Dönüşüm: Kaybolanlar ve Arananlar

Dönüşüm: Kaybolanlar, yeniden yapılanlar, arananlar.

Tekrar ve tekrar yaşanıyor, her biri son olması gereken son anların bir kolajı gibi.

***

Aklına bir düşünce geldi.

O son anda yanında birinin olması kutsanmış bir durumdu.

Uzanmış parmağıyla sonu yalnız karşılamak zorunda kalmamak, titreyen ruhuna yakın birini hissetmek… işte bu ona yeniden ayağa kalkma gücü verdi.

***

Fakat aynı anda, başka bir düşünce daha belirdi zihninde.

Subaru Natsuki neden asla ona ulaşamıyordu?

Subaru Natsuki, o son anda acı verici derecede yakın olan kişiyi neden asla kurtaramıyordu?

***

Havadaki kum, ulaşmaması gereken bir yüksekliğe, gökyüzüne doğru yükseliyordu.

Pleiades Gözetleme Kulesi'nin balkonundan yüzlerce metre aşağıdaki zeminde, bir iblis canavar sürüsü kuleyi devirmeye çalışırcasına hiddetle saldırıyordu. Meili, iblis canavarları kontrol etme yeteneğini kullanarak bu saldırıyı durdurmak için muhteşem bir mücadele veriyordu. İçerideki krizlere gelince, Julius ikinci kattaki Reid'e doğru ilerliyordu. Subaru ise Batenkaitos'a denk gelen Emilia'yı kurtarmak için olabildiğince çabuk oraya yetişmeliydi ama…

"—Usta? İyi misiniz?"

Arkasından Subaru'ya seslenirken, uzun, örgülü siyah saçları başını yana eğmesiyle birlikte savruldu.

Birkaç an önce şiddetli bir şekilde savaşmasına rağmen, Shaula dipsiz bir kondisyon kuyusu sergiliyor, Subaru onu çağırdığında anında durarak sakin bir şekilde orada duruyordu. Yüzünde ne bir huzursuzluk ne de bir sabırsızlık belirtisi vardı; gözlerinde kurnaz, aldatıcı bir parıltıdan eser yoktu.

Bunun ustaca bir oyun mu yoksa samimi bir tepki mi olduğu belirsizdi.

"Dinliyor musunuz, Usta? Diğerleri sinir bozucu bir şeylerle uğraşıyor gibi görünüyor ama… sizin için yapabileceğim bir şey var mı, Usta?"

"Evet, o konuda… Benim için yapabileceğin bir şey mi, öyle mi?"

"Evet, efendim. Eğer isterseniz, cehennemin yedi kat dibine, hatta Büyük Şelaleler'in içinden bile uçarım."

Neşeli ve tamamen kötü niyetten uzak. Shaula övünerek iki elini de uzattı. Onun tasasız gülümsemesini incelerken, Subaru'nun nefesi biraz olsun kesildi.

Geri dönmüştü. Her seferinde, bu ana geri dönüyordu.

Yapması gerekenler değişmemişti. Ne kurtarması gereken insanlar, ne de yenmesi gereken düşmanlar.

Bu yüzden, ne yapması gerektiğini bir kez daha teyit etmek, tereddüt etmemek adına, gerekli bir ritüeli gerçekleştirdi.

"Shaula, istediğim her şeyi yapar mısın?"

"Elbette! Ne isterseniz yaparım, Usta! Yeter ki siz isteyin, biraz aşırı bir şeye bile razı olabilirim. Ah, ah, ah, Usta, yoksa benim seksi vücudumu görünce sınırınıza mı ulaştınız? Beni herkesten bu yüzden mi uzaklaştırdınız?" Shaula'nın yüzü kızardı, yanaklarını sıktı ve kıvrandı. "Mırh, siz, siz, siz! Usta, siz—"

"—Shaula."

Ancak Subaru onun bu alışılagelmiş hallerine aldırış etmedi, doğrudan gözlerinin içine baktı.

"Eğer sana kendini öldürmeni söyleseydim, yapar mıydın?"