Kimlik Kıymığı

“Uaaaaaaaahhhhhh?!”

■■■■■■ çığlık atarak geriye doğru düştü. Dünyası dönmeye başladı, elindeki şey yere düştü. Boğazı kurumuştu, nefes almakta zorlanıyordu; ciğerleri panik içinde kasılıyordu.

“N-ne—Subaru?!”

Gümüş saçlı kız, ■■■■■■ kafasının arkasını sert bir yere çarptığında hemen yanına koştu. Yanındaki gösterişli bir elbise giymiş küçük kızla birlikte ■■■■■■’ın omuzlarından tuttular.

“B-ben… ah? Ben mi? N-n-n-n-ne… ol…du?”

“Derin nefes al! Derin derin nefes al! Konuşmaya çalışma! Emilia, o kitaba dokunma! Anıları birbirine karışıyor!”

Kız—hayır, Beatrice—gözleri dönerken ve ağzından köpükler gelirken telaşla talimatlar yağdırıyordu.

“Subaru tuhaf davranıyor! Karışmak mı? O kitap ne yaptı?!”

“Büyük ihtimalle çok derine dalmış. Konuşma şekli onunkiyle karışmış,” diye açıkladı Beatrice.

Emilia’nın gözleri fal taşı gibi açıldı, ardından Subaru’ya atılıp yanaklarını sıktı ve gözlerinin içine bakmasını sağladı.

“Subaru, hatırla. Her şey yolunda. Sen Natsuki Subaru’sun, benim şövalyem. ‘İzin verin kendimi tanıtayım, eşsiz, yıkılmaz, meteliksiz… hım… ve, ve…’”

Emilia, çılgınca bir konuşmaya başlarken anılarının derinliklerine uzandı.

Bu anlamsız cümleyi duyunca, ■■■■■■, ■■■aru, Su■■ru…

“B-ben… benim… değil mi, ben değilim… Elsa gitti…”

“Bırak şimdi onu! Sakin ol. Her şey yolunda… yavaşça… yavaşça.”

“Bu bir kıymık gibi, diğer anılar yavaş yavaş sızıp gidecek. Sonra gerçek Subaru olması gerektiği gibi geri dönecek.”

Emilia ve Beatrice, Subaru’yla konuşuyorlardı—Subaru, evet Subaru’yla.

Onların dediğini yaparak, beynine saplanmış anı kıymığını dikkatlice çıkardı.

“İ-iyi… iyiyim…”

Titreyen Subaru’ya sarılan Emilia, onu nazikçe, sıcak bir şekilde teselli etti. Zihnindeki diğer kişiden yavaşça ayrılırken bedenini ona emanet etti.

Odada kalan tek kişi, onların bu çabasını sessizce izliyordu.

“………”

—Shaula’nın yeşil gözleri, o sadece sessizce izlerken kısıldı.