Fenerden Gözetim

Müzakereler bitince Heirelil'in Üçüncü Şehri'ne yöneldik. Oraya varmak epey sürdü; uzaktan belli belirsiz volkan benzeri bir adanın seçilebildiği bir liman şehriydi. Ben burada beklerken, Sandor ve Atofe Ogre Adası'na elçilerim olarak gidip müzakereleri yürüteceklerdi. Ben de gitmek istiyordum ama Birinci Versiyon'un tekneye binemeyeceği gerçeğiyle yüzleştim. Ağırlığını taşıyabilecek hiçbir tekne yoktu.

Ogre Tanrısı'nın ne yapacağını bilmediğimizden, Birinci Versiyon'un yakınında kalmam gerektiğine karar verildi. Eğer Ogre Tanrısı ile müzakereler sorunsuz ilerler ve Ogre Adası'ndaki rehineleri serbest bırakırsak, Biheiril Krallığı'ndaki işimiz de tamamlanmış olacaktı.

Bu arada Süperdler, Toprak Ejderi Kanyonu'ndan uzakta, ormanın girişine daha yakın bir yerde yaşamaları için izin almışlardı. Vebanın nedenini hâlâ bilmiyorduk ama bu, onları salgından daha da uzaklaştırmalıydı. Taşınmak biraz uğraş gerektirse de benim oradaki görevim sona ermişti. Yine de tüm bunlardan sonra Ogrelerle savaşmak zorunda kalma ihtimalini göz ardı edemiyordum…

Kılıç Tanrısı ve Kuzey Tanrısı gitmişti. Kazanma şansımız olmalıydı. Geese güçlerinin bir kısmını yedekte tutsa bile, işler sarpa sararsa her zaman ormana dönüp yeniden toparlanabilirdik.

Tüm bunları, Eris ve Ruijerd'in korumam olarak yanımda olduğu bir deniz fenerinin tepesinde, okyanusa bakarken düşünüyordum.

Uzun zaman sonra okyanusu görmek iyi hissettirdi. Geniş ve uçsuz bucaksızdı. Berrak gökyüzünün altında uzanan muazzam su alanı, ufuk çizgisinin ardında bir adayla buluşuyordu. O ada Ogre Adası'ydı. İsmine bakılırsa ogre şeklinde olabileceğini düşünmüştüm ama sadece tipik bir volkan adasıydı. Dağın zirvesinden bir duman bulutu kıvrıla kıvrıla yükseliyordu. Buradan bakınca heybetli ve biraz huzursuz edici görünüyordu ama kötücül değildi. Hatta kaplıcaları olan kırsal bir yer gibi duruyordu. Sanırım adaya sadece ogreler yaşadığı için Ogre Adası deniyordu.

Bir deniz fenerine sadece okyanusa baka kalmak için çıkmamıştım. Hayır, bir şey arıyordum. Ogre Adası'na yaklaşan yalnız bir tekne vardı; Atofe ve Sandor'un içinde olduğu tekne. Deniz fenerinden, Uzak Görüş Gözü'nü kullanarak müzakereleri takip edecektim. Eğer işler kötüye gider, Ogre Tanrısı kudurur ya da Geese müzakere alanında belirirse, buradan büyük çaplı büyülerle düşmanlarımızı patlatmaktı amacım. Bu plan, Ogre Adası'ndaki masum ogreleri kolayca içine çekebilir ve Biheiril Krallığı ile müzakerelerimizi mahvedebilirdi… ama Geese gerçekten gelirse, hiç düşünmeden ateş edecektim.

“…Hey, Rudeus. Onları görebiliyor musun?”

“Görüyorum. Anlatmamı ister misin?”

“Gerek yok.”

Eris'e çarpık bir gülümseme yollayarak gözetlemeye devam ettim. Uzak Görüş Gözü'nü kullanarak adanın sadece bir kısmını, kıyıyı görebiliyordum. Orada, özellikle kolay görünen bir noktada insanlar toplanmıştı. Orası bizim seçtiğimiz müzakere alanıydı. Kıyıda, diğerlerinden çok daha büyük bir ogre fark ettim: Ogre Tanrısı Marta. Yakınında, savaşçı gibi görünen birkaç ogre duruyordu. Birkaç savaşa girmiş olmalıydılar çünkü birkaçı bandajlarla sarılıydı. Onların karşısında, siyah zırhlar içinde, ürkütücü şövalyelerden oluşan bir grup vardı. Onlar Atofe'nin kişisel muhafızlarıydı. Moore da aralarındaydı. Belki kendilerinin de birkaç yarası vardı ama gördüğüm kadarıyla zarar görmemişlerdi. Gerçekten de onların gücü, ogre savaşçılarınınkinden ezici bir şekilde üstündü. Yine de Ogre Tanrısı Marta savaşa katılırsa işler farklı gidebilirdi ama köylüleri rehin almışlardı. Eli kolu bağlıydı. Atofe'nin kişisel muhafızlarının arkasında, rehineler olması gerekenleri gördüm: bağlı, yaklaşık beş ogre kadın ve çocuğu. Eğer kavga çıkarsa, kayıplar olacaktı. Bu işler karışık bir hal alabilirdi.

Yüreğim ağzımda izledim. Atofe ve Sandor geldiğinde, rehinelerin yarısı hemen serbest bırakıldı. Ogre Tanrısı ve Sandor bir şeyler tartıştılar, ardından topluluk dağıldı. Ne konuştuklarını bilmiyordum ama Ogre Tanrısı'nın morali bozuk görünüyordu. Uzak Görüş Gözü'nün en büyük engeli, sesleri duyamamaktı.