Eris'in Özel Öğretmeni

Oh be…

Nihayet konağa vardığımızda, Genç Hanımefendi bitkin bir halde yere yığıldı. Sinirleri yatışınca bacakları artık onu taşıyamaz olmuştu.

Hizmetçiler telaşla etrafını sardı. Yardım etmek için uzandıklarında, Genç Hanımefendi ellerini itti ve kendi başına ayağa kalktı. Bacakları yeni doğmuş bir ceylanınki gibi titriyordu.

Kollarını göğsünde kavuşturmuş, heybetli bir şekilde duruyordu. Belki de eve dönünce kendine gelmişti. Onu böyle görünce, hizmetçiler bir gariplik olduğunu anlamış gibi geri çekildiler.

Genç Hanımefendi parmağını bana uzattı ve gürledi: “Sözümü tuttum, şimdi eve döndük! Şimdi konuşabilirim, değil mi?!”

“Ah, evet. Şimdi konuşabilirsin.” Yine ne kadar gürültülü konuştuğunu duyunca, başarısız olduğumu anladım. Yaşadıklarımız, bu bencil ve hırçın kızı değiştirmeye yetmemişti besbelli. Hatta, savaş sırasında korktuğumu tahmin etmiş olabilirdi. Belki de ne kadar zayıf olmama rağmen nasıl da büyüklenerek davrandığımı yüzüme vuracaktı.

“Sana özel bir ayrıcalık tanıyorum: Bana adımla, Eris diye seslenebilirsin!”

Sözleri beni şaşırttı. “Ha?”

“Her önüne gelen bu ayrıcalığa sahip olamaz, tamam mı?!”

Yani bu demek oluyor ki… geçtim mi? Burada onun özel öğretmeni olarak çalışabileceğim mi? Oh, vay canına! Gerçekten mi? Y-yani, başardım mı?! Evet!

“Teşekkür ederim, Hanımefendi Eris!”

“Hanımefendi demeyi bırak! Sadece Eris de!” Ghislaine'i taklit ediyordu. Sözünü bitirir bitirmez yığılıp kaldı.

İşte böylece, Eris Boreas Greyrat'ın özel öğretmeni oldum.