İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Koyomi Araragi'nin İtirafı

İçinde Mayoi Hachikuji'yi bir kez daha görmek varsa, ölmeye razı olurdum. Bu kadar acı bir duygu, beklenmedik mi? Aslında abartmıyorum. Gerçekten de bir noktada, o neşeli kızı bir kez daha görebilmek uğruna hayatımı ve ölümsüzlüğümü feda etmeye hazırdım, peki neden yapmadım? Sanırım ölmeye razı olmaktan çok, hatta ondan daha fazla, yaşamak istiyordum; üstelik başarmam gereken bir şeyler olduğuna inanıyordum.

Ailem ve kız arkadaşım, kurtarıcılarım ve dostlarım bu hissin temelini oluşturuyor. Duyguları toplama, çıkarma veya oranlamaya tabi tutmanın son derece uygunsuz ve düşüncesizce olduğunu söyleseydiniz, sonuna kadar haklı çıkardınız, itiraz edecek tek bir sözüm bile kalmazdı. Ancak ne var ki insanlar –ya da en azından ben– tek bir duyguya şehit olacak kadar özdenetime sahip değil. Tünel görüşüme ve içime kapanıklığıma rağmen, dikkatim kolayca dağılır. Sözlerimden çabucak döner, inançlarımı eğip bükerim. Tüm dünyayı kazanmaya çalışıp her şeyi kaybeden, işte benim, Koyomi Araragi.

Arkadaş edinmem.

Çünkü bu, insan olarak varoluşumun yoğunluğunu azaltırdı.

İnsan olarak ne kadar zayıfladığımı gösteren o sözüme dönüp bakınca içimi bir nostalji kaplar. O kadar zayıfım ki, en zayıf yanımsa şu: Bu zayıflığımdan nefret etmiyor, hatta onu çekici buluyorum.

Ne kadar da yumuşak ve zayıf.

Sinir bozucu, evet.

Ama bu benim, bunu rahatlıkla söyleyebilirim.

İşte Koyomi Araragi bu, bunu ilan ediyorum.

Utanç duymadan değil.

Ama bunda ısrar edebilirim, söylemesi utanç verici olsa da.

Belki de zayıflığımı affedilmez buluyorsunuzdur. Ölmemem ve zayıfça yaşamaya devam etmem, beni affedilemez bir günahkar kılıyor.

Bahar tatilinin cehennemine rağmen.

Hâlâ hayattayım ve ölümcül bakışları fark etmiyor değilim. Örneğin, simsiyah gözlerle bana bakan belli bir nakil öğrenci, şöyle diyebilir...

“Gerçekten de bir budalasın.”

Evet, gerçekten.

Ahmaklığı ancak ölüm iyileştirebilir.

Aynı zamanda, eğer tek gereken ölmekse, belki de o kadar da vahim bir hastalık değildir.