Ölmek İstemiyorum

Ağlarlar mıydı acaba?

Subaru, kendisi için değerli olan insanların ölümüne üzülüp üzülmeyeceklerini merak etti.

Bencilce ölümü deneyimleyerek terk edeceği bu dünyada, geride bıraktığı yeri doldurulamaz insanlar onu özler miydi? Gidişine kederlenirler miydi?

Subaru Ölümle Dönüş'ü tekrar tekrar yaşarken, onlar da hayal kırıklığına uğrar mıydı?

Değerli gördüğü, koruması gerektiğine inandığı, kurtarmayı arzuladığı insanlar vardı.

—Bu değerli insanların onu özlemesini sağlayacak kadar kıymeti var mıydı?

Bu kadar kibirli olmak doğru muydu?

Değerli insanlar, benim gibi birini… değerli bir varlık olarak görür müydü?

Buna inanmam caiz miydi?

Korumak istediğim insanlar tarafından, hatta benim gibi birini bile korumak isteyecek kadar, ihtiyaç duyulduğuma inanmak?

Bunu dilemek bile affedilebilir miydi?

Benim gibi birinin bile, beni kaybettiklerinde ağlayacak kadar, beni kurtarmak için el uzatacak kadar değerli olmasını dilemek?

—Bunu düşünmem bile doğru muydu?

Ölmek istemediğimi düşünmek.

Vazgeçmek istemediğimi, bunun tek yol olduğunu söylemek istemediğimi düşünmek.

Benim için değerli insanların geleceğini koruyan köşe taşı olup sonra yok olmak istemediğimi düşünmek.

Koruduğum o gelecekte, o değerli insanlarla birlikte olmak istediğimi düşünmek.

Böyle düşünmek doğru muydu?

Böyle bir kıymetim var mıydı?

Eğer gerçekten varsa—

Ölmek… istemiyorum…

Bir kan pıhtısı yere düşerken ses çıkardı. Havadan sızan bir ses duyuldu, ardından başka bir ses daha geldi.

Nefes alışı rahatladı. Bilinci yerine geliyordu. Puslu görüşü yavaşça netleşmeye başlamış, dünya yeniden renklenmişti.

Ve sonra—

“En başından beri böyle hissettiğini biliyordum… seni pislik!!”

…O inatla sürünürken, Öfke'nin yüzü netleşti; tam da o sırada ona kafa atarak iyileştiriyordu.