***

BAŞLIK: Gecenin Kararı

İ-inciniyorum! Rudy!

Uyandığımda, Sylphie’yi kollarıma sıkıca sarmış buldum kendimi. Boğazım kurumuştu ve tüm vücudum tuhaf bir soğuklukla ürperiyordu.

Ah… Üzgünüm, Sylphie.

Demir pençemi gevşettim, zavallı karım nefes nefese öksürüyordu. Yüzüme dokunduğumda alnımın ter içinde olduğunu fark ettim.

İyi misin, Rudy? Arkamdan kısık bir ses geldi. Döndüğümde Roxy’nin beni kollarıyla sarmaladığını gördüm.

Üzgünüm…

Yatakta doğrulup oturdum. Görünen o ki, hâlâ gecenin bir yarısıydı. Bu sadece bir rüya mıydı? Hayır. Sadece bir rüya değildi, orası kesin. Şüphesiz, İnsan-Tanrı’ydı.

Öksürerek, Neyin var Rudy? İyi misin?

Sylphie de doğruldu ve koluyla terimi silmeye başladı. Roxy arkamdan hâlâ beni tutuyordu, bir eliyle sırtımı nazikçe ovuyordu.

İyiyim. Sadece, ıh… tuhaf bir rüya gördüm, hepsi bu.

Git Orsted'i benim için öldür.

Hiç şüphe yoktu, söylediği buydu. Ciddi miydi? Ne işler karıştırıyordu?

Sakin ol. Sakin ol, kahretsin. Şunu bir düşünelim.

Orsted, İnsan-Tanrı’nın açık bir düşmanıydı. Bunda şüphe yoktu. Ancak Orsted yalnızdı. İnsan-Tanrı’yı tek başına yenemezdi. Bu da kesin gibiydi.

Bu kadar güçlü birinin neden yardıma ihtiyacı vardı, anlaması zordu, ama durum buydu işte. Gelecekte bir noktada, soyumdan gelenler onun müttefiki olacaktı. Birlikte İnsan-Tanrı’ya ulaşacak ve onu yeneceklerdi.

Bu yüzden, İnsan-Tanrı onların var olmasını engellemeye çalışmıştı. Roxy ve Sylphie’yi bu yüzden öldürmüştü. Çocuk sahibi olmalarını istemiyordu. Ailem ortada yokken, Orsted o çorak dünyaya asla ulaşamayacak ve İnsan-Tanrı da kendiliğinden galip gelecekti.

Ama bugün, İnsan-Tanrı ailemi yok edemeyeceğini fark etti. Beni Orsted’i öldürmem için görevlendirmesinin nedeni bu olmalıydı. Onu yenmek için hem Orsted’in hem de soyumdan gelenlerin hayatta olması gerekiyordu. İkisinden biri ortadan kalktığı sürece, İnsan-Tanrı güvende olacaktı.

Soru şuydu: Orsted’i yenebilir miydim? Görünen o ki, alınyazım çok güçlüydü. Ama bu Orsted için de geçerliydi, değil mi? Sonuçta, İnsan-Tanrı’ya karşı yıllarca savaşmasına rağmen hâlâ hayattaydı.

Peki, onu nasıl öldürecektim ki? İnanılmaz güçlüydü. Ona zarar verecek hiçbir aracım yoktu…

Yoksa var mıydı?

O günlük, gelecekteki benliğimin savaşta kullandığı bir şeyin oldukça ayrıntılı bir tanımını içeriyordu; gücünü önemli ölçüde artıran bir şeydi bu.

Belki de Büyü Zırhı’nın kendi versiyonumu yapabilirdim.

İmkansız görünmüyordu. Ve savaşta son derece etkili olacağını hissediyordum.

Gelecekteki benliğim, Yerçekimi Manipülasyonu, Işınlanma ve Elektrik saldırıları dahil olmak üzere geniş bir büyü yelpazesi kullanmıştı. Ama o büyüleri nasıl ustalaştığını bana söylemeye zahmet etmemişti… Daha tuhaf olanları yakında çözebileceğimi hayal etmek zordu.

Bununla birlikte… Orsted’le ilk kavgamda, Taş Topu ile ona az da olsa zarar vermeyi başarmıştım. Elektrik büyüm de Atofe’ye epey hasar vermişti. Başka bir deyişle, ona zarar verecek yollarım vardı. Onları kullanacak kadar uzun süre hayatta kalabildiğim sürece, biraz kazanma şansım olabilirdi.

…Kahretsin. Orsted’den bahsediyoruz! Bunu neden ciddiye alıyorum ki?!

Rudy, lütfen… bir sorun varsa söyle bana. İçine atma…

Sylphie ağlamak üzere gibi görünüyordu. Sağ elimle başını göğsüme çektim. Sol elimle Roxy’nin elini tutmak için uzandım.

Onları güvende tutmalıyım, bu yüzden. Gerçekten aptalca bir soru.

Görünüşe göre birini öldürmem gerekecek.

…Ne?!

Rudy… neden bahsediyorsun?

Roxy’nin sorusuna yanıt vermeden, geri çekildim ve yataktan kalktım. Sıcaklık, yerini gecenin ayazına bıraktı.

Üzgünüm.

Bunu söyledikten sonra odadan çıktım.

Adımlarım sendeliyordu. Başım dönüyordu.

Çalışma odama yönelmiştim. Hemen o günlüğe tekrar bakmak istiyordum; o yaşlı adamın savaşlarını nasıl verdiğine dair, ne kadar belirsiz olsa da, bir fikir edinmek için.

Orsted’i öldürecektim. Ailemi korumanın tek yolu buydu. Ne pahasına olursa olsun yapacaktım. Kendi hayatıma mal olsa bile.

…Ah.

Çalışma odasına girdiğimde, gözlerim her şey yolunda giderse yarın postalamayı planladığım mektubu buldu.

…

Altına birkaç yeni satır karaladım.

…Belki de Eris’i bir daha hiç göremeyecektim.