***

BAŞLIK: Roxy'nin Dokunuşu ve Yeni Bir Bakış

İşte böylece yaklaşık bir yıl daha geçti. Büyü derslerim tıkırında ilerliyordu. Şimdi büyünün tüm farklı dallarından İleri seviye büyüler kullanabiliyordum.

Elbette, bunların hepsini büyü sözleri kullanmadan yapıyordum.

Sıradan eğitime kıyasla, İleri seviye büyü bana burun karıştırmak kadar garip geliyordu. Yani demem o ki, çok sayıda menzilli saldırı vardı ve kullanımları oldukça garipti. Mesela, geniş bir alana yağmur yağdırma yeteneği ne işime yarayacaktı ki?

Ama sonra, uzun süreli bir kuraklığın ardından Roxy'nin buğday tarlalarına yağmur yağdırarak köylülere ne büyük bir sevinç yaşattığını hatırladım. O zamanlar evde olduğum için, bunların hepsini Paul'dan duymuştum.

Anlaşılan o ki, Roxy kasaba halkının birçok talebini karşılamış ve onların sorunlarına çare bulmuştu. Şimdi neredeyse duyabiliyordum:

“Toprağı sürerken yere gömülü kocaman bir taşa çarptım! Yardım et, Roxyemon!”

“Bana bırak!”

“Oha! Bu nasıl bir büyü böyle?”

“Su büyüsüyle taşın etrafındaki toprağı nemlendirdim, sonra da toprak büyüsüyle birleştirip çamura dönüştürdüm!”

“Vay canına, bu inanılmaz! Taş resmen batıp gidiyor!”

“Hihihi!”

Sanırım (muhtemelen) böyle olmuştu.

“Bayan Roxy, sizin insanlara yardım etmeyi seven biri olduğunuzu biliyordum!” dedim.

“Tam olarak öyle değil. Bunu ek gelir elde etmek için yapıyorum.”

“Böyle şeyler yaptığın için para mı alıyorsun?”

“Elbette.”

İlk içgüdüm onu açgözlü biri olarak görme yönündeydi ama kasaba halkı onun şartlarını kabul etmiş gibiydi. Daha önce onlar için böyle şeyler yapabilecek kimseleri olmamıştı ve bu yüzden Roxy'ye derinden minnettardılar. Sanırım buna karşılıklı alışveriş diyorlardı.

Ben bunu yanlış düşünüyordum. Birini zor durumdan kurtarıp karşılığında hiçbir şey istememe fikri, Japonlara özgü bir yaklaşımdı. Böyle şeyler için karşılık almak normaldi. Mantıklı olan buydu.

Gerçi, önceki hayatımda eve kapanık biri olarak, başkalarını kötü bir durumdan kurtarmak bir yana, ailemin geri kalanı için kötü durumun ta kendisi bendim.

Hahaha…