlülüğü bu dileği yerine getirecek güce dönüştü.

—Değişken Faktör, varlığıyla bağ kurdu.

“Gel, Cor Leonis.”

Yerini kaybetmiş Açgözlülük tohumu, Subaru'nun içinde çiçek açtı.

Ve daha belirgin bir şekil alırken—

Mavi saçlı kızın gülümsemesi tek başına o anı kutluyordu.