PROLOGUE 1

BAŞLIK: Fırtına Öncesi

İmparatorluk’a doğru ilerleyen kıtalararası demiryolu, ülkeyi bir baştan bir başa kat ediyordu. Hızlı tren, dünyanın en büyük bölgesi olan İmparatorluk’a doğru hızla ilerlerken, açık sarı saçlı bir kız, dışarıdaki manzarayı seyrederken elini cama dayamıştı.

Yan profilden bakıldığında, tatlı ve dingin yüzü asil bir ifade taşıyordu. Hafif aralık pencereden içeri süzülen akşam rüzgarlarıyla saçları dalgalanıyordu.

Manzara tablo gibiydi.

Yoldan bir ressam geçseydi, hiç şüphesiz hemen tuvalini çıkarıp kızı çizmeye koyulurdu.

Ancak…

Böyle bir yolculukta karşısına bir ressam çıkacak değildi. Bunun yerine, bambaşka biri belirdi önünde…

“Leydi Alice, size bir raporum var.” Shuvalts adında yaşlı bir hizmetkâr, yan vagondan gelip yanına yaklaştı. Takım elbiseli adam, sadece onun duyabileceği şekilde fısıldadı: “Kurucu, İmparatorluk’ta ortaya çıktı.”

“…Tam da düşündüğümüz gibi.”

“Görünüşe göre İmparatorluk’un yedinci kayıt noktası yok edilmiş ve İmparatorluk güçlerine karşı savaşı başlamış. Tüm bölge şu an yüksek alarmda.”

“…Evet, elbette öyle olacaklardı.”

Zamanında yetişememişti.

Aliceliese Lou Nebulis IX, tüm bu durumdan duyduğu hayal kırıklığıyla dişlerini sıktı.

……Bu, felaket senaryosunun sözlükteki karşılığı gibi bir şeydi.

……Kurucu, İmparatorluk’u yakıp yıkmakta hiç vakit kaybetmiyordu.

İmparatorluk onun düşmanı olmalıydı. Hatta Nebulis Egemenliği’nin bir prensesi olarak Alice’in en büyük dileği, İmparatorluk’u devirmekti. Ancak Kurucu, işi fazla ileri götürüyordu.

Kurucu –eski inançlara sahip bir cadı– önüne çıkan herkesi ve her şeyi, İmparatorluk’tan olsun olmasın, İmparatorluk’la birlikte yerle bir edecekti. Bu, yakınlardaki tarafsız şehirlerin de onun yok etmesinin kurbanı olacağı anlamına geliyordu. Masum siviller tarifsiz zararlar görecek, bu da Alice’in arzuladığı barışa asla ulaşamayacaktı.

……Rin ve Sisbell de şu an İmparatorluk başkentindeydiler.

……Eğer Kurucu başkenti kuşatırsa, onlar da kurban olacaklardı. Bu şaka değildi!

Orada başka biri daha vardı – Alice’in rakibi olarak gördüğü kılıç ustası da başkentteydi.

“…Eğer Iska’nın kılına bile zarar verirse, onu affetmem – Kurucu olsa bile.”

“Affedersiniz?”

“Ah, önemli bir şey değil,” diye yanıtladı yaşlı hizmetkârı ve boğazını temizlemek için öksürdü. Her halükârda, Kurucu’nun başkente saldırması büyük sorunlara yol açacaktı.

“Shuvalts.”

“Evet, Majesteleri?”

“Bunu defalarca söylediğimi biliyorum ama son kez tekrar ediyorum: Kurucu’yu durduracağım.”

“Zoa’ları da – biliyorum.”

“Evet. Onlara Majesteleri’nin yerine ben emir vereceğim. Ve eğer dinlemezlerse, onları zorla geri getireceğim – hatta onları iple bağlayıp Egemenlik’e sürüklemek zorunda kalsam bile.”

Tam o an, Alice kraliçenin vekili olarak görev yapıyordu. Kraliçeden sonraki en yetkili kişi olarak emir verme hakkına sahipti ve kraliyet ailesine bile zorunlu emirler verme yetkisi dahilindeydi.

……Gerçi Zoa’lar kesinlikle itaat etmeyeceklerdir.

……Ne de olsa, Maske Lordu ile karşı karşıyayım.

Zoa ailesi, İmparatorluk’u yok etmeye yemin etmişti. İmparatorluk rejiminin sadece ortadan kaldırılmasını isteyen Alice’in aksine, Zoa’lar İmparatorluk’u tamamen yeryüzünden silmeyi amaçlıyordu. Ulusu tamamen yok etmeye yönelik topyekûn bir savaş istiyorlardı.

Kurucu’nun uyanışını bunca zaman bekleyen Zoa’lar, bu fırsatın ellerinden kaçmasına asla izin vermeyeceklerdi. Alice onları durdurmaya çalışsa bile, planlarını gerçekleştirmek için her yola başvuracaklardı.

“Durum biraz zorlu olacak gibi…”

Hafif bir iç çekti ve yüzünü bir kez daha pencereye çevirdi.

“Leydi Alice, daha önce de dışarıya bakıyordunuz. Bir sorun mu var?”

“Sadece gökyüzü.”

Daha doğrusu, gece gökyüzünü örten bulut örtüsüne bakıyordu.

Siyah bulutların huzursuz edici görüntüsü…

Pırıl pırıl parlayan yıldızlar örtülmüştü, bu da ona kötü bir duyu veriyordu. Örtülü yıldızlarla dolu bir gökyüzü onu tedirgin ediyordu. Bu akşam, Alice’in kalbi özellikle hızlı atıyordu.

……Acaba sinirinden miydi?

……Kurucu’ya karşı savaşmak zorunda olduğu için mi?

Bilmiyordu.

Tek bildiği, İmparatorluk’a yaklaştıkça huzursuzluğunun arttığıydı.

Ama neydi bu?

Bu endişe neydi?