Lonca Kapısında

Bu işler, bir parti olarak üstlenilecek türden değildi doğrusu. Düşük rütbeli görevler çoğunlukla tek kişilik işler gibiydi. Tamamladığımız her görev, rütbe terfisi için hepimiz adına sayılacaktı... Belki de alt rütbelerde, insanlar bir parti halinde yığınla işi alıp sonra üyeler arasında bölüşüyorlardı.

"Pekala, sanırım güzel ve basit bir şeyle başlamak isteriz..." Yine de, kayıp evcil hayvan görevi neden E-rütbe? Ah, doğru. Şehir oldukça büyük sanırım... "Bulana kadar" kısmı da biraz sıkıntılı olabilirdi. Sonuçta hayvanın ölmüş olma ihtimali de vardı. Ama o "harçlık" detayı, müşterinin tatlı, sevimli küçük bir kız olduğu anlamına gelmeliydi, değil mi? Kimse ona yardım etmezse çok üzücü olurdu...

"Ejderhalarla savaşmak falan yok mu hiç?"

"Bir tane var ama S-rütbe. Şurada."

"Ooo, gerçekten mi?! Dur... Bunu okuyamıyorum."

"Şehrin kuzeyine başıboş bir ejderha yerleşmiş diyor."

"İşini bitirebilir miyiz sence?"

"Denememek en iyisi olur. Ejderhalar korkunç düşmanlardır."

"Doğru, doğru. Yine de bir şeyler öldürmek istiyorum aslında..."

"Canavar avı görevleri ne yazık ki C-rütbeden başlıyor."

"Daha düşük rütbeli hiç yok mu?"

"Görünüşe göre yok."

"Ama goblinlerle falan başlayacağımızı duymuştum..."

"Bu kıtada o kadar zayıf canavarlar bulamazsın."

Ben düşük seviye işlere göz gezdirirken, Eris, onun yerine tüm okumaları yapan Ruijerd ile biraz endişe verici bir sohbetin içindeydi. Gerçekten de sabırlı bir adamdı o, değil mi?

***

"Oha, D-Dead End'li dostlarım! Bunlar sizin için biraz, ııı... hehe... yüksek rütbeli, değil mi?"

Daha önce bize gülen adamlardan biri, yüzünde büyük bir sırıtışla ikisine doğru salınarak geldi. At kafalı, kaslı bir adamdı bu... Aslında bir dakika önce kavgayı ayırmak için araya giren aynı adamdı.

Hızla hareket ettim ve o çok yaklaşmadan kendimi onunla Eris'in arasına atmayı başardım. "Sana ne! F- ya da E-rütbe bir görev alacağız, tıpkı almamız gerektiği gibi!"

"Hey, sakin ol dostum! Sadece sana küçük bir tavsiye vermek istemiştim, tamam mı?"

"Cidden mi? Ne gibi?"

"Şu işi görüyor musun? Kayıp evcil hayvan olanı?" At Kafa, yanımdan uzanıp birkaç an önce baktığım kağıdı yırtarak indirdi.

"Evet, görmüştüm onu. Şehir bu kadar büyük olduğu için biraz zorlu olabilir gibi gelmişti."

"Hııı? Hey, hadi ama çocuk! Patronun tek ve biricik Dead End değil mi? Hani, bir Superd?"

"Öyleyse ne olmuş?!"

"Alnındaki o göz sadece bir süs mü yani? Şehrin büyüklüğü hiç fark etmez! O şeyi tek bir günde, hiç zorlanmadan bulur!"

Ooo. Şimdi düşününce, haklıydı. Ruijerd, canlıları kusursuz bir doğrulukla tespit edebilirdi. Kayıp bir kedi falan arıyor olsak bile, muhtemelen işin üstesinden gelirdi... Tabii ki, buradaki At Kafa, Ruijerd'in bir sahtekar olduğuna açıkça inanıyordu. Yani o "düşünceli" tavsiyesi, aslında sadece bizi kışkırtmak içindi. Buna göre tepki vermem gerekiyordu.

"Kapa çeneni! Bizi rahat bırak!"

Yine de, o kayıp evcil hayvan görevini aklımda tutmalıydım. Ruijerd'in yeteneklerinden faydalanmak için iyi bir fırsat gibi görünüyordu.

"Hadi gidelim, Patron!"

"Hım? Hiç iş almayacak mıyız?"

"Unut gitsin! Bizi sabote etmek için bekleyen bir sürü dangalak olmadığında geri geliriz." Bu ziyaretin tek amacı, görkemli çıkışımızı yapmak ve kaydolmaktı; ben sadece mevcut iş türleri hakkında bir fikir edinmek için panoya göz atmıştım. Yarın sabah ciddi ciddi başlayacaktık. "Hadi. İşimizi bitirdik burada."

***

Üçümüz loncadan ayrılırken, içeriden yine büyük bir kahkaha tufanı koptuğunu duydum.

"Tek bir iş bile almadan eve mi dönüyorlar?!"

"Dead End hiç acele etmiyor, beyler! Ne kadar da havalı bir tip!"

"Gyahahahaha!"

Ruijerd'in yüzündeki şaşkınlığı görebiliyordum. Burada gerçekten doğru yolda olup olmadığımızı merak etmesine hak vermek zordu. Bana gelince, öğleden sonra başarılı geçmişti. O binadaki insanlar "Dead End" kelimesini duyduklarında irkilmek ya da surat asmak yerine gülüyorlardı. Bu, uzun vadede hedeflediğimiz şey değildi ama kesinlikle doğru yönde atılmış bir adımdı.

En azından, buna ikna olmuştum.

Öyle ya da böyle, üçümüz artık tam teşekküllü maceracılardık.