Parlak beyaz bir ışık.
Sıcak, nazik ve iç rahatlatan bir ışık.
Sabahı böyle dingin bir şekilde karşılayalı ne kadar olmuştu?
Uyandığımda hep melankolik olurdum. Bitmek bilmeyen bir uyanık kâbusun kasvetiyle dört bir yandan kuşatılmış, hiçbir rahatlama umudu olmadan.
Karanlığın sonsuzluğa dek süreceğine o kadar emindim ki.
Işık bu yüzden mi bu kadar kıymetli, bu kadar iç ısıtıcı geliyordu?
“U-uyan.”
Bir ses.
Beyaz ışığın ötesinden beni çağıran biri.
O sesin rehberliğinde, adeta ebeveynlerinin peşinden giden bir çocuk gibi, karanlığı terk ettim.
Uzaklardaki beyaz ışık, gözlerimin görebildiği tek şey olana dek büyüdü…
“Günaydın uykucu. Uyanma vakti.”
Gözlerimi açtığımda, gümüş saçlı bir kızın mahcup bir gülümsemeyle bana baktığını gördüm.
Bölüm Tartışması
0 yorumHenüz yorum yok. İlk tartışmayı sen başlat.