Yükseliş

Gezegenin derinliklerinden, okyanusun dibinin de altından, yer kabuğunu, mantoyu aşarak ve ötesinden. Çekirdekten yükseliyordu.

“Gösterge devreye giriyor. Tespit edildi.”

Mudor Kanyonu’nun güneybatı köşesi. Gözlem Tesisi 47.

Bu İmparatorluk göstergesi, yer altında yükselen bir şeydeki tuhaf değişimi kaydetmişti.

“Bir şiddetinde sismik aktivite. Merkez üssü yüzeyin yaklaşık on bin metreden fazla altında.”

“…Bu çok derin.”

“Aşırı ısı tespit ediliyor. Bu titremelerin tektonik plakalardan değil, gezegenin içinde hareket eden bir şeyden kaynaklandığını belirledik.”

“İki şiddetinde sismik aktivite. Merkez üssü yükseldi. Yaklaşık dokuz bin metrenin altına yaklaşıyor.”

“Bu hızlı oldu. Magma olabilir mi?”

“Civarda aktif volkan yok. Magmanın yüzeye çıkması için bir sebep olduğunu sanmıyorum.”

“Peki, ne bu?”

Bu konuşma bir yere varmıyordu.

Erkeklerin ve kadınların, amirlerin ve astların sesleri birbirine karışmıştı. Biri sessizce mırıldandı, “Astral enerji olabilir mi?”

Sessizlik.

Herkes nefesini tutmuş, göstergeye sessizce bakıyordu.

“Bir fışkırma…”

“Yani bu konumda bir girdap mı oluştu?!”

Açıklanamaz bir güçten bahsediyorlardı—astral enerjiden.

Pekala, bu konuda net olan bir şey vardı. Bir yüzyıl önce, astral enerjinin insanları ele geçirebileceğini öğrenmişlerdi.

Astral enerji tarafından kontrol edilenler, vücutlarında bilinmeyen kökenli bir iz geliştirir, büyük gücün kapları haline gelirlerdi, tıpkı masallardaki büyü gibi. Bu fenomen, tarihteki ilk cadıların ve büyücülerin doğuşuna yol açtı.

“Astral enerji olabilecek bir dalga yüzeye doğru hızla yükseliyor!”

“Çok büyük…”

“Yakında yüzeye ulaşacak. Büyüklüğüne bakılırsa, yüzeyde bir girdap oluşması an meselesi!” diye rapor etti biri, sesinde endişe seziliyordu.

Bir girdap, astral enerji püskürmelerinin çıkış noktasıydı.

Yüz yıl önce, bu girdaplardan biri İmparatorluk başkentinin altında oluşmuş, binlerce insanı cadı ve büyücüye dönüştürmüştü. Sonra, zulme uğramaya başladılar ve insanlar ile artık kendileri gibi olduklarını iddia edemeyenler arasında bir savaş başlatmışlardı.

Girdap, onların bu acımasız mücadelesinin kaynağı bile sayılabilirdi.

“Burada mı püskürecek diyorsun?”

“…Evet, ve en kötü çekişmeyi tetikleyecek.”

Astral enerjiye maruz kalan herkes cadı ve büyücü olurdu.

Dahası, bir girdapla temas etmenin, bu gizemli güç tarafından zaten ele geçirilmiş olanların gücünü artırdığı biliniyordu.

“Eğer cadıların cenneti… Nebulis Egemenliği girdabı ele geçirebilirse, o zaman…”

“Cadılar ve büyücüler daha da güçlenecek… Bu şaka değil!”

Bunun hiçbir koşulda olmasına izin verilemezdi.

Ele geçirilmekten uzak, “insanlığın” devamlı varlığı buna bağlıydı.

Bu durum, girdap için bir kapışmaya yol açacaktı—uluslar arasında herhangi başka bir kaynak için yaşanan sıradan bir mücadeleden çok daha korkunç bir kapışmaya.

“İmparatorluk başkentini derhal bilgilendirin!”

“Girdap oluşum alanı olduğuna inandığımız yerden yüksek miktarda enerji tespit ediliyor. Tahminler, önümüzdeki birkaç gün içinde püsküreceğini gösteriyor.”

“Askeri destek talep ediyoruz. Ne pahasına olursa olsun girdabı güvence altına almalıyız!”

Bu olaydan iki saat sonra, İmparatorluktaki yüce yargı organı olarak görev yapan Sekiz Büyük Havari kararlarını açıkladı.

“Karargahtan bir tabur gönderin.”

“Ayrıca, Aziz Havarileri bilgilendirin.”

“Nebulis Egemenliği'nin astral birliklerini ve safkan büyücülerini harekete geçirmesi muhtemel. Aziz Havarilerin sekizinci koltuğu olan ‘İsimsiz’i kullanmayı düşünmeliyiz.”

Bu sırada, Nebulis Egemenliği’nde, “Cadıların Cenneti”nde, Kissing Zoa Nebulis’i taşıyan bir ateş kuşu havalandı. O, Büyük Cadı soyundan geliyordu—başka bir deyişle, safkandı.

İmparatorluk ordusu, astral birliklere karşı. “Aziz Havariler” olarak adlandırılan süper insanlar, en yüksek rütbeli cadılara, safkanlara karşı.

İnsanlar ile artık kendileri gibi olduklarını iddia edemeyenler arasındaki şiddetli kapışmanın perdesi açıldı.