Yine O Rüya

“Vaaah!” Gümüş saçlı bir çocuk, yatağından fırlayarak çığlık attı. On yaşlarında olmalıydı; genç yüzü korkuyla kasılmıştı.

“Hah, hah, hah…” Nefes nefese kalmış, bedenini yoklamaya başlamıştı. Ellerini gümüş saçlarına daldırıp, neredeyse koparacak kadar sertçe çekiyordu. Vücudunun hâlâ tek parça olup olmadığını kontrol ediyordu.

“…Ah? Hı?” Etrafına bakındığında, artık gökyüzünde olmadığını fark etti. Yumuşacık bir yataktaydı. “Hah…” Küçük çocuk elleriyle yüzünü kapattı ve içini çekti.

“Hey, Fitz, iyi misin?” Yukarıdan bir ses ona seslendi. Başka bir çocuk, baş aşağı sarkmış, üst ranzadan Fitz’e bakıyordu. Bu diğer çocuk yetişkinliğin eşiğindeydi. Kendisi öyle iddia etse de, ona bakan herkesi büyüleyecek kadar yakışıklıydı. Adı Luke’tu. “Uyurken çok ses çıkarıyordun. Yine o rüyayı mı gördün?”

“Ah, evet…” Fitz adıyla bilinen çocuk, belirsizce başını salladı. Birdenbire kasık bölgesinin tuhaf hissettiğini fark etti. Merakla aşağı baktığında, ıslak olduğunu gördü. İncelediğinde, sadece pijamasının altını değil, altındaki çarşafları da ıslattığını anladı. Üzerlerinden buhar yükseliyordu.

“Ah…!” Telaşlanan Fitz, çarşafları çekip bu dağınıklığı Luke’tan saklamaya çalıştı, ama zaten çok geçti. Luke, Fitz’in bu kazasını kaşlarını çatarak izledi.

“Vah… vaah…” Fitz, gözlerinde yaşlarla Luke’a bakarken acınası görünüyordu. “Ç-çok… üzgünüm…”

“Bana özür dileme.” Luke yatağından indi ve başını kaşıyarak içini çekti. “Kimse seni suçlamayacak.”

“A-ama, ben artık yeterince büyüdüm… ve henüz… hâlâ, işte böyle, altımı ıslatıyorum…”

“O gün o korkunç deneyimi yaşayan tek kişi sen değilsin.” Luke omuz silkerken bunu söyledi, ama yüzünde ciddi bir ifade vardı. Sesi tamamen samimiydi. “Hem, burada geceleri çarşafını ıslatan bir sürü çocuk var. Hizmetçiler alışkın. Şimdi çabuk ol, üstünü değiştir ve çamaşırdan sorumlu kişiye ver. Leydi Ariel bizi bekliyor.” Luke konuşmasını bitirince odadan çıktı.

Fitz gözyaşlarını sildi, yataktan çıktı, yakındaki masadan güneş gözlüğünü alıp yüzüne taktı.