Beyaz İzlerin Peşinde

Mashiro hiçbir yerde yoktu.

Her katın her köşesini didik didik aradım ama o gümüş rengi saçların tek bir teline bile rastlayamadım. Belki de ben yürüyen merdivenle yukarı çıkarken o asansöre binip gitmişti.

Gözden kaçırma ihtimaline karşı geri mi dönmeliydim?

Hayır, bunun hiçbir anlamı yoktu. Iroha zaten aşağı katları altüst ediyordu. Orayı ona bırakıp yukarı katlara odaklanmam en doğrusuydu.

Bugünlerde Mashiro’nun peşinden koşmak benim için sıradan bir alışkanlık haline gelmişti. Pamuk Prenses daha kaç kez benden kaçmayı planlıyordu acaba?

Sırtımdan aşağı süzülen terlere ve kafamın içinde yankılanan şikayetlere aldırmadan ileri atıldım, hızla koşmaya devam ettim.

Fakat hâlâ ortalıkta yoktu. Bu lanet yerin her bir köşesine bakmıştım. Nereye gitmiş olabilirdi ki?

Rastgele aranmanın hiçbir faydası yoktu.

Sonunda vardığım karar bu oldu. Durup ince ince düşünmeye başladım.

Şimdiye kadar Mashiro’nun peşinden koşmaya fazlasıyla alışmıştım. Geçmişteki tecrübelerimden yola çıkarak nereye gittiğini bulmamı sağlayacak bir ipucu yakalayabilir miydim? Önceki gün benden kaçmak için ara sokaklara dalmıştı. Sonra da nehir kıyısındaki setten yukarı tırmanmıştı.

Elimde kesin bir sonuca varacak kadar veri yoktu belki ama ne kadar güvenilmez görünürse görünsün, şimdilik bulabildiğimi en mantıklı yol buydu. Bu tahminin peşinden gitmekten başka çarem yoktu. Rastgele aranmaktan her halükarda daha iyiydi.

Mashiro ara sokaklara kaçmıştı; ara sokaklar karanlıktı. Sonra nehir setine çıkmıştı, orası da yüksek bir yerdi.

Bu alışveriş merkezindeki en yüksek ve en karanlık yer neredeydi?

Sinema salonu.

Acaba gösterim salonlarından birine mi sızmıştı?

Bir dakika, izlemek istediği bir film yok muydu zaten?

Böyle bir filmin ona neden bu kadar cazip geldiğini şimdi anlamaya başlıyordum.

Haklıyım, değil mi Mashiro?

Muhtemelen tam şu anda, yüzlerinden kanlar ve lağım gibi akan pislikler süzülen aptal insanların merhamet dileyerek çığlık atar hallerini büyük bir keyifle izliyordu.