Gizli Görüşme

“Kısa bir süre önce nihayet sakinleşti ve şimdi mışıl mışıl uyuyor.”

Subaru'nun bakışıyla onu sorgulamasının ardından odadan çıkan Ram, haberi fısıldadı. Düşünceli tavrına bakılırsa, arkasındaki odada yaşananlar bambaşka bir durum olmalıydı.

Cevabıyla içi rahatlasa da, endişeli gözlerini kapalı kapıdan ayırmayacak kadar rahatlamış değildi.

“Bu surat sana göre değil, Barusu. Normalde o sakar yüzünle dolaşırsın. Şimdi o asık suratını gördüğüme göre, bir daha görmeyi hiç istemem.”

“Sana soran olmadı... Üzgünüm, seni böyle endişelendirdiğim için.”

Ram bu sözlere “Hah!” diye karşılık verip uzaklaştı. Subaru, onun peşinden gitmeden önce dudağını ısırdı ve gözlerini son bir kez kapıya çevirdi.

Belki de yetersiz gücüne, zayıflığının üst üste başarısızlıklar getirmesine dair tekrar eden pişmanlıklar kalbini çelikleştirmişti.

“Ooo? Acaba Leydi Emilia zaten iyileşti mi?”

Kapalı kapıdaki oyalanan duygularını bir kenara bırakarak, Ram'i binanın derinliklerine doğru takip etti. En arkadaki odaya adım attığında, yatağın üzerinde uzanmış Roswaal tarafından karşılandı.

Burası, Sığınak'ın Roswaal'ın iyileşmesine ayrılmış, binanın en arka kısmındaydı. Subaru'nun duyduğuna göre, aslında Ryuzu'nun eviydi burası; ancak toprak sahibinin ihtiyaçları en yüksek öncelik olduğundan, şu an için ödünç verilmişti.

—O odayı kullanabildiği için, mezarda perişan hale düşmüş Emilia'yı aynı binaya taşımak zorunda kalmıştı.

“Evet. Şu an odasında uyuyor. Ram sayesinde, kâbus görmemesi gerekir.”

“Yatıştırıcı görevi gören aromatik bir çay kullandım. Normalde işe yaramazdı ama Büyük Ruh şu an yanında değil, bu yüzden...”

Subaru Roswaal'a cevap verdikten sonra, Ram kesesine elini atarak sözlerine ekledi. Çay malzemesi, Ram'in daha önce Subaru'yu illüzyonla yanıltmak için kullandığından farklı görünüyordu; çoklu türleri olması onu oldukça şaşırttı.

Elbette, vücudundaki kötü etkiler hakkında endişelenmemesi gerekiyordu ama—

“Hâlâ bunca zaman bana zehir verdiğinden içimi kemiren bir şüphe var...”

“Herhangi bir çay malzemesinin çok büyük bir dozu zehir haline gelir, hepsi bu. Bunca zaman kin tutacak kadar küçük düşünen bir adamsın.”

Bu sözleri sakin bir ifadeyle söyleyen Ram, Roswaal'ın başucunda durdu. Aslına bakılırsa, oda Subaru ile Roswaal arasında bire bir bir toplantıya ev sahipliği yapıyordu; başka kimsenin girmesine izin verilmiyordu.

“Garfiel ayak sürüyordu ama Ryuzu'nun bu kadar aklı başında olması büyük bir yardımdı.”

“Yaşı ve kıdemi sayesinde, ketumiyetin değerini öğrendi. Garfiel bile, bizim işbirliğimiz olmadan hedeflerine ulaşamayacaklarını anlıyor, anlıyor musun?”

Roswaal'ın sözleri, Subaru'ya mezarda onlarla yollarını ayırdığında nasıl göründüklerini hatırlattı. Sığınak'ın özgürleştirilmesi, Garfiel ve arkadaşlarının en büyük arzusuydu. Eğer onların tarafı işbirliği yapmazsa, diğer taraf kuvvete başvurabilirdi ama—

“Eğer onları özgürleştirmeyi düşünüyorsak, bize yardım edecekler, öyle mi? Lanet olası karmaşık bir durum bu...”

“Leydi Emilia yanımızda olduğu için, çıkarlarımız örtüşüyor. Onların tarafının bugüne kadar gösterdiği inatçılık hafiflemeli... Bu arada, senin bir takipçinin de orada olduğunu duydum?”

“Takipçi... Ah, Otto'yu mu kastediyorsun? Şey, onu bu gece için Katedral'e tıkıştırdık. Aslında en başta seninle tanışmak için Sığınak'a gelmişti, Roswaal, ama...”

“Ama ne?”

Subaru kafasını kaşırken Roswaal'ın bir gözü kapalıydı. Otto'nun yokluğunun nedeni son derece açıktı.

“Bundan sonra kampın iç meselelerini konuşacağız. Onun gibi yarı dışarıdan birini, geri dönüşü olmayan bir noktaya kadar sorunlarımıza sürüklemeye niyetim yok.”

“Anlıyorum, akıllıca bir karar. Görünüşe göre arkadaşlarını sorunlarına dahil etmekten hoşlanmıyorsun.”

“Tam olarak arkadaş diyemem, ama... evet, aşağı yukarı öyle.”

Durumları düşünüp kabullenerek, Subaru omuzlarını silkti ve bu noktayı inkar etmek için büyük bir çaba göstermedi. Oradan sonra, Emilia'nın yokluğuna rağmen, tartışmalarının konusu—

“Bu gece, bu kamp için sürekli ertelediğimiz önemli konuları karara bağlamaya ne dersin?”